geloof

Ik wil mijn leven terug!

Verhaal klant van ISA Power: Anne

Wat heb ik er aan? Al die pijn en afzien. Ik wil spaans leren, arts worden, reizen, meer energie en ... eindelijk leven. Dit is mijn eigen gecreëerde wereld met regeltjes die IKzelf heb opgesteld, het is niet de werkelijkheid!!!! Ik leg mezelf dit op en hou mezelf voor de gek. Hoe lang nog?

Ik draai maar cirkeltjes en cirkeltjes!

Ik moet het uit testen... Sterk zijn en weer beginnen te leven voordat het te laat is... mijn leven passeert en ik heb er maar één. Mijn lichaam blijft maar vechten voor me, daar ben ik trots op, dat betekent dat ik over een bijzondere innerlijke kracht bezit. Die kracht kan ik later gebruiken om mensen te helpen. Dat is mijn missie, mijn doel in dit leven.

Fotografie: Throught Catolog, unsplash.com

Fotografie: Throught Catolog, unsplash.com

Maar toch…..Waarom heb ik het gevoel dat ik het niet verdien om gelukkig te zijn? Wat doe ik dan ZO verkeerd? Ben ik een moordenaar? Lieg ik? Doe ik mensen pijn? Nee!!! Ik ben eerlijk en probeer het iedereen naar zijn zin te laten hebben. Ook ik verdien het om te leven. 

Soms kijk ik naar andere sterke meiden. Het is hen ook gelukt. Ze hebben ook gevochten. Het is hard, maar zij leven wel terug in de realiteit. Mijn beeld over hoe een lichaam er moet uit zien en wat belangrijk is in het leven is BULLSHIT. Ik heb nu gewoon de kracht niet om dat in te zien.

Ik wil weer terug die oude ik zijn!

Ik heb genoeg afgezien en uitgesteld. Het is nu of nooit. Natuurlijk voelt het verkeerd... dat is normaal als je verandering brengt in je leven en je gewoontes, rituelen, van al die jaren lang wilt doorbreken en omgooien. Maar verandering is NIET negatief. 

Ik moet vertrouwen op de mensen om mij heen die het goed met mij voor hebben.
Ik moet me over geven en geloven dat het goed komt. Zo heb ik nog iets aan mijn leven en kan ik herinnert worden zoals ik dat diep vanbinnen ECHT wilt. 

Natuurlijk zal ik aankomen in gewicht... maar wil ik dan zo blijven leven? En is dat dan zo belangrijk hoe ik er uit ziet? Ik heb een identiteit, mijn imperfecties maken mij tot wie ik ben.

Ik ben bang om los te laten!

www.isapower.nl krachtige verhalen van mannen en vrouwen die hun eetstoornis overwonnen hebben. Lees onze Stories of Hope

Tja bang om los te laten. Maar waar houd ik eigenlijk aan vast? Dit is MIJN herstel, MIJN traject, we doen het op MIJN manier, kleine stapjes. Als ik terug denk aan  al die ultra dunne en populaire meisjes van je middelbare school. Ze hebben nu toch ook billen en genieten volop van het leven, studeren, uitgaan. En zijn die magere modellen gelukkig? Als ik kijk in hun ogen, dan zijn ze vaak LEEG, ze lijken ongelukkig. 

Ik moet optrekken aan mensen waar ik naar opkijk. Mensen die mij inspireren en dingen doen die mij kracht geven. Ik doe het voor zij die om mij geven.

Plan een intake gesprek om te ontdekken wat ISA Power voor jou kan beteken. Wat in ieder geval belangrijk is om te weten is dat geen enkel traject bij ISA Power hetzelfde is. Wij maken altijd maatpakjes, omdat we geloven dat jij uniek bent en unieke behoeftes hebt. 

Of misschien wil jij inzetten als coach of vrijwilliger voor ISA Power? ISA Power is altijd op zoek naar ervaren coaches met levenservaring. Lees meer over de functie als coach bij ISA Power. 

Het word vechten, maar IK kan het!

Twijfel niet aan jezelf!

Met kriebels in mijn buik liep ik naar binnen in een prachtige locatie, wat me als eerste op viel was de warme ontmoeting van het ISApower team. Meiden, jongens, vrouwen, ieder in een ander stadia van zijn of haar eetstoornis, en toch voelde zich iedereen direct welkom en vertrouwd! 

www.isa-power.nl een eetstoornis kun je overwinnen

Na een inspirerende speech van Isabelle moest iedereen zich voorstellen voor de groep van meer dan twintig mensen (spannend!). Het werd op een hele creatieve manier gedaan, iedereen raapte de moed bijeen om uit zijn/haar comfortzone te stappen en deed mee bij deze eerste ontmoeting met alle mededeelnemers.

Daarna kon het evenement pas echt beginnen, de eerste stappen waren gezet!  In een prachtig en inspirerend werkboek gingen we onze tweede opdracht maken. Welke belemmerende overtuigingen hebben we? Of hadden wij nog? Wat mij op viel was dat iedereen heel open en eerlijk was over haar eigen overtuigingen. Wie heeft ze niet!?! 

Stralen

Er was een dame die voor de tweede keer deel nam aan de workshop. De eerste keer dat zij aan het (B)EAT IT evenement deel nam bezat zij nog vele belemmerende overtuigingen, echter bij haar tweede deelname (vandaag dus) bleek dat zij er al veel al had los gelaten! Dit door haar eigen kracht, door de coaching van ISApower en het (B)EAT IT evenement. Het was echt bijzonder dat te mogen ervaren. Zij straalde!

Hoe leer ik van mijn lichaam te houden? 

www.isapower.nl krachtige verhalen van mannen en vrouwen die hun eetstoornis overwonnen hebben. Lees onze Stories of Hope

Zelf heb ik mijn eetstoornis overwonnen, maar ook voor mij was het (B)EAT IT evenement een leerzame ervaring! Iedereen heeft strubbelingen. Het evenement gaf inzichten en we werden aan het denken gezet. Hoe ziet mijn toekomst er uit? Hou ik echt van mijn lichaam? En hoe leer ik dat te doen? Door het mooie werkboek en de contacten met de meiden heeft iedereen meer puzzelstukjes van zichzelf gevonden. Puzzelstukjes voor jezelf, om te weten wie jij bent en dat te gebruiken om te vechten tegen je eetstoornis! 

Het was een leerzame en leuke maar ook ingrijpende dag. Met ontroerende en motiverende opdrachten, en ook voor mijzelf heb ik nieuwe krachten ontdekt om mij verder te ontwikkelen!

Kom je de volgende keer ook naar de 1 DAAGSE BEAT IT WORKSHOP? 

Plan een intake gesprek om te ontdekken wat ISA Power voor jou kan beteken. Wat in ieder geval belangrijk is om te weten is dat geen enkel traject bij ISA Power hetzelfde is. Wij maken altijd maatpakjes, omdat we geloven dat jij uniek bent en unieke behoeftes hebt. 

Of misschien wil jij inzetten als coach of vrijwilliger voor ISA Power? ISA Power is altijd op zoek naar ervaren coaches met levenservaring. Lees meer over de functie als coach bij ISA Power. 


~ Laura

Elke gedachte vormt onze toekomst

Deel jouw verhaal over HOOP - genezen van een eetstoornis. www.isapower.nl

Dit 'Story of Hope' is geschreven door Samantha (Vrijwilliger bij ISA Power)
 

"Vandaag is het ruim anderhalf jaar geleden dat ik een eetstoorniskliniek in Amsterdam belde voor hulp. Het was een ware wanhoopskreet. Door het veelvuldig heen en weer jojo’en met meer dan tien kilo’s, de vele teleurstellingen in mezelf, alle stress rondom mijn stiekeme eetbuien en de daarbij horende onzekerheid, wist ik niet meer wie ik nou echt was. Het enige waar ik de hele dag aan kon denken was: wat mag én kan ik wanneer eten (wat vooral ook niet) en hoe lukt het me zo snel mogelijk slanker te worden. Ik was doodongelukkig met mijn spiegelbeeld en voelde me van binnen vrijwel altijd neerslachtig. Het aller ergste was dat niemand echt wist hoe erg mijn eetproblemen waren. Niemand begreep me en dat voelde heel alleen..

Ik kreeg de rits van mijn kostuum niet dicht

Als ik het nu overdenk, is de kiem van mijn eetstoornis al heel lang geleden gelegd. Ik heb mij van jongs af aan al vergeleken met leeftijdsgenoten die slanker en mooier waren dan ik. Vanaf mijn zevende ging ik op dansles, waarbij ik duidelijk de verschillen kon waarnemen tussen mijn gevormde benen en de slanke beentjes van mijn vriendinnetjes. Tijdens het doorpassen van de 101 Dalmatiërs kostuums kreeg ik de ritsen van het merendeel van de puppy pakjes niet dicht. Ook vond ik het afschuwelijk om mezelf op camera terug te zien in mijn balletpakje waarin je (achteraf gezien) drie mini babyrolvetjes kon zien zitten als ik bukte. Wanneer ik mijzelf ging omkleden voor en na de gymles probeerde ik dit zo snel mogelijk en buiten het zicht van anderen te doen. Ik voelde mij van binnen erg onzeker, maar deelde dit niet. Een stemmetje in mijn hoofd vertelde me dag in dag uit dat het mooier, beter en slanker kon en moest zijn. Feitelijk gezien behoorde ik inderdaad niet tot de slankste van mijn leeftijdsgenoten, maar dik of ongezond was ik zeker niet! Had ik mij toen maar beter beseft hoe waardevol het is om liefdevol naar je lichaam te kijken en haar ook op die manier te behandelen..

Mijn spiegelbeeld voldeed niet aan de maatstaven

Met de jaren groeide mijn vertekende beeld van de werkelijkheid. Het eerste moment dat mijn eetstoornis het écht van mijn verstand overnam, was in de tweede van de middelbare school. Ik was dat meisje in de klas dat altijd de perfecte cijfers haalde, waarbij alles probleemloos verliep en met wie iedereen goed kon opschieten. Ik was niet anders gewend om continu aan dit verwachtingspatroon te voldoen en dit bracht ontzettend veel spanningen met zich mee. Goede resultaten en overal het beste uithalen, was voor mij destijds niet meer dan logisch en een minimale eis die ik aan mezelf stelde. Daardoor botste ik continu tegen dezelfde muur aan: mijn spiegelbeeld voldeed niet aan de maatstaven die ik daarvoor had opgesteld. Uiteindelijk geloofde ik totaal in de gedachte dat ik een leuker en mooier mens zou zijn als ik er slanker uit zou zien. Dat was het moment dat ik besloot om drastisch te gaan lijnen.

Het lijnen was een groot succes!

En ja hoor, zoals met alles wat ik aanpak, het werd een groot succes! Ik kan mij herinneren dat ik een aantal weken vrijwel de hele dag niets at en ’s avonds wel ‘gewoon’ mee at bij het avondeten. Niemand merkte dat zo extreem met mijn eten bezig was. Daarentegen viel het wel heel veel mensen in mijn omgeving op dat ik slanker werd. Al deze complimenten gaven mij zo een boost. Ik voelde me onwijs gelukkig. Mijn verwachting dat ik een leuker en mooier mens zou zijn als ik er slanker uit zou zien, werd voor mij bevestigd door mijn omgeving. Door mijn onzekerheid diep diep in mij, was ik daar super gevoelig voor… en ik zette dus door!

In de zomervakantie van twee naar drie vwo, wisselde ik van school en stopte ik officieel met dansen. Bang om aan te komen en de hunkering naar aandacht van mannen liet mij besluiten een sportabonnement af te sluiten. Ik sloof me de hele zomervakantie uit in de sportschool, was continu bezig met wat ik wel en niet mocht eten en begon met roken (uit stoerheid en het idee dat ik dan minder zou hoeven eten op een dag). Terwijl de dagen, weken en maanden versterken, werd mijn eetprobleem groter en groter. Ik stond continu onder druk en spanning, omdat ik met alles perfect wilde functioneren. Ergens echt gelukkig van worden, werd ik gewoon niet. Niets was goed genoeg voor mij. Complimenten kwamen nooit echt bij mij binnen en prestaties werden niet gevierd. Het letten op mijn eten, de uitgebreide trainingen in de sportschool, de aandacht van mannen, goede hoge cijfers voor toetsen en een steeds lager getal op de weegschaal terug willen zien werd een echte obsessie.

Soms at ik twee dagen niets!

Zo sterk als ik in het begin was geweest met het vasthouden aan al mijn voedingsregels, zo zwak werd ik hierin na verloop van de tijd. In de periode tussen drie vwo en het vroegtijdig stoppen met de opleiding Universitaire Pabo ben ik denk ik 6 keer met een gewicht van circa 10 kilo’s heen en weer geschommeld. Het was afschuwelijk. Soms at ik 2 dagen helemaal niets. Vervolgens vrat ik mezelf zo vol, dat ik zwetend en kotsend boven de wc hing én mezelf de volgende dag ziek moest melden omdat ik te beroerd was om uit bed te komen. Ik was continu bezig het een met het ander te compenseren en te doen alsof ik een heel normaal leven lijdde. Wanneer ik een eetbui had haalde ik een boodschappenmandje vol aan chips, koek, chocola en avondeten. In de rij bij de kassa hoopte ik dan maar dat ik geen bekende tegen zou komen, want dan zou ik me verschrikkelijk schamen voor de boodschappen in mijn mandje. Ik begon dan altijd na het afrekenen de eerste verpakkingen open te scheuren en at tijdens de fietstocht naar huis de eerste reep chocola op. Eenmaal thuis ging ik door met een halve cake, een zak chips, sneetjes brood met beleg en soms nog een bord avondeten. Omdat ik voelde dat het abnormaal was wat ik deed, moest alles stiekem gebeuren. Toen ik nog thuis woonde zorgde ik ervoor dat mijn ouders alle boodschappen in mijn tas niet konden horen kraken als ik naar boven liep en alle lege verpakkingen verstopte ik helemaal onderop in de prullenbak of bracht ik gelijk naar buiten. In de periode dat ik samenwoonde ging dit een stuk gemakkelijker, omdat mijn toenmalige vriend tot laat doorwerkte, waardoor ik het rijk voor mij alleen had. Op een gegeven moment kon niet meer naar mezelf kijken in de spiegel en praten over mijn probleem deed ik niet. Op de momenten dat ik me wel hield aan mijn strenge eetregels liep ik soms een uur te ijsberen door de supermarkt, voordat ik een voedingswaar durfde af te rekenen. Alle producten riepen naar me: pak mij! Maar het liefste kocht ik niets, want voor me gevoel was dat mijn verdiende loon.

Van buiten leek ogenschijnlijk alles goed te gaan met mij, maar....

Zo zijn er dagen, weken, maanden en jaren voorbij gegaan waarin ik voor de buitenwereld een ogenschijnlijk vrolijk en gelukkig meisje was, maar waarin ik diep van binnen heel erg worstelde met mijn verstoorde eetpatroon. In de loop der tijd had ik van een niet echt bestaand probleem (mezelf dik en ongezond vinden) een werkelijk probleem gemaakt. Ik was mijn lichaam echt flink aan het toetakelen. Door alle rare eetregels die ik mezelf oplegde, het uitkotsen van eten én slikken van pillen waarvan ik regelrecht naar de wc moest om mijn darmen te kunnen legen, miste mijn lichaam cruciale voedingsstoffen en bleef ik in een vicieuze cirkel denken en handelen. Ik viel af, ik kwam aan, ik zat soms onder de uitslag, ik had vaak hoofdpijn, ik was heel erg moe en viel erg snel flauw.

Het starten aan mijn Cambridge dieet in 2012 bleek de echte mokerslag voor mijn lichaam. In vijf weken tijd viel ik ruim 12 kilo af – in een onzekere periode waarin ik twee studies tegelijk volgde en problemen tussen mij, mijn ex en mijn ouders. Helaas moesten er nog ruim 2 jaar voorbij gaan, voordat er bij mij echt het besef was ik een eetstoornis had: boulimia. Via een vriendin kwam ik in aanraking met Louisa Hay, een Amerikaanse schrijfster van non-fictieboeken op het gebied van Persoonlijke Groei middels positief denken. In dezelfde periode liet ik mijn eerste tattoo zetten: love yourself. De combinatie van het beeindigen van mijn relatie met mijn ex, de inzichten die Louisa Hay mij gaf, de tattoo op mijn arm, mijn nieuwe werk, het kopen van een eigen woning en het ontmoeten van nieuwe lieve personen, liet mij voor het eerst beseffen dat ik echt doodongelukkig was én dat ik professionele hulp nodig had om mijn eetprobleem aan te pakken.

Ik kan weer genieten en ik heb geen eetbuien meer ;-)

Ik kan weer genieten en ik heb geen eetbuien meer ;-)

En vanaf hier - 22 januari 2014 - is ALLES alleen maar beter geworden. Ik koos voor een behandeltraject, waar ik één keer in de week met een groep dames bijeen kwam om te praten over onze diverse eetproblemen. Door het bijhouden van mijn eetmomenten en de hierbij horende gedachtes, leerde ik patronen ontdekken. Door deze te onderzoeken en te bespreken, lukte het me langzaam de patronen te doorbreken en voor gezondere opties te kiezen. Een belangrijk inzicht was het gelijkmatig verspreiden van circa 6 eetmomenten op een dag. De begeleiding in de eetstoorniskliniek trad heel schools op door voor te schrijven hoeveel en wat er op die eetmomenten gegeten diende te worden. In het begin was ik door de hoeveelheid als de dood om aan te komen. Echter, het bleek dat het tegenovergestelde gebeurde. Door mijn lichaam en geest tijdig en met de juiste voedingsmiddelen te voeden, had ik de hele dag voldoende energie, voelde ik me opgewekt en had ik mijn eetbuien steeds minder nodig.

De weg naar mijn herstel was zeker niet alleen maar rozegeur en zonneschijn. In de periode tussen de start van mijn therapie en nu heb ik meerdere ’terugval’-momenten gehad. Door het volgen van een mindfulness cursus leerde ik nieuwe verbindingen in mijn hoofd aan te leggen om met bepaalde situaties, gevoelens en gedachtes om te gaan. De 7 pijlers waar ik nu nog altijd op terugval en die ik op mijn deur in de woonkamer heb hangen zijn: acceptatie, geduld, loslaten, geduld, opnieuw beginnen, vertrouwen, niet streven en niet oordelen. Doordat ik mezelf steeds beter leer kennen, herken ik veel sneller wanneer iets niet goed voelt of wanneer er bijvoorbeeld een eetbui aan zit te komen. Door van te voren voor dat soort momenten alvast back-up plannetjes te smeden, lukt het mij op dit moment erg goed om een leven te leven zonder al te gekke eetregels, eetbuien en overmatig sporten.

Ik gun iedereen die mijn story of hope leest en zich op een of andere manier herkent in mijn verhaal een zelfde soort licht aan de einde van de tunnel. Besef dat JIJ zelf hierin de belangrijkste factor bent. Je bent het waard om jezelf leuk te vinden en lief voor jezelf te zijn. Probeer los te komen van alles alleen te moeten doen en durf ook eens om hulp te vragen. Stap buiten je comfort zone en verzamel zoveel mogelijk mensen om je heen die jouw laten schijnen en opbloeien. Als je je kwetsbaar durft op te stellen, kunnen er hele mooie dingen ontstaan en gebeuren.

En tot slot wil ik eindigen met een mooi inzicht van Louisa Hay, die aansluit bij de titel van mijn story of hope:

‘What we think about ourselves becomes the truth for us. I believe that everyone, myself included, is responsible for everything in our lives, the best and the worst. Every thought we think is creating our future. Each one of us creates our experiences by our thoughts and our feelings. The thoughts we think and the words we speak create our experiences.  We create the situations, and then we give our power away by blaming the other person for our frustration. No person, no place, and nothing has any power over us, for "we" are the only thinkers in our mind. When we create peace and harmony and balance in our minds, we will find it in our lives.’

Ik geloof dat iedereen met een eetstoornis compleet kan herstellen! Zelf ben ik nu op de goede weg. Het gaat echt heel goed met me, doordat ik steeds sterker in mijn schoenen sta. Ik werk nu aan het verkrijgen van nog meer zelfvertrouwen. Door mijn verhaal (hier) te delen, valt er een last van mijn schouder af en kan ik eindelijk ook de echte en complete Sam tonen aan de wereld. De Sam die heus niet helemaal perfect is, maar waar ik wel echt mega veel van ben gaan houden en om ben gaan geven.

Het werk als vrijwilliger bij ISA Power werkt voor mij helend én ik kan niet wachten om naar het Once in a Lifetime event te gaan en jullie te ontmoeten! Kom je ook naar dit event op 20, 21 en 22 November? kijk hier

Liefs,

Samantha

Plan een intake gesprek om te ontdekken wat ISA Power voor jou kan beteken. Wat in ieder geval belangrijk is om te weten is dat geen enkel traject bij ISA Power hetzelfde is. Wij maken altijd maatpakjes, omdat we geloven dat jij uniek bent en unieke behoeftes hebt. 

Of misschien wil jij inzetten als coach of vrijwilliger voor ISA Power? ISA Power is altijd op zoek naar ervaren coaches met levenservaring. Lees meer over de functie als coach bij ISA Power. 

Mij werd 'doodleuk' verteld dat genezen van een eetstoornis niet mogelijk was.

Story of Hope geschreven door: Rosanne

Tijdens mijn behandeling voor mijn eetstoornis kreeg ik hulp van een psychologe. Bij haar voelde ik me vaak niet serieus genomen en niet begrepen.

Stiekem dacht ik: ‘Ja, wat weet jij er nou van. Je zegt maar wat, je weet helemaal niet waar je over praat!’. Ik ging vaak geïrriteerd naar huis en verloor de hoop dat ik ooit zou genezen van die klote-eetstoornis die mijn leven zo verziekte.

Ik liep vast.

Ken je dat gevoel dat je ergens in vastloopt? Toen ik vastliep bij deze psychologe ging ik op zoek naar een andere vorm van hulp omdat ik wist dat, ondanks dat het al veel beter ging, ik mijn eetstoornis nog niet helemaal had overwonnen. Ik kwam ergens een bericht tegen over Isabelle Plasmeijer haar boek ‘Wanneer KAP jij ermee?’ en bestelde het. Hier herkende ik me in.

Ik was niet raar, debiel of zwak en zielig.

Nee, er was iemand en nog veel meer mensen die dezelfde gekke dingen deden en die door dat te overwinnen juist heel sterk waren geworden! Ik las het boek snel uit, maakte de opdrachten en was blij dat ik eindelijk eens iets kon doen om die eetstoornis te overwinnen in plaats van alleen maar gesprekken te voeren met mijn psycholoog. Mijn moeder zag hoe intensief ik bezig was met het boek en maakte een afspraak met Isabelle Plasmeijer. Bij onze eerste ontmoeting voelde het gelijk heel goed en ik begon aan mijn (B)EAT-IT personal training.

Met Isabelle als coach veranderde er veel voor mij.

Van Isabelle krijg ik er vertrouwen in en ik wist dat ze er alles aan zal doen om mij te helpen. Omdat Isabelle ‘hetzelfde’ heeft meegemaakt neem ik sneller iets van haar aan, denk ik over de dingen die ze zegt serieus na en voel ik me begrepen. Ik ben niet bang meer om te vertellen waar ik me zorgen over maak of over wat ik denk. Ook weet ik eigenlijk nu pas zeker dat ik écht van mijn eetstoornis af wil omdat ik zie dat het mogelijk is om je eetstoornis te verslaan en een fantastisch stralend mens te worden.

Mij werd 'doodleuk' verteld dat genezen van een eetstoornis niet mogelijk was. 

Mij werd voor het traject bij ISA Power altijd verteld dat 100% genezen niet mogelijk was, waardoor ik het moeilijk vond om het gevecht überhaupt aan te gaan. Het is heel fijn voor me om daadwerkelijk iets te kunnen doen om mijn eetstoornis te verslaan. Ik ben actief bezig en de opdrachten uit de (B)EAT IT Personal Training geven me veel inzicht.

www.isapower.nl een eetstoornis kun je overwinnen

Ik leer niet alleen dingen over eten maar juist heel veel over mezelf. Ik leer mezelf steeds beter kennen en bespreek met Isabelle hoe ik daar mee om kan gaan. Ook leer ik dat ik mijn emoties mag uiten en denk ik na over hoe ik mijn leven in wil richten.

Ik vind mezelf, de Rosanne zonder eetstoornis, weer terug.

Dat geeft me veel positieve energie waardoor ik me rustiger en gelukkiger voel en het vanzelf makkelijker is om toch dat koekje of die lolly te nemen of zelfs weer uit eten te gaan. Sinds ik ben gestart met (B)EAT-IT voel ik me heel anders .... in positieve zin. Ik heb meer inzicht in mezelf en de mensen om mij heen. Hier leer ik los te laten, te leven in het hier en nu. En ik besef me dat ik niet perfect hoef te zijn.

Ik leer niet hoe ik moet ‘overleven’, maar hoe ik moet  ‘leven’.

Nog steeds blijft het moeilijk om de rekenmachine in mijn hoofd uit te zetten, om niet in paniek te raken als mijn broek net iets strakker zit, om niet in huilen uit te barsten in het pashokje als maatje 34 niet past, om eten dat me spontaan wordt aangeboden aan te nemen, om opmerkingen over vet/kcal/suikers te negeren, om van mezelf te houden en om niet meer te luisteren naar die stem in mijn hoofd die vaak toch nog veel te hard tegen me schreeuwt.

Maar ik leef, ik leef weer!

Ondanks het schuldgevoel en de paniek die ik vaak voel, eet ik toch. Het is lastig, maar het betekent ook dat ik weer met vrienden afspreek, leuke dingen doe, op visite kan, kan logeren en zelfs al een keer uit eten ben geweest! Daarnaast straal ik weer, groeit mijn haar in twee maanden sneller dan in het hele afgelopen jaar, krijg ik m’n figuur weer terug en heb ik weer energie!

Het belangrijkste voor mij in mijn herstel is vertrouwen.

Vertrouwen op mezelf, dat ik daadwerkelijk die eetstoornis kan verslaan. Ook het vertrouwen dat ik van Isabelle krijg en van andere mensen om mij heen. Dit vertrouwen zorgt ervoor dat ik mijn eetstoornis niet meer nodig heb. Ik vertrouw erop dat het goed komt, ook als ik de controle loslaat.

Mijn tip is: geef niet toe aan je angst.

Je zal in het diepe moeten springen, en dat is eng. Heel erg eng. Maar voor altijd bovenop de duikplank blijven staan heeft geen zin. Verzamel moed en ga de uitdaging aan. Laat de controle los. Doe het. Stel niet meer uit. Het zal moeilijk zijn, en soms zal je huilend terug verlangen naar die veilige wereld van je eetstoornis, maar uiteindelijk zal je weer écht leven en écht kunnen genieten. Ik heb de sprong genomen en ook al ben ik nog niet helemaal van mijn eetstoornis af, ik ben weer mezelf, lach weer, geniet weer en voel me gelukkig. Als ik het kan, kan jij het ook.

Jouw leven ga je toch door niets of niemand van je laten afpakken?
Liefs, Rosanne 



“Bij mijn coach Ad Penninx kan ik gewoon mijzelf zijn”

Geschreven door Rowan: 13 jaar en worstelt met een eetstoornis.

jongens met anorexia www.isapower.nl

A STORY OF HOPE 

“Bij mijn coach Ad kan ik gewoon mijzelf zijn”

Ik heb Ad voor het eerst ontmoet bij de (B)EAT IT workshop van ISA Power in Rotterdam. Hij gaf mij een hand en stelde zich voor en mijn gevoel was gelijk goed! Die dag hebben we elkaar beter leren kennen. Er was gelijk een klik en ik voelde me op mijn gemak bij Ad. Bij hem kon ik “gewoon” mijzelf zijn. Die dag heb ik met meer mensen gepraat en dat vond ik heel erg fijn.

"Mijn ogen gingen open, er waren meer mensen zoals ik, ik besefte dat ik niet alleen was. Naar dit stukje was ik op zoek, dit had ik nodig!"

Blijf in mij geloven!

Nu ik het coaching traject ben aangegaan met Ad heb ik heel sterk de wil om beter te worden. Door veel met Ad te praten en opdrachten te doen - uit de (B)EAT IT Training - laat hij me de weg zien hoe ik het een beetje moet doen. Ik heb niet allerlei gezeur van dokters, diëtisten, ouders en familie nodig. Als je mij gewoon laat zijn en mijn ding laat doen, blijft geloven en mij blijft steunen dan komt het echt wel goed. Ik wil echt genezen en ik ben zelf al heel erg tevreden met wat ik tot nu toe al bereikt heb.

Mijn coach Ad Penninx begrijpt wat ik doormaak!

Vanwege de afstand kan ik Ad niet dagelijks zien, maar Skype werkt erg goed. We skypen elke week en zo nu en dan proberen we een live afspraak te maken. De laatste keer zijn we met de trein naar Ad gegaan. Dit is al een heel uitstapje opzich is, want de omgeving waar Ad woont is erg mooi. We gaan dan altijd even aan het water een balletje trappen. Daarna gaan we aan de slag met de opdrachten.

Ik voel me begrepen!

De manier zoals het nu gaat geeft me een heel prettig gevoel. Daarnaast kan ik Ad altijd bellen en makkelijk benaderen. Het is zo fijn dat hij er voor me is. Zeker omdat Ad ook begrijpt wat het is om een eetstoornis te hebben.

Groeten,

Rowan

P.s: Laat een bericht achter voor Rowan! Mocht jij ook een jongen of zelfs al een volwassen man zijn met eetproblemen. Schaam je niet! Wij helpen je graag! Plan een gratis intake gesprek in.  

Het is NU of NOOIT!

Neem je leven in eigen handen. Kap met je eetstoornis!

Ron Meijering had Anorexia - nu is hij coach bij  www.isapower.nl

Mijn naam is Ron Meijering, nu inmiddels 45 jaar oud. Misschien denk je nu: een man aan het woord? Ja, ook mannen kunnen eetstoornissen krijgen! Zo’n 10 tot 15 % van alle mensen met anorexia en boulimia zijn man.

Anorexia is meer dan 5 jaar onderdeel van mijn leven geweest, totdat ik dacht ‘ik kap ermee!’ Dat moment, wat ik me nog goed kan herinneren, was noodzakelijk om te veranderen. Dat is ook precies waar ik het over wil hebben in dit Blog.

Ook jou wens ik dat moment, dat punt van ‘ik kap ermee!’

Dat moment van ‘ik kap ermee’ had ik op 17 jarige leeftijd. Destijds ging ik aan de slag als banketbakker en al snel merkte ik dat ik daar super goed in was. Ik kreeg complimenten en werd gewaardeerd. Ik merkte dat ik die complimenten zelf ook wel heel erg waardeerde en leuk vond. In één keer kwam ik tot het besef; ik ben er klaar mee en ik heb die klote Anorexia helemaal niet meer nodig. Ik kap ermee! Ontdekken waar je passie ligt en hiervoor durven gaan is dus super belangrijk. Dat betekend soms ook dat je afscheid moet nemen van mensen of dingen die je energie kosten. Maak altijd de overweging voor jezelf en stel jezelf hierbij de vraag "Krijg ik hier energie van of kost het mij energie?" Als je dit durft te doen dan ben je al goed op weg!

IK KAP ERMEE!

Vanaf dat moment heb ik hard gewerkt aan het verkrijgen van meer zelfvertrouwen en mijn weerbaarheid. Vandaag de dag run ik samen met mijn broer een bedrijf en zet ik mij in als ervaringdeskundige Eetstoornis Coach bij ISA Power.

"De eetstoornis heb ik niet meer nodig om me compleet te voelen. Je herkent dit misschien wel bij jezelf; de eetstoornis is je grootste vriend en grootse vijand tegelijkertijd" 

Herken jij dat ook? Het is natuurlijk niet voor niets dat je een eetstoornis hebt ontwikkelt of hebt gekregen. De eetstoornis fungeert als houvast in je leven, het is het handvat aan de muur, de trapleuning, de kapstok, die ervoor zorgt dat jij je veilig en zeker(der) voelt.

ISA Power - alles over schaamte - http://www.isapower.nl/stories-of-hope-van-mensen-die-hun-eetstoornis-overwonnen-hebben/2015/3/3/het-is-nu-of-nooit

"Het enige wat jou nog in de weg staat is schaamte en onzekerheid. Om echte vrijheid te ervaren, zet dan je masker af!"

 

Wil je herstellen, maar schaam jij je? Of denk je dat het eigenlijk wel meevalt? Of vind je dat je niet moet zeuren? Of vind je dat je je misschien aanstelt, want tja.... een ander heeft het zwaarder. Houd je zelf niet langer voor de gek. Elke dag dat je nog met je eetstoornis door een deur moet of er nog mee rondloopt is er één te lang! Het is een grote (dood)zonde! 

Wij van ISA Power geloven dat je de beste versie van jezelf kunt worden als je juist dwars door je angsten heen durft te breken, eerlijk en open durft te zijn. En natuurlijk hoef je dat allemaal niet in één keer te kunnen. Daar willen en kunnen we jou stapsgewijs mee helpen! We helpen jou stappen te zetten en je oude patronen los te laten. Zodat we het nieuwe kunnen verwelkomen!

Heb je hulp nodig om het leven te creëren van je dromen?

mannen met anorexia, mannen met boulimia, jongens met anorexia, jongens met boulimia - check ons Blog voor mannen: http://www.isapower.nl/stories-of-hope-van-mensen-die-hun-eetstoornis-overwonnen-hebben/2015/3/3/het-is-nu-of-nooit

Schaam je niet! Ben je nog (heel) jong of al een volwassen vent? En heb je last van eetproblemen of moeite met eten en je zelfbeeld en ben je onzeker? Graag ga ik met jou op zoek naar een ander handvat aan de muur! Een handvat wat veel beter voor je is en je nog meer zekerheid biedt dan je eetstoornis. Samen met jou wil ik naar dat punt toe werken, zodat ook jij kan zeggen “ik kap ermee”. Niet eventjes maar voor altijd. Durf jij het aan? En ben je een jonge meid, of vrouw of boven de 40 dan helpen de vrouwelijke coaches van ISA Power jou heel graag op weg!

Het is NU of NOOIT!


KIES VOOR EEN LEUK, OPEN & RESPECTVOL...

Wanneer weet ik nu dat mijn eetstoornis echt over én weg is?

Dit Blog is geschreven door Saskia

Steeds vaker hoor ik en kom ik de tekst tegen:
“Ik heb mijn eetstoornis overwonnen”

Wat word ik daar jaloers van. Ik heb een paar maanden hulp gehad om met mijn eetstoornis om te kunnen gaan. Het liefst was ik daarna ook genezen, want dat is stiekem mijn droom. Het is mijn droom om weer relaxed te zijn en dat er meer momenten zijn dat ik blij ben met mezelf, dan niet blij met mezelf. Ik droom dat ik ook 'lekkere dingen' bij de winkel mag kopen van mezelf. Ik droom dat mensen mij aardig vinden om wie ik ben en niet op de momenten dat ik goed in mijn vel zit. Ik droom over de tijd dat ik niet meer aan openingstijden hoef te denken voor als ik nog even wat te 'snaaien' wil halen.

Ik wil niet over alles na hoeven denken of ik het wel of niet goed doe. Ik droom dat ik overal kan en mag eten en het mij niet langer uitmaakt wie het ziet.

Ik heb mijn eetstoornis overwonnen, dat wil ook ik kunnen zeggen! Wat zal dat mij een rust geven. Ik wil dingen ook los kunnen laten en ik wil dat het vreselijk overheersende stemmetje wat in mijn hoofd spreekt verdwijnt. Dat stemmetje wat maar weinig mensen begrijpen, wat niet te zien is aan de buiten kant, maar wel ontzettend zwaar is.

Welles, nietes, welles en nietes! Ik word er gek van!

Ik wil dat die strijd van: welles, nietes, opgeven, doorgaan, wat mag ik wel en wat mag ik niet ophoudt te bestaan. Wanneer houd die strijd tussen mooi en lelijk en mezelf continue vergelijken op te bestaan? Ik zou willen dat iemand mij daar antwoord op kon geven…

Wat als alles waar je ooit van droomde als klein meisje, nu als volwassen vrouw hetgeen is wat je wilt overwinnen? Laat ik eerlijk zijn. Ik hoef niet meer slank te zijn, maar hoe kan ik dit proces in mijn hoofd nu stoppen?

Wanneer weet ik nu dat het echt over én weg is?

Hoe kan ik zeker weten dat mijn eetstoornis weg is en nooit meer terug komt zoals als bij die mensen die hier vol moed en zelfvertrouwen over schrijven?

“Wat moet er precies weg?” vraag ik me af…

Ik denk dat als de pijn in mijn hoofd van al dat denken, weer word omgezet naar liefhebben, liefde, verliefd zijn op jezelf, naasten en de wereld, dat je dan misschien wel je eetstoornis overwonnen hebt.

www.isa-power.nl een eetstoornis kun je overwinnen


Gelukkig vond ik de exacte criteria, voor overwinning op je eetstoornis, in het boek: 'De Wolf in Schaapskleren' geschreven door Isabelle Plasmeijer   

Om een eetstoornis te overwinnen zijn tal van mensen geïnterviewd die hebben geleden aan een eetstoornis en die de kracht hebben gevonden en volledig hersteld zijn van hun eetstoornis. Welke eetstoornis deze mensen ook hadden (van anorexia, boulimia tot binge eating disorder en alles wat er tussen zit) de antwoorden waren zeer gemeenschappelijk. Kijk maar eens waar jij je herkent ;-)

1. Leren accepteren, reguleren, adequaat en constructief uiten van emoties
zoals onzekerheid, boosheid, verdriet, bedroefdheid en angst.

2. Ontwikkelen van bewustzijn en bewustwording over jezelf (zelfkennis) en
het hebben van een doel (zingeving) en intrinsieke motivatie stimuleren.

3. Leren emoties los te koppelen en niet af te reageren, verdoven, dempen met eten/sporten.

4. Ontwikkelen van nieuwe manieren om niet te hoeven vluchten, verdoven, dempen en of ontsnappen aan emoties. Enerzijds verbaal: delen en praten over- en uiten van emoties. Anderzijds non-verbaal: spanning loslaten en uiten van emoties door meditatie, ademhalingsoefeningen, bewegingstherapie, (MDR en PMT - psychomotoren therapie), yoga en op een gezonde manier bewegen of sporten.

5. Ontwikkelen en verbeteren van sociale vaardigheden en relaties met vrienden en familie en-of juist afstand nemen van bepaalde mensen of situaties die negatieve energie kosten.


6. Ontwikkelen van het ‘Zelf’: Zelfvertrouwen, Zelfbeeld, Zelfcompassie, Zelfmanagement, Zelfredzaamheid, Zelfverantwoordelijkheid, Zelfwaardering, Zelfzorg, Zelfkennis, Zelfsturing, Zelfreflectie, Zelfcreatie, Zelfbeeld, Zelfleiderschap en Zelfbeheersing.

7. Eigenwaarde loskoppelen van wel of niet verkrijgen of ontvangen van
externe bevestiging én niet koppelen aan eten, sporten en gewicht.


8. Grenzen leren aangeven - Néé durven zeggen – voor jezelf leren opkomen en
beter leren communiceren- leren nemen (ontvangen) in plaats van geven. 


9. Schuldgevoelens loslaten en verantwoording nemen over eigen leven.

10. Een positieve lichaamsbeleving, attitude en overtuigingen creëren.

11. Realistische eisen stellen en eigen verwachtingen zonodig bijstellen naar beneden. 

Om bovenstaande punten te realiseren is het belangrijk dat …..

  • Verwachtingen, doelen en dromen worden uitgeschreven!

  • Succesmomenten (hoe klein ook) worden gevierd!

  • Je jezelf elke dag vraagt: Wat heb ik nodig en wat past bij mij?

  • Er regelmatig, voldoende en gezond gegeten wordt!

  • Er gezond beweeg- en sportgedrag ontwikkeld wordt!

  • En uiteraard nog veel meer.... maar dat lees je in het boek

Het boek "De Wolf in Schaapskleren" is een echte aanrader voor bondgenoten die willen helpen en mensen die een eetstoornis hebben en zichzelf beter willen leren kennen en hun leef (eet)gedrag onder de loep durven nemen!

Chat with us