Ik had niet door hoe erg ik ziek was

Geschreven door Lotte
Vrijwilliger bij ISA Power

De eetstoornis kwam tijdens de overgang naar de middelbare school

Hoi! Mijn naam is Lotte, ik ben 24 jaar en woon in Nijmegen. Hier ben ik geboren en opgegroeid in een rustig gezin met een vader, moeder en één jonger zusje. Mijn basisschooltijd verliep vrij rustig. Ik had twee goede vriendinnetjes met wie ik alles samendeed, maar was voornamelijk bezig met goed opletten en mijn best doen. Toen ik van de basisschool naar de middelbare school ging vond ik dat heel spannend. Opeens naar een ‘grote’ school met nieuwe kinderen. In mijn nieuwe klas vond ik het lastig om vrienden te maken. Ik vond, met name de jongens, heel druk en voelde me niet thuis. Zelf was ik rustig en verlegen. Na een paar maanden kwam de gedachte in me op waar het allemaal mee begon: ‘misschien vinden ze me wel leuker als ik dunner ben.’ Het begin was makkelijk. Ik had van vroeger nog wat ‘baby vet’ en dat ging er, na de koekjes en snoepjes in de pauze te laten staan, vrij snel van af. Niet alleen het aantal kilo’s die de weegschaal aangaf veranderde, maar ook mijn gevoel.

 Fotografie: Isaiah Rustad, unsplash.com

Fotografie: Isaiah Rustad, unsplash.com

Kleren pasten en stonden beter. In het begin van deze periode voelde ik me zelfs fitter en minder onzeker. Helaas vond ik niet meer aansluiting in de klas en bleef ik me eenzaam voelen. Het lijnen ging door en werd nu ook ingezet als een manier om mijzelf te straffen. Een slecht cijfer gehaald? Geen aardappelen tijdens het avondeten! Weer eens als laatst gekozen voor het hockeyteam bij gym? Boterhammen weggooien in de pauze! Zo kwamen er steeds meer regeltjes bij. Op mijn dieptepunt at ik een appel en een boterham (zonder beleg) per dag. Trots dat ik was! Kijk eens wat ik kan, hoe goed ik niet kan eten? Ik heb niet eens honger!

Afvallen was het enige wat ik wilde en waar ik, zo voelde het, goed in was. Op een gegeven moment vertelde een vriendinnetje me dat ze niet meer naast me wilde lopen. Ze vond dat zij zelf dik afstak naast mij. Vrij vlak hierna gaf een ander vriendinnetje aan dat ze zich zorgen maakte en dat ik zo dun was geworden.

Ik had niet door dat ik ziek was en hoe sterk de eetstoornis was.

Huh, zorgen om mij? Ik heb toch nergens last van? Ik duwde de momenten weg waarop ik zo weinig energie had dat ik niet uit bed kon komen en hoe alleen ik me eigenlijk voelde. Het ging beter toen ik ging studeren en de eenzaamheid die ik voelde werd minder. Ik kwam mensen tegen met dezelfde interesses, maakte nieuwe vrienden en ontdekte het uitgaansleven. Wat niet veranderde was de stem in mijn hoofd. Als ik een wijntje met vriendinnen meedronk omdat ik ‘er bij wilde horen’ was daar de stem: ‘je bent dik, walgelijk en niemand vindt je aardig’.

Calorieën verbranden, sporten en nog meer sporten...

Elke calorie die binnenkwam moest er ook weer af. Uiteindelijk stond ik zes dagen in de week in de sportschool om te compenseren. Mijn studie leed hieronder en vrienden snapten niet waarom ik zo vaak sportte en niet mee ging naar het terras of naar de bieb om te leren. Ook nu voelde ik me onbegrepen en alleen. Het enige waar ik nog ‘plezier’ uithaalde was sporten. Achteraf gezien was dit helemaal geen plezier. Ik moest sporten. Zo niet, dan zou ik dik worden en nog meer teleurgesteld zijn in mezelf. Ik ben zelf naar de huisarts gegaan omdat ik het leven op dat moment niet meer zag zitten.

Ik voelde me leeg en somber

De huisarts verwees me door naar een psychotherapeut waar ik mezelf leerde accepteren en beter naar mijn lichaam leerde te luisteren. Nu, vijf jaar later, zijn de eenzaamheid en wanhoop van toen veranderd in positiviteit en trots. Positiviteit, omdat ik weer kan genieten van het leven en blij ben met de dingen die ik doe en meemaak. Trots, omdat ik na zo’n lange tijd kan zeggen dat ik genezen ben. Ik ben niet mijn eetstoornis. Ik heb mezelf in deze periode goed leren kennen en hoop met die ervaring en met mijn positiviteit iets voor anderen te kunnen betekenen.

Je bent niet alleen en je mag trots zijn op wie je bent!

* Bij ISA Power kun je terecht met verschillende eetproblemen. Onze ervaringsdeskundige coaches staan voor jou klaar.  Ook jij bent welkom, waar je ook last van hebt en hoe jij het eetprobleem zelf ook noemt!

Plan een gratis intake gesprek in. 

Eetbuien, emotie eten..... of heb jij misschien binge eating disorder?

Geschreven door Laura
Vrijwilliger bij ISA Power

Hard werken, dat is mij met de paplepel ingegoten. Hard werken en je komt er wel, hard werken loont, keihard ergens tegenaan gaan werkt, falen is geen optie, alles moet in een keer gelijk goed gaan! Ik werkte niet alleen keihard op het werk maar deed dat ook op andere vlakken. Geen feestje, verjaardag, receptie, jubileum of evenement werd afgeslagen, ik was overal en altijd.

 Laura

Laura

Het lege gevoel verdween door de eetbuien

Heel langzaam zonder dat ik het door had, liepen de motortjes iets minder hard. Heel langzaam aan begon ik tegen al de afspraken in mijn agenda op te zien. Ik merkte dat ik onrustig werd naarmate de week vorderde. Want iedere avond en weekend had ik volgepland met afspraken. Ik merkte op dat mij energie begon af te nemen en ik minder leuk gezelschap werd. De energie die ik gewend was aan mijn gezelschap te geven, nam af waardoor ik twijfelde aan mijn vriendschap en mezelf.

Ook op werkgebied liep het niet zo heel lekker. De rek was eruit op kantoor. De voorheen leuke sfeer werd minder door reorganisatie, de diversiteit van mijn werk was weg, de uitdaging werd minder. Dit gaf mij een gevoel van incompetent zijn, leeg alsof ik een gat in mijn buik had. De rush die ik normaal ervaarde op het werk en in mijn sociale leven verdween. Er kwam leegheid en nutteloosheid voor in de plaats. Bleh, alles wat normaal zo leuk is, is het niet meer. En je niet leuk voelen is geen optie dus ging ik er eens lekker tegenaan. Ieder ochtend stond ik met een blikje energy drank in de aanslag en voor in de middag kocht ik altijd iets lekkers. En dat lekkers bestond dan uit een Snicker of een stuk chocolade, heerlijk! Maar dat ene blikje werd er twee en later drie. En die ene Snicker werd aangevuld met een koek of zeg maar gerust een pak koekjes.

Het walgde van mijzelf... die rot eetbuien!

En dat ene pak koekjes werd uiteindelijk 2 pakken en later meer, veel meer. Hoe harder ik werkte om weer op de rit te komen, des te meer ging ik eten en eten en eten. Het lege, koude en ongelukkige gevoel in mijn buik werd weer lekker warm van al die koekjes en repen chocolade. Ieder moment dat ik mij in het geniep eraan toe gaf, gaf het mij een gelukzalig moment. Eventjes was ik weer heel, eventjes voelde ik mij zo prettig, heerlijk dit. Totdat de rush na 15 minuten was uitgewerkt, ik walgde van mezelf, wat een slappe zak was ik zeg, en wat werd ik toch zwaar? Ik groeide in 2,5 jaar tijd met dik 30 kilo. Het vechten tegen mezelf was nu toch echt begonnen, ik kon dit heus wel zelf oplossen, ik kan namelijk werken als een paard, ik kan dit, heb niemand nodig, falen is geen optie, gewoon een tandje erbij, kom kom hup hup…

Je bent geen loser omdat je eetbuien hebt!

Totdat ik uiteindelijk echt niet meer verder kon, kon mijn bed niet meer uitkomen, kleine handelingen waren te zwaar, ik was moe, ik had mezelf volledig uitgeput, oppelepop. En toen moest ik wel om hulp vragen, ik kon het uiteindelijk niet alleen. Gelukkig heb ik de juiste hulp gekregen en heb ik geleerd hoe ik mij beter kan ontspannen, wat ik zelf wil in het leven en niet hoeven voldoen aan andermans verwachtingen. Ik heb mijn eigen interne kompas gevonden. De enige verwachtingen die ik nog waar maak, zijn de verwachtingen die ik over mezelf maak en heb. Het traject duurde lang, heel lang, maar nu ik eindelijk aan de andere kant van het water sta, ben ik gelukkiger dan ooit. Wacht niet zolang als ik met hulp vragen, je bent geen loser als je zegt ‘hé, wil je mij helpen?’ Kom in actie voordat er jaren van je leven opgaan in obsessieve eetgedachtes, negatief zelfbeeld en willen voldoen aan andermans verwachtingen. Leef voor jezelf en houd van jezelf. Mocht je nog niet zover zijn, laat mij dan je lichtpuntje zijn, want in het donker zoeken naar de uitgang is knap.

Mocht je ook lasten hebben van eetbuien, worstelen met emotie-eten, of wellicht heb je al de diagnose binge eating disorder, weet dan dat wij van ISA POwer ook voor jou klaar staan. We behandelen niet alleen meiden/vrouwen met anorexia en boulimia. Bij ISA Power kun je terecht met verschillende eetproblemen. Ook als je eetbuien en overgewicht hebt. Onze ervaringsdeskundige coaches staan ook voor jou klaar.  Ook jij bent welkom, waar je ook last van hebt en hoe jij het zelf ook noemt!

Plan een gratis intake gesprek in. 

Een jongen met een eetstoornis, hoe ga je daar als jongen mee om?

Rowan wilt heel graag voetballer worden. Rowan en zijn Coach Ad gaan tijdens hun wekelijkse coach sessie samen naar een voetbal wedstrijd van AJAX in Amsterdam. Hieronder staan vraag en antwoord hoe het voor Rowan is om als jongen een eetstoornis te hebben. Ook staat er een therapeutische uitleg onder beschreven, welke je inzicht geven over jezelf. En het kan je helpen om jouw eetstoornis stap voor stap beter te leren kennen en uiteindelijk ook te overwinnen.

Hi Rowan, wat was het leukste vandaag? 
R: Het leukste was dat ik nog met twee bekende AJAX spelers op de foto ben gegaan.


En hoe ging het op deze dag (met eten)? Makkelijker? 
R: Het ging best moeilijk want van de "Mier" mocht ik niet veel eten omdat ik niet veel bewogen heb.


* Uitleg therapeut Isa Power *
"Mier" is de naam die Rowan aan zijn eetstoornis heeft gegeven. Het kan helpen om jouw eetstoornis een naam te geven. Zo koppel je de eetstoornis los van de persoon, los van jou als mens en los van jouw identiteit. De meeste mensen die wij coachen noemen hun eetstoornis de trut, de dictator, de regelnicht, het vreetmonster, Anna (van anorexia), de stem, de heks, de perfectionist, de regelaar, de innerlijke saboteur. 


Wat heb je deze dag geleerd van Ad en over jezelf? 
R: Dat als je ziek bent het toch nog leuk kan hebben en natuurlijk wat van voetbal leer.

 

 Tijdens de eetstoornis behandeling moet je denken vanuit het kind. Wat werkt wel én wat werkt niet? Familie systeem/opstelling met poppetjes werkt goed bij jonge kinderen.  www.isa-power.nl

Tijdens de eetstoornis behandeling moet je denken vanuit het kind. Wat werkt wel én wat werkt niet? Familie systeem/opstelling met poppetjes werkt goed bij jonge kinderen. 
www.isa-power.nl


Wat doen zulke dingen (activiteiten) met je zelfvertrouwen?
R: Dat ik me niet hoef te schamen en dat ik gewoon naar een voetbalwedstrijd kan samen met Ad.


* Uitleg therapeut Isa Power *
Schaamte (tezamen met woede) is een van de meest voorkomende en onderdrukte emoties bij eetstoornissen. Het is hetgene wat ons tegenhoudt om er openlijk over te praten en het is de emotie die de eetstoornis mede in stand houdt. Als we ons niet zouden schamen voor ons probleem dan zouden we sneller geneigd zijn om hulp in te schakelen

Zouden we als therapeuten vaker moeten DOEN in plaats van PRATEN?
R: Dat hoeft niet perse, want met een coach sessie via Skype kan ik toch net wat meer vragen. En daar voel ik me ook wel goed bij.


Wat helpt het beste bij het overwinnen van je eetstoornis? 
R: Om in je hoofd 2 stemmetjes te bedenken.

* Er zijn vaak twee stemmetjes aan het woord; het gezond stemmetje en een ziek stemmetje. Continue maken zij ruzie. Wanneer je jouw gezonde 'ik' leert onderscheiden van de zieke 'ik' dan kun je bewuster keuzes leren maken. Je kunt het gesprek aan gaan, discussies voeren en de gezonde 'ik' kan de zieke 'ik helpen. Want de eetstoornis wilt best geholpen worden, maar dan moet de eetstoornis wel serieus genomen worden. Wanneer je je nog niet bewust bent van het feit dat je twee stemmetjes hebt of dit een gek idee vindt, bedenk dan eens wat de oude 'jij' zou zeggen van deze hele situatie. De oude 'jij' die nog geen eetstoornis had!

Wat heeft je nog meer geholpen?
R: En een elastiekje om je pols (een oefening uit (B)EAT IT 4 KIDS)
En als je dan iets moet doen van je "eetstoornis stem" wat niet fijn is, dan trek je daar aan. Sinds kort heb ik een boksbal op mijn kamer en dat is ook een soort uitlaatklep. En er over praten met mensen die je vertrouwen geven.

Wat zouden jouw tips zijn aan andere jongens met eetproblemen?
R: Blijf er niet mee rond lopen maar zoek hulp. Neem iemand in vertrouwen. Alleen kom je er niet. Misschien heb je iets aan mijn tips van de vorige vraag.

Bron: Foto

Story of Hope van coach Stephanie - uit Limburg

Ik groeide op in een klein dorp in Brabant. Er was een basisschool in het dorp waar ik met veel plezier naartoe ging en had veel vriendinnetjes waar ik mee speelde. Ook deed ik aan sport zoals turnen, trampolinespingen of paardrijden en ging ik naar de hobbyclub waar vele leuke activiteiten werden georganiseerd voor de kinderen van het dorp. 

Ik had het goed thuis, samen met mijn twee jongere zusjes. Als kind voelde ik me vrij. Ik had het gevoel dat ik me vrij kon bewegen. Ik sprak de dingen uit als ik iets wilde zeggen, danste wanneer ik dit leuk vond, zong en had een enorme grote fantasierijke wereld die mijn wereld nog mooier kleurde. 

 Stephanie Goossens - Coach & Therapeut eetstoornissen bij ISA Power 

Stephanie Goossens - Coach & Therapeut eetstoornissen bij ISA Power 

Dit veranderde aan het einde van het schooljaar van de eerste klas op de middelbare school, ik was toen 13 jaar. Ik had een ontzettend leuke start gemaakt op mijn nieuwe school en ook nieuwe vriendinnen gemaakt. Maar toen kwam er een nieuw meisje in het dorp wonen en in korte tijd werd ik buitengesloten en gepest. Ik was niet weerbaar genoeg. Ik had van thuis uit niet geleerd om voor mijzelf op te komen. Voor ik het wist zat ik alleen in de pauze mijn boterhammen op te eten of fietste ik alleen 15km naar school of weer naar huis. Ik was bang, werd onzeker en dat was te merken aan mijn gedrag. Eerder was ik een heel open, vrolijk meisje die er graag dingen uitflapte maar toen trok ik me eerder terug. Het dorp waar ik me altijd zo veilig had gevoeld, voelde nu heel bedreigend aan. 

Ik voelde me schuldig

In die periode ging het ook niet goed met mijn moeder en voelde ik me schuldig. Ik dacht het ligt aan mij dat ze zich zo voelt. Tien jaar later toen ik in therapie ging voor het behandelen van mijn eetstoornis heb ik deze schuldgevoelens met mijn ouders gedeeld. Mijn ouders hebben toen direct aangegeven dat zij hun eigen verantwoordelijkheden hebben hoe met iets om te gaan en dat ik me daar niet schuldig over hoefde te voelen. Dat was toen een hele opluchting voor mij. 

Zo gingen de pesterijen verder totdat een oud-vriendinnetje en haar zus het voor me op begon te nemen. Dit maakte dat na een jaar de pesterijen stopte. 

Een jaar wat veel indruk op me had gemaakt en vooral door het feit dat ik me heel bewust werd van mijn kwetsbaarheid. Ik had zo’n fijne tijd gehad op de basisschool en ineens was dit weg. Ik werd me ineens heel bewust van de buitenwereld. Het hield me ineens bezig wat mensen van me konden vinden. Ik was er zelfs bang voor geworden, en had de overtuiging dat het hele dorp iets negatiefs over me dacht. Terwijl dit helemaal niet zo was. Het positieve beeld wat ik eerder van mijzelf had was omgedraaid naar een negatief zelfbeeld. Ik had de overtuiging dat het mijn schuld waarom ik was gepest, ik was raar. 

Anderzijds werd me ook duidelijk waar mijn kracht lag en dat was het leggen van nieuwe contacten en dat maakte dat ik nooit lang alleen ben geweest.

Ik moest mijn kwetsbaarheid als kracht leren zien

Na het jaar dat is was gepest werd het rustiger en maakte ik kennis met het uitgaansleven. Daar kwam ik ook in aanraking met jongens. Werd verliefd, kuste weleens met een jongen en had soms een relatie van niet meer dan twee maanden. Totdat ik mijn huidige vriend trof. Hij kwam net uit een andere relatie en had enerzijds zin in het vrijgezellenleven en anderzijds vond hij het toch ook wel heel gezellig met mij. Gezien ons leeftijdsverschil werd er met regelmaat wat gezegd over ons samenzijn en dingen gezegd waar ik heel onzeker van werd. Er werden heel wat grappen gemaakt of er werd gelachen als ik bij hem stond en opmerkingen gemaakt. Omdat hij alleen voor de gezelligheid bij mij wilde zijn en geen relatie wilde, was er ook geen duidelijk beeld naar de buitenwereld wat we nu hadden. Maar ik wilde wel een relatie! Ik werd wederom aangetikt op mijn onzekerheid. 

Dit ging gepaard met de onzekerheden bij mijn bijbaantje. Er was een vrouw die het nodig vond om mijn bonnen continue te controleren of tegen andere collega’s te zeggen; houdt die witte duif in de gaten. 

Waarom? Wat deed ik verkeerd?

Voor mij was er een dieptepunt bereikt. Ik maakte met mezelf een afspraak dat ik er alles aan zou doen om niet of zo min mogelijk afgewezen te worden. Zodat niemand niets meer over mij kon zeggen. Een afspraak die totaal onbereikbaar was en niet reëel. Maar toch had ik er alles voor over om de pijn van afwijzing en je niet gewenst te voelen te voorkomen. 

Toen begon het emotie-eten want mijn emoties moesten toch een weg zien te vinden. Ik was al een enorm zoetekauw maar dit nam steeds meer toe. Om niet teveel aan te komen spuugde ik er alles weer uit. In feite braakte ik keer op keer het leven uit.. Ik had een masker opgezet en was een kameleon die bij de een groen kleurde en wanneer iemand anders een andere mening had weer blauw kleurde. Ik was mijzelf niet meer. Alleen op de momenten wanneer ik teveel gedronken had kwam er weleens woedend alle frustratie, pijn en verdriet eruit. Hiervan was mijn vriend vaak de dupe. Ik was op die momenten in allen staten, de rem was er op dat moment dan even af. 

De boulimia nam steeds ergere vormen aan

Mijn eetprobleem, boulimia nam steeds extremere vormen aan. Het avondeten kon ik niet meer binnen houden, verjaardagen waren een crime, ging het na het stappen altijd mis en name de vreetbuien toe waarbij ik stiekem uit de kelder van mijn ouders snoep pakte of het zelf ging kopen bij de supermarkt. Het stiekeme, het liegen over het wel en niet overgeven was voor mijn ouders maar ook later in het samenwonen met mijn vriend verschrikkelijk. Mijn vriend had op een gegeven moment zo’n grote behoefte om het verhaal te delen. Want niemand viel het op, omdat ik in feite op hetzelfde gewicht bleef. Er is een jaar geweest tijdens mijn afstuderen waarbij ik stage liep dat ik een kleine 10 kg af ben gevallen maar dit was voor andere mogelijk te herleiden naar stress. 

Na 10 jaar kwam daar het punt dat ik echt niet meer kon. Als maatschappelijk werkster had ik een casus waarbij een moeder ook een eetprobleem had en ik een inschatting moest maken van de situatie. Ik kon het niet, ik brak. Via de huisarts ben ik in therapie gegaan bij een hele goede coach. Dit was mijn redding. Iets in mij begon weer te geloven dat ik kon genezen van mijn eetstoornis. Ik leerde om mezelf niet continue aan te passen, maar te vertrouwen op mijn eigen stem. Ik leerde hoe ik om kon gaan met mijn emoties, hoe ik ze toe kon laten. Ik leerde mezelf weer te waarderen en begon mezelf steun te geven in plaats van iedere dag mezelf af te wijzen waarbij ik hoge eisen stelde aan mezelf.. 

Mijn eetstoornis had geen functie meer, hij mocht gaan...

Ik ontdekte steeds meer wat bij mij paste en hoe ik dit vorm zou gaan geven. Er kwam steeds minder ruimte voor mijn eetprobleem. Na een tijd merkte ik dat het eetprobleem ook geen functie meer had want ik wist nu hoe ik op een andere manier om kon gaan met destructieve gedachten of emoties die me naar beneden haalde. Ik leerde in mogelijkheden te denken en dat zorgde ervoor dat ik met meer compassie voor mijzelf ging zorgen. 

En zo heb ik naast mijn prachtige gezin met drie kinderen onlangs mijn nieuwe praktijk aan huis geopend. Ik werk nu een kleine 5 jaar als therapeut .Ik vind het een eer om mensen te mogen helpen die vastlopen of in het zelfde schuitje zitten als ik ooit heb gezeten. Doordat ik weet dat herstel mogelijk doe ik mijn werk vanuit een diep vertrouwen, kracht en inspiratie. Ik gebruik wat eerder mijn zwakte was nu als een kracht en neem ik mensen mee op weg om hetzelfde te mogen ervaren. Puur omdat ik weet dat het anders kan en dat het een verrijking is om bevrijd te zijn van iets wat me zo lang in zijn macht heeft gehouden. 

Hieronder een sfeerimpressie van mijn praktijk in Soerendonk (tussen Eindhoven en Weert)
En plan een gratis intake gesprek om te ontdekken wat ISA Power voor jou kan beteken. Wat in ieder geval belangrijk is om te weten is dat geen enkel traject bij ISA Power hetzelfde is. Wij maken altijd maatpakjes, omdat we geloven dat jij uniek bent en unieke behoeftes hebt. 

Leer dansen met jouw angst

Geschreven door: Lianne Blacquière (Ervaringsdeskundige coach bij IsaPower)

Lianne coach eetstoornissen www.isapower.nl

Iedereen heeft wel eens situaties of van die dingen waar je vreselijk bang voor bent of waar je erg tegenop kijkt. Ik heb vaak willen weglopen van dingen die ik heel eng vond. Wat ik altijd zeg is dat je je angsten aan moet gaan en dat je er niet voor moet weglopen.

Ik heb ook nog zo vaak dat ik wil weglopen voor een situatie. Maar ik weet dat ik mijn angsten moet overwinnen om verder te kunnen gaan. Vaak maak je situaties waar je bang voor bent in je hoofd enger dan dat ze daadwerkelijk zijn. Je blijft denken en je blijft het groter maken waardoor je angst groeit. Herken jij dit?

In mijn anorexia periode heb ik veel tijd op de bank door gebracht met doelloos tv kijken. Ik dacht dat, als ik maar naar therapie ging en daar deed wat ik moest doen het vanzelf wel beter zou gaan.

Maar dit is niet de oplossing

Toen ik besloot mijn angsten aan te gaan met de oefening die ik hieronder met jullie deel was, waar ik zo bang voor was niet eens zo eng. Eigenlijk helemaal niet eng! Ik kon het gewoon! Voorbeelden zijn het eten op mijn werk en het eten in sociale gelegenheden, of zelfs met iemand wat afspreken.

Waar ik het meest bang voor was, was het beeld wat ik in mijn hoofd had gecreëerd van de situatie. Deze bleek nadat ik mijn angst aan was gegaan, niet eens waar te zijn.

Dit gezegd te hebben: wij hebben allemaal de kracht in ons om te kiezen waar wij onze focus op richten en hoe wij met onze emoties om gaan. Er zijn zoveel momenten dat we gered willen worden door iemand anders. We moeten leren om voor ons zelf op te komen en onszelf te redden. Om de verantwoordelijkheid bij onszelf neer te leggen in plaats van bij een ander. Want uiteindelijk zijn we verantwoordelijk voor ons eigen leven en voor de keuzes die wij maken.

Ik herinner mezelf er zo nu en dan aan dat het veel enger en oncomfortabeler is om aan huis gekluisterd te zijn, alleen maar in bed te liggen en de rest van mijn leven daar tv te kijken en hopen dat het allemaal een keer beter gaat.

In plaats daarvan kan ik er voor kiezen om te GROEIEN. Want wanneer wij onze angsten aan gaan en dat oncomfortabele gevoel ECHT voelen is het alleen maar gegroeide pijn van dingen die we uit de weg zijn gegaan of acties die wij niet hebben ondernomen. Zonder te groeien staan we stil en dat is het laatste wat we willen. Wij zijn hier om nieuwe dingen te doen, uit te vinden wat we willen en een mooi leven te creëren voor onszelf!

Hieronder deel ik een oefening die mij heeft geholpen om actie te ondernemen en te dansen met mijn angsten.

Stap 1

Schrijf je angst uit, zorgvuldig maar vermijd het waarom gedeelte

Bijvoorbeeld: Ik ben bang voor mijn sollicitatie gesprek

Stap 2

Vervang; ik ben bang voor, ik heb er zin in om / in

Bijvoorbeeld: Ik heb zin in mijn sollicitatie gesprek

Stap 3

Schrijf op waarom je er zin in hebt

Bijvoorbeeld: Ik heb zin in mijn sollicitatiegesprek omdat ik er klaar voor ben te beginnen aan een nieuwe baan. Ik ben benieuwd wat deze baan voor mij gaat en kan gaan inhouden. Hoe ik kan groeien als persoon, welke deuren er open gaan voor mij en waar het mij kan gaan brengen.

Stap 4

Maak een actie plan bestaande uit 5 stappen. Maak deze zo klein mogelijk zodat ze echt te behalen zijn en je niet het gevoel krijgt dat je geen overzicht meer hebt.

Bijvoorbeeld: stap 1; besluiten wat je aan doet, stap 2; checken waar je moet zijn, stap 3; je laten inspireren door de site te bezoeken van het bedrijf, stap 4; stap op je fiets of stap in je auto en ga er heen, stap 5; ga naar binnen en ga het gesprek aan.

Je hoeft het niet in 5 stappen te doen. Dit is een voorbeeld. Zolang je het maar overzichtelijk houd en weet dat de stappen die jij gaat zetten overzichtelijk en te doen zijn en jouw helpen je angst aan te gaan

En kijk, je hebt het gedaan! Wees trots op jezelf! De mooiste dingen gebeuren wanneer jij uit je comfort zone stapt. We zullen alleen groeien wanneer we onze angsten aan gaan.

Just do it! jij bent het waard om het leven te leven wat jij wilt en waar jij van droomt!

En plan een gratis intake gesprek om te ontdekken wat ISA Power voor jou kan beteken. Wat in ieder geval belangrijk is om te weten is dat geen enkel traject bij ISA Power hetzelfde is. Wij maken altijd maatpakjes, omdat we geloven dat jij uniek bent en unieke behoeftes hebt. 

Wanneer gaat "de knop" om?

Story of hope van Lana
Vrijwilliger bij ISA Power

Er wordt vaak gezegd dat ‘de knop’ om moet gaan. Maar wat is ‘de knop’ en hoe zorg je er voor dat die omgaat? Vaak vroeg ik mij af waarom die bij mij niet omging. Ik wilde toch beter worden? Ik had last van de eetstoornis, het beheerste mijn hele leven.

Er waren dagen dat ik er tegen vocht. Er waren dagen dat ik de eetstoornis liet winnen. Soms deed ik niks dan gewoon wachten. Ik wachtte op die speciale dag, vanaf die speciale dag zou het allemaal beter gaan. Dan zou ik genezen. Maar waar wachtte ik op? Een wonder? De knop? Ik weet het niet.

En dan opeens ging het wat beter, voelde ik mij beter. Heel geleidelijk, bijna onopgemerkt. Het ging niet meer om 1 goede dag maar om 2, 3, een week en zelfs een maand. Ik was minder bezig met het eten en de eetstoornis leek minder aanwezig.  

Is mijn eetstoornis opeens weg?

Wat is dit dacht ik? Het is bijna eng. Of misschien vond ik het ook gewoon een beetje eng. Ik probeerde terug te halen sinds wanneer ik mij zo voelde. Wanneer is die knop bij mij om gegaan? Is mij dat moment nou gewoon ontgaan? Nee, dat is het niet. Weet je waarom? Je geneest niet van de een op de andere dag. Het gaat geleidelijk. Alsof je elke dag een stukje loslaat.

Het voelt voor mij als een lange wandeling naar het onbekende. Iets waar ik vroeger doodsbang voor was, maar waar ik nu naar uitkijk. Tijdens deze wandeling laat ik bij elke nieuwe afslag een stukje eetstoornis achter. Er komt steeds meer ruimte vrij in mijn hoofd.

Ruimte voor nieuwe mogelijkheden, kansen en uitdagingen!

 Lana maakt een wandeling in het bos

Lana maakt een wandeling in het bos

Hoe langer ik wandel, hoe zekerder ik word. Soms word ik zelfs overvallen door gevoelens van trots. Trots op wie ik aan het worden ben. Gevoelens van kracht en rust. Naast deze gevoelens is er ook een bepaalde vorm van angst.

Niet de angst die ik ken. Deze angst is anders, nieuw. Een vorm die ik moeilijk kan beschrijven. Een soort van angst voor geluk en blijdschap. Na al die jaren is het zo onwerkelijk. Ik geloofde bijna niet meer mij ooit nog zo te kunnen voelen.

Ja, ik vind het eng om mij zo goed en fijn te voelen. Het voelt raar, vreemd en zelfs een beetje ongemakkelijk. Alsof ik mij geen houding weet te geven.

Voor hoe lang is dit gevoel? Wanneer komt die man met de hamer weer alles verpesten? Ik ben op mijn hoede.

Nee, STOP. Houd op met die gedachten.

Ik sta weer op en wandel verder. Ik laat angst niet meer winnen, welke vorm dan ook. Ik heb de eetstoornis niet meer nodig. Ik geniet van het hier en nu. Van het feit dat ik mij zo kan en mag voelen. Ik mag mij sterk, krachtig en zeker voelen.

Het is een nieuw gevoel dit. Het bevalt mij wel. Ik ben er klaar voor. Klaar voor een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Ik hoop jij ook op een dag!

Lana overwint haar eetstoornis www.isa-power.nl

Waarom is die eetstoornis mij nu overkomen?

Story of hope van Debby
Vrijwilliger bij ISA Power

Waarom moest het mij overkomen? Een vraag die ik tijdens mijn traject naar herstel vaak heb gesteld op de moment dat ik boos, verdrietig en gefrustreerd was en dacht dat ik nooit meer zonder stoornis kon leven. Ik had toch niets misdaan, er niet voor gekozen en deed er toch alles aan om er bovenop te komen? Waarom bleef het dan voor zo’n lange tijd onderdeel uitmaken van mijn leven?

 Foto van mij van nu. Trots! Ik voel me goed en zelfverzekerd! Yes, ik leef weer.

Foto van mij van nu. Trots! Ik voel me goed en zelfverzekerd! Yes, ik leef weer.

Het antwoord op deze vraag heb ik nog steeds niet en al had ik het wel, zou het mij verder helpen? Ik zou dan alleen maar de schuld bij mezelf neer gaan leggen en blijven hangen in een leven met eetstoornis. Ik wist dat ik vooruit moest blijven kijken en vast moest blijven houden aan mijn einddoel; een leven zonder eetstoornis.  

Al mijn gehele leven heb ik een haat, liefde verhouding gehad met eten. In het begin van mijn pubertijd had ik overgewicht. In eerste instantie deed dat mij niets, maar toen ik ging afvallen door een gezonder, gevarieerd voedingspatroon ging er een wereld voor mij open. Ik merkte dat ik meer energie kreeg, complimenten ontving over me uiterlijk en ook jongens zagen me staan. Het afvallen was goed en ook gezond voor me en ik merkte dat ik een gelukkiger persoon werd. Lange tijd was ik stabiel op gewicht, alleen was er rond mijn 18e geen rem meer. Met bepaalde privé-omstandigheden kon ik niet goed mee omgaan en (niet) eten werd steeds meer mijn ding, mijn controle. Ik cijferde mezelf weg en probeerde mijn eigen wereld zo perfect mogelijk te houden. Als dat naar mijn maatstaven in orde was, dan kwam de rest ook wel goed. De weegschaal werd mijn beste vriend en ik kreeg er voldoening van als ik weer een dag was doorgekomen met zo min mogelijk eten. Ik legde de lat voor mezelf steeds hoger, waardoor ik steeds meer afviel en geen energie meer had. Mijn ouders hielden me nauwlettend in de gaten en er ontstonden discussies, maar ik ontkende dat er iets aan de hand was. Ik zag de ernst niet, want ik was toch verder niet ziek en kon normaal functioneren? Dat klopte, maar ik zag niet dat ik veranderde van een blij, vrolijk meisje naar een somber, energieloos persoon.

Toen ik op kamers ging, ging voor mij de knop om. Ik merkte dat een nieuwe start maken voor mij voelde als een opluchting. Ik ging het avontuur tegemoet, door alles achter me te laten en nieuwe mensen te leren kennen. Daarbij hoorde voor mij ook dat ik me wilde gaan voelen als een normale student die genoot van het leven (o.a. lekker eten en drinken) en daarvoor moest ik de eetstoornis gaan overwinnen. Ik wist alleen niet meer wat normaal eten was. Mijn leven bestond al voor langere tijd uit compenseren en calorieën tellen. Ik kwam terecht bij een diëtist gespecialiseerd in eetstoornissen. Hier ben ik driekwart jaar onder behandeling geweest en het heeft mij geholpen weer een normaal eetpatroon te creëren en op gezond gewicht te komen. Het ging goed met me en merkte dat de eetstoornis naar de achtergrond ging. Maar de eetstoornis bleef sluimeren. Vier jaar na mijn hulp bij de diëtist kreeg ik een terugval. Het lukte mij niet meer om er zelf bovenop te komen, het werd druk in mijn hoofd en het denken en bezig zijn met eten werd haast een dagtaak. Omdat het me zo in mijn dagelijks leven in de weg zat en baalde van de terugval wist ik dat ik het nu goed moest gaan aanpakken. Opnieuw kwam ik bij een diëtist en ben ik tegelijk onder behandeling gegaan van een psychotherapeut. Deze combinatie zorgde er voor mij voor dat ik niet alleen werkte aan goed en voldoende eten, maar ook mijn onderliggende problemen werden aangepakt

 Een foto van een van mijn reizen. Beter worden is net als deze bergen, het gaat op en neer. 

Een foto van een van mijn reizen. Beter worden is net als deze bergen, het gaat op en neer. 

De psychotherapeut heeft me aan het denken gezet over mijn verleden en heeft me inzicht gegeven in mij als persoon. Dit vond ik zelf erg confronterend, maar het was nodig om verder te kunnen komen. Ik ben een perfectionist, een pleaser en offer mezelf vaak op voor anderen waardoor ik niet geleerd heb om voor mezelf te zorgen of van mezelf te houden. De eetstoornis was mijn uitval basis om met moeilijke situaties of tegenslagen om te kunnen gaan. Ik heb geleerd hoe ik zulke situaties in de toekomst aanpak en niet gelijk de eetstoornis aangrijp om controle te houden. Daarnaast heb ik geleerd om lief te zijn voor mezelf en dat ik de regie heb over mijn leven en niet de eetstoornis. Het was een traject met ups- en downs, maar ik hield me vast aan de afspraak dat ik met mezelf gemaakt. Ik zou herstellen van de eetstoornis. En na diepe dalen weet ik, nu ik aan de top sta, dat het mogelijk is. Ik heb rust in me hoofd en weet dat het leven mooier en leuker is zonder eetstoornis.

De eetstoornis is me overkomen en waarom weet ik niet. Wel weet ik dat, ondanks een traject van 8 jaar, de eetstoornis ervoor heeft gezorgd dat ik mezelf uiteindelijk heb leren kennen en nu weet wat ik belangrijk vind in het leven. Daarnaast weet ik dat ik genoeg kracht en moed heb om zulke grote gebeurtenissen in mijn leven te doorstaan en te overwinnen.

Het worstelen met een eetstoornis is zwaar, maar ik weet dat het lukt om te herstellen. Graag wil ik een inspiratiebron zijn voor anderen en daarom zet ik mij in als vrijwilliger voor ISA-power.

Debby

En plan een gratis intake gesprek om te ontdekken wat ISA Power voor jou kan beteken. Wat in ieder geval belangrijk is om te weten is dat geen enkel traject bij ISA Power hetzelfde is. Wij maken altijd maatpakjes, omdat we geloven dat jij uniek bent en unieke behoeftes hebt. 

Beter te dik in de kist dan alle feestjes gemist!

Geschreven door: Bianca
Client van ISA Power

Ik ben dik. (ja, ….ik hoor je denken… iemand met een eetstoornis die zichzelf te dik vindt… What else is new?!) Maar ik meen het… ik heb overgewicht en moet daar iets aan doen. Ik zou moeten lijnen en ik zou moeten sporten. Weinig eten en zweten als een otter; dat is het devies.


Ik ben niet goed genoeg, want ik ben dik

Jarenlang heb ik me daarvoor op mijn kop gegeven. Ik ben niet goed genoeg, want ik ben dik. Want ik kan me niet aan een dieet houden en ik heb al helemaal niet de discipline om naar de sportschool te gaan een rondje door de buurt te hobbelen of wat voor sport dan ook.
Bij elke poging ging het op een zeker moment ‘mis’. Soms na een maand, soms na een dag. Een enkele keer heb ik het een aantal maanden vol gehouden. Maar altijd kwam het moment van falen.
Ik ging een keer niet sporten, of at patat (nnnoooohhhhh). Iets in mij bepaalde dan dat ik gefaald had. In mij zit een soort dwarse aap… In plaats van doorzetten, opnieuw oppakken of zelfs meer sporten; zette die dwarse aap haar hakken in het zand en gaf het oordeel: “Gefaald! Zwakkeling! Je kunt het niet! Loser! Vetzak!”
Om met deze bemoedigende woorden toch door te pakken en verder te gaan is mij wonderbaarlijk nooit gelukt. Met een gevoel van “zie je wel, ik verander nooit” pakte ik mijn oude gewoontes weer uit de kast samen met een chocoladereep en koek en chips en….

Inmiddels heb ik mijn oude gewoontes weer in de kast gezet. Een stuk beter opgeborgen deze keer. Ik ben bang dat ze er nog wel in liggen, nog net niet ver genoeg vergeten om ze in de grijze bak te kunnen gooien. Maar eens komt die dag. Dat voel ik. Dat geloof ik.
Eens komt die dag dat ze ik ze in de grijze bak kan smijten, de bak met een noodvaart aan de kant van de weg zetten. En ik wachten op de mannen van de gemeente. Ik blijf bij die grijze bak staan, met mijn beide handen op de deksel, tot de mannen hem komen legen en mijn gewoontes met mijn dwarse aap meenemen. Ik zal ze uitzwaaien en nooit meer terug zien.

Dat moment zou voor mij normaal het startsein zijn om te gaan lijnen, en als een malle te gaan sporten..... als een bezetene. Zou je (ik) denken?!?! Maar nee. Inmiddels ben ik erachter welke gedachtes in mijn hoofd mijn vreetbuien en ongezonde leefstijl in stand hielden. Ik weet ook met welke gedachten ik wel van mezelf kan houden. 

Overwin je eetstoornis, en mis geen enkel feestje!

Ik ga voor een gezonde leefstijl

Ik weet dat ik nooit super slank zal zijn. Dat past niet bij mij, ook niet bij mijn leeftijd en ook niet bij het feit dat ik drie keer zwanger heb mogen zijn. Ik ga voor een gezonde leefstijl. Ik wil voor mezelf zorgen. Al mijn voedingsstoffen binnenkrijgen, vitamines en mineralen. Alles wat ik nodig heb om lekker in het leven te staan. Ik wil bewegen, zover ik me daar goed bij voel. Omdat ik het leuk vind en omdat mijn lijf dat ook wel prettig vindt.

En….., bij mijn nieuwe leefstijl hoort ook af en toe patat of een stuk chocola. En nee, op een verjaardag sla ik het taartje niet af. En ja, ik zal ook af en toe een flinke borrel drinken.
Feestjes horen bij het leven. Voor mij is dat bij de MacDonalds eten omdat mijn dochter van 3 haar nijntje-diploma heeft gehaald. Een ijsje eten bij het strand, omdat het zulk prachtig weer is. Een keer met mijn beste vriendin gaan high-tea’en omdat ik haar veel te weinig zie, en vele andere fijne momenten.

Ik wil ze niet missen en ik wil me er zeker niet meer schuldig bij voelen.
Vanaf nu vier ik mijn leven!

Wil jij ook het leven vieren en net als Bianca opnieuw leren leven? Plan een gratis intake gesprek om te ontdekken wat ISA Power voor jou kan beteken. Wat in ieder geval belangrijk is om te weten is dat geen enkel traject bij ISA Power hetzelfde is. Wij maken altijd maatpakjes, omdat we geloven dat jij uniek bent en unieke behoeftes hebt. 

Doorgaan tot ik een ons weeg!

Story of hope van Mei Li
Vrijwilliger bij ISA Power

Toen ik negen jaar oud was hoorde ik voor het eerst over de ziekte ‘’anorexia nervosa’’. De aanleiding weet ik niet meer, maar mijn moeder vertelde wat de ziekte inhield en dat het vaak voorkwam in de danswereld. Ik weet nog dat ik op dat moment dacht: echt iets voor mij om zoiets te krijgen. En vijf jaar later was het zover: ik was op een schoolkamp een paar kilo aangekomen en wilde terug naar mijn oude gewicht. Ik begon met gezonder eten en leerde al snel allerlei manieren om af te vallen. Het afvallen ging me goed af en het gaf een een onbeschrijfelijke kick. Het gevoel van controle, dat ik eindelijk ergens écht goed in was maakte dat ik door wilde met afvallen. Het voelde immers zo goed, dus waarom stoppen? Het mooie aan afvallen is namelijk dat het heel objectief is om te bepalen of je er goed in bent: de weegschaal liegt niet, heeft geen mening en probeert niet aardig voor je te zijn. 

Ik weet nog heel goed dat ik mezelf op een dag woog en wist: ik zit nu op een gezond gewicht en ik ben niet dik. Ik moet nu stoppen met afvallen, als ik doorga gaat het mis en krijg ik mogelijk anorexia. Ik besloot door te gaan. Het was voor mij op dat moment een hele bewuste keuze. Ik nam alle mogelijk gevolgen en risico’s voor lief en besloot verder te gaan met afvallen. Ik had geen doel of streefgewicht, ik wilde alleen maar afvallen.

 Hier sta ik op de foto in Fuerteventura, mei 2017 (Hier was ik 18 jaar oud)

Hier sta ik op de foto in Fuerteventura, mei 2017 (Hier was ik 18 jaar oud)

In het voorjaar van 2013 begonnen mijn ouders zich zorgen te maken. Ze zeiden dat ik nu moest stoppen met afvallen en me moest focussen op stabiel blijven. Ik bleef echter afvallen en in het begin van de zomer werd ik doorverwezen naar de diëtiste, die me doorverwees naar een psycholoog. De psycholoog verwees me na een paar sessies door naar een gespecialiseerde instelling voor eetstoornissen, Accare

Ik zou bij Accare beginnen en aan het eind van 2013 ging ik naar de huisarts voor een korte lichamelijke check. Dit was standaard voor iedereen die een behandeling begon. De huisarts raadde me echter sterk aan om te blijven in het ziekenhuis. Eenmaal opgenomen kreeg ik direct een sonde en mocht ik daarnaast niks anders meer eten. Ik voelde me zo schuldig tegenover iedereen en alles en wilde het liefst verdwijnen. Ik dacht terug aan dat moment waarop ik besloot door te gaan met afvallen en ik had ontzettend veel spijt van die beslissing. Ook was ik er zeker van dat mijn ouders me zouden verlaten. Het tegenovergestelde gebeurde echter: we kwamen voor mijn gevoel juist dichter bij elkaar en de tijd in het ziekenhuis was daarom gek genoeg ook heel waardevol voor mij. Wat ook leuk was dat iedereen me vertelde dat mensen met ondergewicht niet meer helder kunnen nadenken en zich niet meer kunnen concentreren. Terwijl ik toch zonder enige les een wiskundetoets in het ziekenhuis had geleerd en er een 9.7 voor had.

Na twee weken in het ziekenhuis mocht ik weer naar huis en ik kon bijna direct bij Accare terecht voor de intake. Ik begon daar een ambulante behandeling: twee keer per week cognitieve gedragstherapie en wekelijks naar de diëtiste. Het ging eerst steeds beter, we begonnen de sondevoeding tegen mijn zin af te bouwen en ik begon langzaam aan te komen. Alleen vanaf dit moment begon ik me erg depressief te voelen. Ik walgde van mezelf, sliep slecht en wilde alleen maar dood. Ik besprak dit met mijn ouders en mijn behandelaars, maar het voelde toen alsof niemand me serieus nam. Ik was letterlijk plannen voor zelfmoord aan het maken, maar nee hoor, ik was niet depressief. Dit was gewoon iets waar ik door heen moest. Ik zag op een gegeven moment geen andere optie meer dan zo snel en zo veel mogelijk afvallen als mogelijk in de twee weken dat ik geen behandelaar zag in verband met de voorjaarsvakantie. Dit leidde tot een tweede ziekenhuisopname.

Na de ziekenhuisopname had ik een gesprek met mijn ouders en behandelaars over hoe we nu verder moesten. Er werd besloten dat ik voor een periode van maximaal twee weken zou worden opgenomen in de kliniek van Accare in Smilde. Het werden tien weken. Samengevat waren het tien weken van vooral niet aankomen, liegen, huilen, intensieve therapie en lol maken met de mede-patiënten. Want hoewel het een enorme zware en moeilijke periode was, ben ik achteraf heel blij dat ik voor die opname gegaan ben. Voor het eerst in mijn leven had ik het idee dat ik kon zijn wie ik was en dat ik geaccepteerd werd hoe ik was. Natuurlijk was het de bedoeling dat ik beter werd, maar het feit dat je daar met mensen zit die hetzelfde probleem hebben, die je begrijpen en niet over je oordelen, was erg waardevol voor me.

Na tien weken ging ik met ontslag. Ik had een hoop geleerd en een hoop vooruitgang gemaakt, maar was nog niet aangekomen. De behandelaars daar waren er niet blij mee, maar ik was toch tevreden met de vooruitgang die ik geboekt had wat betreft flexibiliteit rondom het eten. Ik ging weer verder met de ambulante behandeling en ik had me voorgenomen nu echt aan te gaan aankomen. Mijn enige motivatie waren mijn ouders en school op dat moment. In de zomervakantie 2015 gingen we met het gezin kort op vakantie. Het was heel erg spannend, maar de vakantie ging onverwachts goed. Ook na de vakantie bleef het steeds beter gaan en begon ik me steeds beter te voelen. In het najaar van 2015 had ik een gezond gewicht bereikt en eind 2015 sloot ik de behandeling bij Accare af.

In jaren daarop bleef ik werken aan het afleren van mijn anorexia-reflexen: het snel kijken hoeveel calorieën iets bevat, de snelle rekensommetjes in je hoofd en de automatische gezonde keuzes gingen zo vanzelf dat ik het vaak geeneens meer doorhad. Maar het belemmerde me nauwelijks of niet meer in het dagelijks leven en stukje bij beetje ging het beter. Inmiddels kan ik weer van eten genieten en heb ik weer een normale en gezonde relatie met eten.

Terugkijken op die relatief korte periode in mijn leven is erg dubbel: aan de ene kant kan ik mezelf vervloeken voor die dag dat ik de beslissing nam door te gaan met afvallen. Ik besef erg goed hoe moeilijk die periode voor mijn gezin geweest moest zijn. Aan de andere kant heb ik zo veel geleerd in die periode en heeft het me ook een hoop waardevolle momenten en goede vriendschappen opgeleverd die ik nooit zou willen missen. En ik hoop de dingen die ik heb geleerd en heb ervaren te kunnen inzetten om andere mensen te helpen en te steunen.

En plan een gratis intake gesprek om te ontdekken wat ISA Power voor jou kan beteken. Wat in ieder geval belangrijk is om te weten is dat geen enkel traject bij ISA Power hetzelfde is. Wij maken altijd maatpakjes, omdat we geloven dat jij uniek bent en unieke behoeftes hebt. 

Hoe ontwikkel ik meer eigenliefde?

Eigenliefde is niets anders dan liefde voor jezelf. Dit kun je niet vinden buiten jezelf, maar begint bij jezelf. Om dit te ontwikkelen moet je dus stil staan en dichtbij jezelf blijven. Jarenlang heb ik er zelf over gedaan om precies te ontdekken wat het nu is.

 Geschreven door Isabelle Plasmeijer,  Oprichter van ISA Power

Geschreven door Isabelle Plasmeijer, Oprichter van ISA Power

Eigenliefde vind je niet door het kopen van nieuwe kleding, een nieuw paar schoenen, een nieuwe partner of een nieuwe job. Alhoewel deze een bijdrage kunnen leveren, en je goed kunnen laten doen voelen over jezelf, zal jouw eigenliefde uit jezelf moeten komen. Gelukkig is zelfliefde net zoiets als een spier en kun je het ontwikkelen, en onderhoud je deze spier door regelmatig te trainen. 

Hoe ontwikkel je eigenliefde?

Om eigenliefde te ontwikkelen moet je eerst afscheid kunnen nemen van (oude) gevoelens zoals bijvoorbeeld schuld, schaamte, boosheid en wrok. Als je "leeg" en verlost bent van deze ballast kun je de schoonheid gaan zien in de dingen om je heen, anderen en jezelf. Met mildheid kun je dan kijken naar jezelf. 

Er zijn een aantal dingen waaraan je moet werken om eigenliefde ten volste te kunnen ervaren.

Je moet o.a in staat zijn om;

  • jezelf en anderen te kunnen vergeven
  • te lachen om jezelf als je fouten maakt
  • op te staan en door te gaan na tegenslag
  • boosheid en verdriet om te zetten in kracht
  • grenzen te stellen voor jezelf - is ook fijn voor anderen
  • te kiezen voor jezelf - jij staat altijd op nummer 1
  • néé te durven zeggen tegen anderen

Je begrijpt het al, deze lijst kan (en mag) nog veel langer. Voor iedereen zal die anders zijn. De essentie is dat je jezelf niet verstopt, je stem laat horen en al jouw emoties er laat zijn. Ook die emoties die je liever niet ervaart of uit. Een tikkeltje egoïsme komt hier ook bij kijken. Het woord egoïsme roept vaak nare gevoelens op, maar met een dosis gezond egoïsme is niets mis. 

Als kind was ik soms bang. Ik wilde erkenning en was veel bezig om mijzelf te bewijzen. Ik was chaotisch, ik ondernam heel veel, ging gehaast door het leven en voelde mij soms leeg. Ik wilde gezien worden, ik wilde er zijn, maar begreep niet dat de kern was dat ik mijzelf niet zag.

Daarom deel ik deze affirmaties met jou. Want zolang we deze woorden niet tot in onze kern voelen, blijven we hopeloos buiten onszelf zoeken en verliezen we het contact met ons hart. 

Dus spreek deze woorden dagelijks uit:

Hallo wereld
Hier ben IK
Ik ben STERK
Ik ben BIJZONDER
Ik ben KRACHTIG
Ik MAG er zijn

Zeg ze elke dag. Er komt een dag dat ook jij voelt dat dit waar is. ‘Bemin uw naaste gelijk uzelf’ is een concept dat in elke cultuur, elke levensbeschouwing, elke godsdienst of humanistische stroming in één of andere vorm wordt aangetroffen. Een universele leefregel die inhoudt dat we onszelf lief moeten hebben, willen we in staat zijn anderen lief te hebben. Dus leef je leven op een manier die goed is voor jou en die past bij wie jij bent. 

Stel jezelf eens een aantal vragen:

  • Wat is goed voor mij?
  • Welk leven past bij wie ik ben?
  • Welke dingen doe ik graag?
  • Waar wil ik vanaf?
  • Waar wil ik meer van?

We krijgen antwoord op deze vragen door aandachtig en respectvol met onszelf om te gaan. Zo kunnen we stap voor stap onze ware 'ik' ontdekken en er te durven voor kiezen voor onszelf. Door middel van begrip, mededogen en mildheid gaan we om met onszelf en anderen. Zo boren we een bron van liefdesenergie aan waar we onophoudelijk uit kunnen putten. En zo kunnen onze eigen genezing in gang zetten.

Wil jij ook de liefde (her)ontdekken in jouzelf en jouw eetstoornis overwinnen?
Plan een gratis intake gesprek in met een van onze coaches. Al onze coaches zijn ervaringsdeskundige en weten wat het is om een eetstoornis te hebben. Zij hebben deze overwonnen en met deze kennis en ervaring helpen zij anderen hetzelfde te bereiken!

 

Je hoeft niet zieker te worden

Ik zie je staan
Ik zie je voor wie je werkelijk bent
Ik houd van je ongeacht hoe je eruit ziet
Jij mag er zijn gewoon zoals je bent
Je bent al goed genoeg
Je hoeft helemaal niets te doen
Jij mag beter worden
Jij bent het waard

Hoe fijn zou het zijn als je dit tegen jezelf kon zeggen? Hoe geweldig zou het zijn als je dit werkelijk zou geloven? Hoe fantastisch zou het zijn als je dit in elke vezel van je lichaam zou voelen? 

Is dit magie? Nee, het kan echt. Je bent niet voor niets hier belandt, op deze website. Ergens diep van binnen voel je dat je meer kan en meer waard bent dan je nu laat zien. Juist, jij bent het waard om hulp te vragen. Ja, jij mag hulp vragen om beter te worden. En je mag zelfs lief voor jezelf zijn. En je hoeft ook niet verder weg te zakken, het hoeft niet erger te worden dan het nu al is. Dus je hoeft niet zieker, dunner of dikker te worden dan je nu al bent. 

Het is belangrijk is om te onderzoeken welke emotionele patronen jouw gedrag beinvloeden, en welke overtuigingen (en gebeurtenissen) hier aan ten grondslag liggen. Waarom heb je het gevoel dat het wel meevalt, of niet erg genoeg is? Moet het dan nog erger? En waarom?

depressie eetstoornis www.isa-power.nl

Laat het los!
Laat het gaan!
Dit brengt je niets.....

Jij mag nu al beter worden. Je hoeft niet nog dunner of dikker, nog zieker, nog erger of nog zwakker te worden. Stop met jezelf te straffen (voor wat je toen niet wist). Jij hebt niets fout gedaan....Geef jezelf de kans om te groeien en "foutjes" te maken. Jij zou dit jouw beste vriend(in) toch ook niet aan doen of toewensen?

Ga jezelf behandelen zoals jij ook iemand waarvan je houdt zou behandelen. Waarom? Omdat jij dat waard bent. En als jij goed voor jezelf gaat zorgen dan zullen anderen dat ook gaan doen. Zelfrespect trekt de juiste mensen aan! Zelfliefde trekt liefde aan. Zelfcompassie trekt goede energie aan. Dus als je dingen mist in je leven, probeer dan te handelen vanuit die plek in je hart waar jouw innerlijke wijsheid zit. 

Het zit in jou, dat geloven wij. Jij hebt de antwoorden voor jouw reis verborgen gehouden. Het is tijd om te laten zien wat je waard bent!

Zet 'm op kanjer. Wij geloven in jou. En als je wat POWER nodig hebt boek dan een sessie met een van onze ervaringsdeskundige coaches. Zij hebben hun eetstoornis al overwonnen. En dat hebben zij ook écht niet in 1 week gedaan. Plan gerust een gratis intake gesprek in om te ontdekken of onze eetstoornis behandeling of coaching bij jou past. 

Vaarwel weegschaal...

Er op, er af, er nog eens op, er nog eens af. Dan snel naar het toilet. Er op en er af. Ik geloof de cijfers op de weegschaal gewoon niet. Ik geloof ze nooit! Als het cijfer stijgt, dan kijk ik naar mijzelf in de spiegel en moet ik zeggen dat ik echt dikker ben. Als het cijfer daalt, dan word ik bang en zie ik mijzelf veel te mager. Maar 1 ding staat vast, die weegschaal heb ik nodig om mij goed te voelen. Of nee, wacht, ik voel me niet altijd goed als ik naar dat cijfer kijk.

Ik heb de weegschaal nodig om controle te hebben
Ja, dat is het! Ik voel me erg onzeker over wie ik ben en mijn lichaam. Het enige wat zwart op wit staat, is ook het enige waar ik zeker over ben en dat hou ik krampachtig vast. Als ik teveel weeg naar mijn gevoel, dan ga ik minder eten. Ben ik afgevallen dan heb ik wel een opgelucht gevoel, maar toch ben ik ergens bang. Dat het verder zal zakken en ik het niet meer kan tegenhouden. Dat het cijfer maar stabiel wordt, dan ben ik zeker dat er niets erg zal gebeuren. Dan voel ik mij sterk en gelukkig, denk ik toch... En zo kon ik uren doorgaan. Het was echt geen lachertje om zoveel tijd te steken in een getalletje op de weegschaal. Ik werd er helemaal door geobsedeerd en moest mijzelf meerdere keren per dag wegen.

Word ik er echt gelukkiger en beter door?
Helemaal niet! Ik heb geleerd om het los te laten. Om mij niet te focussen op een getal, want dit zegt bijna niets over hoe je er uit ziet en wie je echt bent als persoon. Maar hoe doe je dit nu? Hoe leer je de controle loslaten over dat getal? Wel, ik begon door vaste dagen in te plannen waarop ik mij weeg. Bijvoorbeeld 2 keer per week op een maandag en een donderdag. Dit ook op een vast tijdstip, bijvoorbeeld 's morgens als je opstaat. Laat het je dag zeker niet verpesten als het getal op de weegschaal verschijnt dat je niet wil zien. Schrijf op hoe je je voelt of praat er over met iemand die je vertrouwt. Gewoon een kort woordje schrijven hoe je je voelt en daarna een schouderklopje voor jezelf als het de goede kant opgaat. Bijvoorbeeld: 'Ik voel mij rot dat het getal omhoog gaat en zie aan mijn billen en buik dat ik dikker wordt. Maar het is voor het goede doel en ik weet diep vanbinnen dat ik daardoor gelukkiger en mooier zal worden!' Je kan deze korte tekstjes ook lezen op momenten dat je het moeilijk hebt. Dit helpt om jezelf moed en vertrouwen te geven dat het wel goed komt. 

Mocht je je van de dokter of diëtiste moeten wegen, dan is het fijn dat je daarna een gesprek kan hebben met je hulpverlener of iemand anders waar je jouw gevoelens mee kan delen. Je kan er ook voor kiezen om nog een stapje verder te gaan en blind te wegen. Zo zie je niet hoeveel je weegt, en zo kan je hulpverlener je bijsturen indien dat nodig is. Dit heb ik zelf ook een tijdje gedaan en dat vond ik best wel eng. Uiteindelijk heb ik geleerd dat je beter de confrontatie aan kan gaan met het getal, en dus ook met je gevoelens die er bij komen kijken. Aan die gevoelens moet je werken en enkel zo zal je leren loslaten.

Uiteindelijk is de weegschaal niet meer een vriend, het is een gewoon toestel om mijn gewicht te meten. Mijn echte vrienden zijn van vlees en bloed, in alle maten en gewichten. We steunen elkaar door dik en dun en daar horen echt geen cijfertjes van op de weegschaal bij.

 Fotografie: Matheus Ferrero, unsplash.com

Fotografie: Matheus Ferrero, unsplash.com

De zoektocht naar geluk...

Geschreven door Maud
Vrijwilliger bij ISA Power

Hallo, ik ben Maud. Één van de 7 miljard mensen op deze aarde, één van de 8 miljoen vrouwen in Nederland. Net als al deze andere mensen heb ik 1 missie in mijn leven: uitvogelen wie ik eigenlijk ben, wat ik nodig heb om gelukkig te zijn, en hoe ik dit kan bereiken.. Deze zoektocht heeft me tot nu toe een heel aantal mooie momenten maar zonder twijfel ook een hoop pijn en ellende opgeleverd. De grootste pijn die ik mezelf (hard zoekend) heb bezorgd is mijn eetstoornis. Gedurende zo'n vier jaar ben ik ontzettend creatief bezig geweest met het verstoppen van boterhammen, het doen alsof ik nét een hele maaltijd met mayonaise, slagroom én chocolade op had, en heb ik uren besteed aan het zoeken naar en zachte zitplek, om mijn houterige kont en hoekige rug wat ellende te besparen. Dit allemaal omdat ik dacht dat mooi en dun zijn mij gelukkig zou maken. Één ding heb ik ontdekt, en dat is dat wij mensen sociale dieren zijn en dus een oerbehoefte hebben aan liefde en erkenning van anderen.

eetstoornissen en afvallen www.isa-power.nl

Het gevoel van eenzaamheid doet ontzettend veel pijn en daarom doen we er alles aan om gewaardeerd te worden en bij de kudde te horen. Ik ben in Nederland, (in de westerse maatschappij dus) opgegroeid en ik heb altijd begrepen dat als je mooi en slank bent, carrière maakt, sociaal bent, mooie spullen hebt, uitblinkt in iets en een zo hoog mogelijk aanzien hebt, je waardering krijgt van anderen, en je dus liefde en erkenning krijgt van de mensen om je heen. Niet heel gek dus dat ik wilde afvallen, dat ik hoge cijfers wilde halen, dat ik wilde uitblinken op mijn werk, dat ik elk weekend het liefst 3 leuke dingen wilde doen en alles perfect onder controle wilde hebben. Ik was gewoon opzoek naar liefde en erkenning. Vooral als ik al die anderen zag op Instagram en Facebook, die stuk voor stuk hun mooiste foto's en leukste momenten deelden en 4939 likes kregen, leek het alsof ik niets waard was. Nog harder mijn best doen dus. En vooral in afvallen. Want daar blonk ik in uit.

Ik was een ster in het negeren van mijn lichaamssignalen, en ik was sterk, zodat ik alle pijn en honger kon weerstaan. Het was verslavend, ik kon me totaal richten op eten en me laten verdoven door het hongergevoel, zodat ik de pijn van niet goed genoeg zijn en dus niet genoeg liefde krijgen, niet meer hoefde te voelen. Eigenlijk voelde ik geen enkele emotie meer én ik had mijn leven onder controle. Dacht ik. Maar zelfs toen ik zo dun als een soepstengel was, kreeg ik niet het geluksgevoel waar ik zo hard naar op zoek was. In tegendeel. Ik voelde me leeg, verdrietig, ik leefde met een geheim, schaamte en zonderde me af van alle lieve mensen. Ik voelde me eenzamer dan ooit tevoren, maar ik schaamde me voor mij gevoelens. Ik was altijd de vrolijke, grappige en energieke Maud geweest. Ik wilde niet dat mensen mijn pijn zagen, maar van de vrolijkheid was niet veel meer over. Ik had nog minder energie dan een zak aardappelen en lichaamsfuncties begonnen langzaam uit te vallen.  

Shit... help.. waar ben ik nu terecht gekomen.. hoe ben ik hier beland en hoe kom ik hier uit! Mijn eetstoornis was alles in mijn leven, hoe kon ik dit nou los laten?! Ik was bang. Heel bang. Om me over te geven, de controle los te laten, om te voelen, te falen, alleen komen te staan (mijn eetstoornis was ook mijn vriendin en troost geweest), om niets meer te hebben waar ik in uitblonk. Ik was bang voor mezelf, bang om terug te vallen, bang voor teleurstelling en bang om dik te worden. Maar ik wilde zo niet meer leven. Ik had hulp nodig, heel hard. Mijn eetstoornis was een gevaar voor mijn gezondheid en ik kon het niet alleen. Een aantal psychologen, therapeuten en lieve mensen hebben me geprobeerd te helpen, en ze hebben me zeker laten inzien dat ik ervan af wilde. Een lang proces volgde, maar echt veel resultaat werd er niet geboekt.

Mijn angst was te groot en ik voelde me onbegrepen. Totdat ik bij ISApower terecht kwam. Isabelle en mijn coach hebben me bijgebracht wat ik nodig had. Ik moest eindelijk eens eerlijk zijn tegen mezelf. Mijn pijn onder ogen zien, mijn verdriet vóelen in plaats van wegstoppen, me kwetsbaar opstellen en mensen om mij heen vertellen hoe ik me nu écht voel. Inzien dat ik een bitch ben voor mezelf (en soms tegen anderen) en geen respect heb voor mijn lichaam dat goed en gezond is, geen respect voor mijn leven en alle mooie dingen en mensen om me heen die ik zomaar voor niks heb gekregen. Nagaan wat ik nu eigenlijk leuk vind en wat mijn dromen zijn, mijn angsten erkennen en vechten om ze te verslaan, grote stappen zetten, de controle loslaten en risico's nemen. Inzien wat nu écht de waarheid is en dat mijn eetstoornis niet mijn vriendin maar mijn vijand is, niet mijn controle maar juist iets dat ik niet kan controleren, iets dat me eenzaam, verdrietig en boos maakt, iets wat al mijn vreugde en energie opslokt en me in een zak aardappelen verandert. Ik moest het negatieve loslaten en me focussen op de ontelbare mooie dingen op deze wereld en in mijn leven.

Ik ben een mooi mens met kwaliteiten én gebreken, net zoals alle andere 7 miljard op deze wereld. ISA Power heeft me geholpen te herstellen, ik heb een prachtige reis van 9 maanden mogen maken, ik heb geweldige mensen ontmoet en ik mag er zijn. Het leven is leuk, het is een uitdaging, een spel..  en ik ben zo dankbaar voor alles wat ik heb en kan doen. Ik ben gezond, ik ben vrij, alle mogelijkheden liggen voor me open en ik krijg zoveel liefde van de mensen om me heen. Ik sta open voor nieuwe dingen en vecht voor het goede. Ik groei, ik geniet, ik ben dankbaar, ik geef mijn liefde aan mensen, aan de wereld én aan mezelf. Óók als het even niet lukt bij mezelf, of de anderen of de wereld. Ik ben zuinig op mijn energie en spendeer het vooral aan dingen en mensen die mij ook energie geven en me inspireren. Ik heb veel ideeën en plannen, ik voel me levend, maar niets moet en ik leef in het nu. Ik heb geen verwachtingen, alles dat komt is voor mij een cadeautje. Ik ben niet perfect, mijn leven is niet perfect, ik ben soms onzeker en bang om gekwetst te worden, maar ik leef, ik ben tevreden en heb het gevoel dat mijn zoektocht naar geluk langzaam begint te stranden. Ik moet nog heel veel leren en ik ben ervan overtuigd dat de grootste lessen me nog staan te wachten, maar samen met deze lessen ook heel veel moois.

Mijn grootste wens is uitgekomen; ik heb mijn eetstoornis verslagen, gedag gezegd, een stomp gegeven, maar ook bedankt. Ik ben blij om te zijn wie ik ben en mijn eetstoornis heeft daar alles aan bijgedragen. Voor mij staat geluk gelijk aan liefde, dankbaarheid en tevredenheid. Hoe ik dit verzamel? 'Gewoon' door liefde te geven aan anderen, aan de wereld en aan mezelf en mijn hart. Doe ik dit, dan stroomt de energie binnen. Het krijgen van geluk door streven naar perfectie, aanzien, prestatie, geld en aandacht is wat mij betreft een illusie en jaagt alles wat je echt nodig hebt juist heel ver weg. Mijn eetstoornis was een les; geluk zit in mezelf, ik volg mijn hart. Ik maak fouten, voel de pijn en leer hiervan. Niemand en niets anders dan ikzelf is verantwoordelijk voor hoe ik mij voel en het leven is een verrassing. Als ‘anorexiapatiënt’ kreeg ik veel aandacht van lieve mensen. Maar deze aandacht bestond uit zorgen, angst en verdriet van anderen. Keer het om, wees een bloem, stop niet met bloeien als iemand even niet kijkt en stop niet met bloeien als je even geen compliment krijgt. Bloei voor jezelf en voel hoe al het moois razendsnel op je afkomt.

Het herstel van mijn eetstoornis leek voor mij uitzichtloos. Als de Himalaya beklimmen op m’n blote voeten en dan weer terug. Het was een harde weg. Ik heb regelmatig een terugval gehad (1 pijnlijke meter omhoog en dan weer 3 heel hard omlaag). Soms raakte ik uitgeput. Ik kwam in een wolk en zag geen uitweg meer. Ik raakte in paniek of ik raakte verdoofd en wilde even helemaal niets meer. Maar met de hulp van anderen kreeg ik mezelf toch weer bij elkaar geraapt en bleef ik vechten. Ik weet dat het mogelijk is, en dat iedereen diep van binnen deze kracht bezit. Daarom zit ik me nu in als vrijwilliger voor ISA Power en wil ik anderen helpen die aan het vechten zijn en het allemaal even niet meer zien zitten.

 

Ik dacht dat ik gelukkiger zou worden

Ik ben altijd een gelukkig kind geweest. Op de basisschool had ik veel vriendinnetjes, ik was goed in tennis en ik deed het goed op school. Wel was ik altijd een beetje onzeker en angstig. Ik was bang om te verliezen en om dingen niet goed te doen. Ook vond ik het altijd spannend om nieuwe mensen te leren kennen. Toch heeft mij dit nooit echt belemmerd en was ik een gelukkig kind. Dat veranderde toen ik naar de middelbare school ging.

Van een kleine school in een dorp ging ik nu naar een grote middelbare school in de stad. Die overgang was voor mij enorm groot. Er gingen wel wat vriendinnen van de basisschool met mij mee, maar iedereen veranderde door de nieuwe omgeving. Ik kon maar niet wennen en zat niet lekker in mijn vel. Opeens haalde ik het idee in mijn hoofd dat ik te zwaar was en dat ik wel wat af zou kunnen vallen. Misschien dat ik dan beter in mijn vel zou komen te zitten. Misschien dat school dan wel fijn aan zou voelen. Misschien dat ik dan wel wat meer aansluiting vond met klasgenoten.

Het afvallen ging me gemakkelijk af. In korte tijd raakte ik wat kilo’s kwijt, maar ik begon nog minder te eten, want ik wilde nog meer afvallen. Eigenlijk is het heel snel gegaan en zat ik in korte tijd al helemaal vast in het eten. Mijn dagen bestonden uit calorieën tellen, eten, niet-eten en liegen. Later ontdekte ik ook dat ik het eten kwijt kon raken door over te geven. Hoe smerig ik ook vond; dit zag ik toch als een oplossing. Ik viel af, maar in plaats van gelukkiger werd ik alleen maar ongelukkiger.

Ik werd niet meer ongesteld en daar schrok ik heel erg van. Ik merkte ook steeds meer dat het eten echt een obsessie was geworden en dat ik niet meer kon stoppen. Soms nam ik mezelf voor om weer ‘gewoon normaal te doen’ met eten, maar dat lukte niet meer. De paniek rondom het eten was groot. Ik was intens bang om aan te komen als ik weer normaal zou gaan eten.

Op aanraden van een vriendin heb ik een brief geschreven aan mijn ouders om hen te vertellen dat het niet goed met me ging. Mijn ouders schrokken van de brief en gingen met mij het gesprek aan. We wisten niet precies wat we moesten doen, maar ik beloofde hen dat ik weer normaal zou gaan eten. Dat lukte echter niet en nadat mijn ouders erachter waren gekomen dat ik nog steeds overgaf, namen ze me mee naar de huisarts.

danique.jpg

De huisarts verwees mij door naar een centrum voor eetstoornissen en daar kreeg ik te horen dat ik inderdaad een eetstoornis had. Ik startte daar een behandeling en moest dus weer gaan eten. Dat deed ik ook, maar ik schoot daar gigantisch in door. Ik kreeg echt enorme eetbuien die ik moest compenseren van mezelf. Ik had een eetbui, gaf over, had weer een eetbui, laxeerde, sportte en vervolgens at ik weer. Ik was totaal de ‘controle’ kwijt en voelde me diepongelukkig. In plaats van beter ging het alleen maar slechter met me tijdens therapie.

Na ongeveer een half jaar werd ik doorverwezen naar een ander centrum voor eetstoornissen, omdat ze me hier niet meer konden helpen. Het ging echt zo slecht met me. Ik voelde me depressief en kon de eetbuien niet meer stoppen. Uiteindelijk kreeg ik ook de diagnose boulimia nervosa. Anderhalf jaar heb ik bij dit centrum verschillende soorten therapieën gehad. Soms ging het ietsjes beter, maar uiteindelijk bleef de eetstoornis in stand. Ik kwam niet verder.

Zowel lichamelijk als psychisch ging het steeds slechter met me. Ik had allerlei lichamelijke klachten waar ik van schrok en ik was ook steeds meer bezig met de dood. Toch wist ik dat de dood niet de oplossing was. Ik had de enorme wens om te veranderen en om de eetstoornis los te laten. Uiteindelijk heb ik mij dan ook opgegeven voor een televisieprogramma. Ik zag namelijk een oproep op tv van dat programma waarbij ze mensen met eetstoornissen zochten. Ik heb me toen opgegeven en ben uitgekozen om mee te doen. Samen met mijn ouders en een aantal andere gezinnen van dochters met een eetstoornis zijn we naar Spanje afgereisd. Daar volgden we met het gezin therapie, maar ook kreeg ik individuele therapie en hadden mijn ouders therapie met de andere ouders erbij.

Deze therapie was zo anders dan dat ik daarvoor had. Het ging hier namelijk helemaal niet over eten. Er werd gekeken naar wat er allemaal achter de eetstoornis schuilde: onzekerheid, faalangst, perfectionisme, me niet goed genoeg voelen, niet weten wat te willen etc. Al die dingen hielden mijn eetstoornis in stand en voor het eerst werd daar echt naar gekeken in plaats van naar alleen het eten.

Mijn deelname aan dit programma heeft enorm geholpen. Met goede nazorg ben ik helemaal van mijn eetstoornis afgekomen. Wat ik geleerd heb bij dit programma is dat je verantwoordelijk bent voor je eigen leven. Voor een eetstoornis kies je niet, maar je kiest wel voor herstel, elke dag weer. Ook gaat een eetstoornis niet over eten en behandelingen zouden zich niet alleen maar daarop moeten richten.

Het gaat gelukkig al jaren erg goed met me en ik ben trots op het feit dat ik de eetstoornis overwonnen heb. Het leven zonder eetstoornis is zoveel leuker, mooier en beter. De afgelopen jaren heb ik op verschillende manieren mijn ervaringen in proberen te zetten. Zo heb ik een kamp begeleid voor jongeren met een eetstoornis, heb ik gewerkt bij Proud2Bme en ga ik nu als coach bij ISA Power aan de slag. Wil jij ook aan de slag om afscheid te nemen van jouw eetstoornis? Gun jezelf een gratis intake gesprek en ontdek wat wij voor jou kunnen betekenen!

Ik wilde een persoon zijn met status

No Day But Today is altijd mijn levensmotto geweest. Althans dat dacht ik. Ik vond het belangrijk om alles uit het leven te halen en een inspirerend persoon te zijn voor mijn omgeving. Ik wilde een persoon zijn met status. Ik wilde iemand zijn die wat bereikt had in haar leven. Niet op het gebied van financiën, eerder een nobelprijs winnaar of vredesstichter. 

Ik ben altijd een hoogvlieger geweest en hoogvliegers vallen KANON-hard naar beneden (als ze eenmaal vallen). Dit uitte zich bij mij in zelfbeschadiging, een eetstoornis (NAO/Anorexia) en zelfs suïcidale pogingen. Ik zag na zoveel teleurstellingen en falen het nut van het leven niet meer in. In plaats van een inspirerend persoon te zijn vond ik dat ik mensen tot last was en bovendien vond ik mezelf een zwakkeling. Als ik dik zou zijn, geen controle zou hebben en geen discipline zou ik toch niks bereiken in mijn leven.

Ik vlieg weer en ik ben vrij!

Inmiddels ben ik bijna 5 jaar verder en vlieg ik hoger dan dat ik ooit gevlogen heb. Er is 1 groot verschil: Ik ben vrij! Vrij van mijn eetstoornis, vrij van de neerwaartse spiraal van belemmerende gedachtes en vrij van alle lichamelijk en geestelijke gebreken die mij dat toen der tijd opgeleverd heeft. Ik ben geen gevangene meer in mijn eigen lichaam en ik ben niet meer bezig met wat er over 10 jaar gebeurd.

Is mijn leven nu perfect? 

Ik leef nu! Betekent dit dat mijn leven nu perfect is? Verre van! Er gaan nog steeds mensen dood, niet alle vriendschappen zijn voor eeuwig en ik haal weleens een onvoldoende voor een verslag waar ik vervolgens vreselijk van baal. Bovendien liggen de eisen die ik aan mezelf stel nog steeds hoger dan ik zou willen. Maar, guess what?! Ik ben mij hier bewust van en ik weet hier mee om te gaan. Ik probeer het positieve uit deze minder goede eigenschap te halen om het in balans te brengen. Zonder op te willen scheppen lukt mij dit over het algemeen best goed.

Ik heb geen spijt!

Ik wil geen perfect leven meer en ik heb nergens spijt van! Alles wat ik heb meegemaakt heeft me gevormd tot wie ik nu ben. Mijn leven is prachtig! Het is mijn grootste droom andere vrouwen en meiden te inspireren en samen op ontdekkingsreis te gaan naar hun talenten, dromen en toekomst. 

Wil jij dat ook? Plan een gratis intake gesprek in of ga naar één van ISA POWER's gave events en zet vandaag nog de eerste stap naar herstel. 

Ik was compleet de controle kwijt...

Laura Verschuuren coach bij ISA Power www.isapower.nl

Laura Verschuuren is coach bij ISA Power en ontwikkelde de eetbuienstoornis Binge Eating Disorder (BED) al op zeer jonge leeftijd. 

Hoe is BED bij jou ontstaan?

BED is een eetbuienstoornis. Er wordt in een kort tijdsbestek een grote hoeveelheid eten gegeten, dit om onaangename gevoelens te verdrijven, om emoties niet te voelen. 

Ik was compleet de controle kwijt

Ik was de controle kwijt en voelde me achteraf altijd erg schuldig. Bij boulimia nervosa worden ook grote hoeveelheden gegeten, dit wordt gecompenseerd door spugen of bijvoorbeeld het gebruik van laxeermiddelen. Bij BED wordt er niet gecompenseerd.

Ik kan me nog goed herinneren dat ik in de zesde klas zat (dat is nu groep acht). De juf gaf me een compliment omdat ik was afgevallen. Dat kwam aan. Wow, ik kreeg een compliment. Ik, die me altijd minder voelde dan een ander en veel werd gepest op school. En nu kreeg ik zomaar een compliment. Ik kon iets. Wauw! Hier is de eetstoornis begonnen.

Wat waren je eerste klachten en welke acties zijn er toen ondernomen?

Ik jojode al op jonge leeftijd. Op mijn elfde viel ik tien kilo af om daarna weer aan te komen. Op mijn achttiende woog ik echt te veel en ben twintig kilo afgevallen. Langzaam kwamen de kilo’s er weer aan. Na drie zwangerschappen bereikte ik een dieptepunt. Ik was erg zwaar en heb hulp gezocht bij een gespecialiseerde coach.

De gevolgen van BED op het lichaam 

Het gaat vaak gepaard met (ernstig) overgewicht, en kan medische gevolgen hebben zoals suikerziekte, hoge bloeddruk en een te hoog cholesterol. Verder kan het leiden tot tekorten in het lichaam van mineralen en vitamines, en kan de natrium- en kaliumbalans verstoord raken.
Het heeft ook psychische gevolgen zoals een schuldgevoel, continu bezig zijn met eten (wel eten, niet eten, calorieën tellen). Je voelt je een zwakkeling omdat je de eetbuien niet kunt stoppen en hebt vaak schaamte over je lichaam.

Zoek hulp. Doe het niet alleen

Ik was 39 jaar toen ik hulp zocht. Ik had een ernstig overgewicht en voelde me daar erg slecht bij. Zowel lichamelijk als psychisch. Voor mij was toen de maat vol, ik had er teveel last van en wilde van de eetstoornis verlost raken. Ik worstelde toen al bijna dertig jaar met mijn gewicht.

De impact van mijn eetstoornis op mijn leven...

De impact was ontzettend groot. Ik was altijd bezig met eten, niet eten, calorieën tellen en lijnen. Ik schaamde me voor mijn eetgedrag en voor mijn uiterlijk. Eigenlijk schaamde ik me voor mijn hele zijn. Als ik in de spiegel keek, zag ik iemand die ik niet wilde zijn.

Het gaat nu ontzettend goed met me! Na de eerste hulp die ik kreeg van een gespecialiseerde coach ben ik zelf een opleiding tot coach en daarna tot gewichtsconsulent gaan doen. Dat hielp me al ontzettend verder. Toch verviel ik nog af en toe in een eetbui. Emoties tonen en praten over wat me werkelijk bezighield bleef moeilijk. Uiteindelijk moest er een flinke crisis aan te pas komen om het roer definitief om te gooien. Ik kreeg een zware burn-out, voelde me niks meer waard en was depressief. Ik heb hulp gezocht bij een psycholoog met ervaring met eetstoornissen. Ik heb ervaren dat ik niet alles alleen hoef te doen. Ik heb leren voelen, leren praten en ben niet meer bang voor mijn emoties.

Ik ben een completer en gelukkiger mens geworden. Ik heb weer zin in het leven. Ik verdoof mijn emoties niet meer met eten en neem mijn gevoelens serieus en neem de tijd om te voelen wat er aan de hand is. Ik eet nu ‘normaal’ en heb rust. Die eet-rust, dat is het belangrijkste voor mij. Met liefde en passie werk ik nu als ervaringsdeskundige coach en help anderen om hun eetstoornis te verslaan. Hoe gaaf is dat!?”

Wat wil je meegeven aan lotgenoten?

Ook jij kan jouw eetstoornis verslaan. Ook als jij, net zoals ik, er lang mee worstelt. Doe het, het leven wordt er zoveel mooier van! Plan gerust een gratis intake gesprek in met een van de coaches. We helpen je graag op weg!

Mijn eetstoornis gaf met het gevoel in controle te zijn...

Story of Hope van Babette
Babette is vrijwilliger bij ISA Power

Het was in de zomer van 2001. Ik kwam erg ziek terug van vakantie. Ik viel af omdat ik ziek was. Omdat ik niet weer ziek wilde worden ging ik steeds meer soorten voeding ontwijken. Niet omdat ik mezelf dik vond, maar omdat ik bang was geworden er ziek van te worden. Dit is geruime tijd zo doorgegaan. Ik viel steeds meer af en ik kreeg hier complimentjes over. Dit zette mij natuurlijk wel aan het denken. Zo is mijn eetstoornis begonnen, toen ik 18 jaar oud was.

Destijds dacht ik “zou ik dan toch beter zijn als ik dun ben?”

Controle
Diep van binnen wist ik ook wel dat het niet ging om het ‘dun’ zijn op zich. Maar waar ging het dan wel om? Controle! De eetstoornis heeft mij altijd het gevoel van controle gegeven. Het was mijn manier om te laten zien dat het niet goed met mij ging. Ik wist op de een of andere manier niet hoe ik dit anders moest laten blijken. Het werd zo erg dat ik op een gegeven moment nog maar één appel en één blaadje sla at per dag. Op een gegeven moment was ik zo dun dat ik werd opgenomen in een eetstoornis kliniek. Hier ben ik in een aantal maanden 17 kilo aangekomen. Geweldig zou je zeggen. Maar nee, want inmiddels was ik er van overtuigd geraakt dat dun zijn mooier was. In de kliniek heb ik meer geleerd over hoe je dun kon zijn en blijven. Ik leerde trucjes van anderen over eten en calorieën.

Ik kwam mezelf tegen
Na mijn opname is het eigenlijk erger geworden. Ik ging van kliniek naar kliniek. Ik kwam steeds het gewenste aantal kilo’s aan en viel deze bij thuiskomst net zo hard weer af. Hoe moest ik anders laten zien dat het niet goed met mij ging? En hoe had ik anders controle? Natuurlijk heb ik in deze klinieken niet alleen maar slechte dingen geleerd. Ik heb er ook veel over mezelf geleerd. Ik ben mezelf dikwijls enorm tegen gekomen.

Mijn ommekeer
Op een gegeven moment was ik er helemaal klaar mee. Het dun zijn had mij tot dan toe niks dan ellende gebracht. Het gevoel van controle was ook maar schijn, een illusie, en niemand vond mij mooi als ik zo dun was. Dat realiseerde ik mij allemaal ineens, alsof de bliksem insloeg en ik bij kwam. Ik wilde weer gezond worden. Ik wilde een gezond gewicht, zodat ik er normaal uit zag en weer ongesteld zou worden. Vanaf dat moment ben ik langzaam gaan aankomen.

www.isapower.nl overwin je eetstoornis

Op mijn eigen tempo genezen
Zonder hulp van een kliniek ben ik gaan aankomen. Op mijn eigen tempo. Ik voelde mij er ook goed bij. Ik ging er steeds beter uit zien en kon dit ook zelf zo ervaren. Ik heb geleerd gewoon aan te geven als het niet zo lekker met mij gaat. In plaats van dat te laten zien middels mijn gewicht.

"Ik hoef er toch niet ziek uit te zien om mensen te overtuigen dat het niet goed gaat? Ik heb ervaren dat ik juist controle heb als ik wel een gezond gewicht heb. Ik word weer ongesteld. Ik zie er weer goed uit. Ik kan weer allerlei dingen doen die ik niet meer deed. Het heeft alleen nog maar voordelen. Ik zou niet meer terug willen. Nooit meer."

Ik had het anders moeten doen
Toch als ik terug kijk naar alle opnames die ik heb gehad zou ik het nu helemaal anders gedaan hebben. Ik zou er nu voor kiezen om geholpen te worden door iemand die er zelf ervaring mee heeft. Een ervaringsdeskundige dus. Die weten echt hoe is het is, wat het is. Daarom wil ik nu zelf ook aan de slag als ervaringsdeskundige. IK ben blij dat ik als vrijwilliger bij ISA Power mijn steentje kan bijdragen. Want ik wil alle ervaring die ik op heb gedaan gebruiken om andere mensen te helpen.

Wil jij ook geholpen worden door een ervaringsdeskundige coach, neem dan contact op met ISA Power. Of plan meteen een gratis intake gesprek in.

Bang om te falen. Bang om niet goed genoeg te zijn. Bang om mezelf te zijn. Bang om te leven.

Story of Hope geschreven door Lana

"Onzekerheid en angst. Ik ben bang om te falen. Bang om niet goed genoeg te zijn. Bang om mezelf te zijn. Bang om te leven." 

Ik kom uit een warm, liefdevol en veilig gezin. Dit hield mij jaren op de been.
Vanaf jongs af aan vond ik het leven vaak al moeilijk en ingewikkeld. Ik was erg onzeker en vergeleek mij veel met mijn tweelingzus. Zij was voor mijn gevoel altijd slimmer, knapper en stoerder. De negatieve gevoelens die ik over mezelf creëerde stopte ik weg. Ik zette een masker op.

 Ik en mijn tweelingzus

Ik en mijn tweelingzus

Rond mijn 19e viel mijn warme basis uit elkaar, mijn houvast.
Mijn ouders gingen uit elkaar en er brak een onrustige periode aan. Niet alleen voor mij, maar voor ons allemaal.

Boven op mijn weggestopte negatieve gevoelens, kwam er verdriet, boosheid, onbegrip en onmacht bij. Ik wilde wel huilen, mijn masker afzetten maar ik kon het niet.
Vanaf dat moment ging ik over in de overlevingsstand. Dit deed ik samen met mijn eetstoornis.
Ik wilde helemaal niet afvallen. Ik wilde controle.
Heel even had ik controle, maar al snel had de eetstoornis controle over mij.

De hele dag stond in het teken van eten.
Wel eten of niet eten? Compenseren en bewegen. Excuses en uitvluchten.
Continu had ik spanning in mijn lijf en onrust in mijn hoofd.

Ruim een jaar heb ik mijzelf en anderen voor de gek kunnen houden. Het gewichtsverlies, de vermoeidheid en spanning kwam door de drukte op werk, studie en stage.
‘’Ik eet vanaf morgen wel een extra boterham voor al dat fietsen’’
 maar natuurlijk deed ik dat niet.
De bezorgdheid om mij heen groeide en ik brak langzaam. De eetstoornis had mij in zijn greep.
Ik zou een jonge, vrolijke, gezonde vrouw moeten zijn. Iemand die midden in de bloei van haar leven staat. Maar nee, van mij was er nog maar weinig over.

Jaren van verschillende soorten therapieën braken aan. Wat vond ik dat moeilijk!
Ik wilde wel maar ik durfde niet. Er zat zoveel angst in mij. Angst om te voelen. Angst om te leven. 
 
Door middel van therapie kwam ik wat op gewicht en kon ik weer functioneren in de maatschappij. Studeren, werk, vrienden, uitgaan. Maar het was allemaal buitenkant.
In mijn hoofd bleef het een chaos.

overwin je eetstoornis www.isa-power.nl

De eetstoornis werd leefbaar. Ik zat in mijn comfortzone. Hier door leek het alsof ik weer leefde, het goed ging met mij. Maar eigenlijk was dit niet zo. Want eerlijk?
Wie wordt er nou echt gelukkig van elke dag een salade? Of van alleen appel als ontbijt?
Nou, ik niet. Dus daar ging ik nog één keer.

Ik kwam terecht bij ISA POWER.  Hier draaide het niet om het eten, gewicht of een eetlijst.
Ik werd keihard geconfronteerd met mijzelf. Met mijn gedrag, overtuigingen en patronen.
De eetstoornis was voor mij een vorm van controle, een uitvlucht. Een manier om met emoties om te gaan, om mijzelf staande te houden.

Tijdens één van mijn laatste gesprekken werd mij de vraag gesteld;
Ga jij voor een oké leven? Of ga jij voor een geweldig leven?
Ik besefte dat alleen ik die keuze kan maken. Doodeng. Toch koos ik voor het laatste!
De engste en moeilijkste keuze die ik ooit heb gemaakt. Afscheid nemen van mijn eetstoornis, ontdekken wie en wat ik ben zonder die rotziekte.

Elke dag neem ik steeds een beetje afscheid van mijn comfortzone. Dit gaat gepaard met zweethanden, buikpijn en spanning. Maar ook met trots, hoop en dankbaarheid.
Trots op de vrouw die ik aan het worden ben.
Hoop voor de toekomst.
Dankbaar voor waar ik nu sta.
Maar vooral dankbaar met de warme en lieve mensen om mij heen. Dat zij, hoe diep ik ook zat, mij nooit hebben opgegeven.

 Een foto van mij in Venetië - Italia

Een foto van mij in Venetië - Italia

Het leven is niet altijd leuk, mooi en fijn. Het is een hele uitdaging!
Toch kan ik zeggen; het is het waard om te leven!   

Ps: Wil jij ook gaan voor een geweldig leven? Start dan ook een coach traject bij ISA Power. Ook als je nieuwsgierig bent wat we voor jou kunnen doen, plan een gratis kennismakingsgesprek in. Dan kijken we samen met jou naar de mogelijkheden en jouw behoeftes rondom jou hulpvraag. 

Een leven met anorexia

Geschreven door Nanne: oud cliënt ISA Power

Al veel langer dan ik zelf doorhad, was ik met mezelf in strijd. Ergens voelde het dan ook als een soort opluchting om dat labeltje Eetstoornis te krijgen. Tegelijk was ik echter zo ontzettend boos en stond mijn gehele lichaam in vechtstand, want dat was ik, klaar om te vechten tegen deze rotziekte die me al zoveel meer had afgenomen dan me lief was. In mijn hoofd was het oorlog en het voelde alsof mijn hele lichaam in de brand stond en ik wist niet hoe ik om hulp moest vragen. Schaamte, boosheid en ontkenning stonden dat in de weg. Hoe kon mij dit nou overkomen? Hoezo ik? Waarom snapte niemand mij?

Het begon zo onschuldig…
Ik was altijd al wel wat voller, maar het leven was te leuk en te mooi om me daar druk om te maken. Tot ik in 2015 op mezelf ging wonen. Ik besloot dat het tijd was om mijn levensstijl te veranderen. Voortaan alles op de fiets, niet meer met de lift en ik moest gezonder gaan eten. Ik had al mijn hele leven moeite met eten, want ik lustte geen groente en fruit. Mijn dagelijkse avondmaaltijd bestond uit droge macaroni met droog gehakt en geraspte kaas.
Op dat moment speelde ik nog 3 keer in de week hockey, maar dit was niet meer genoeg. Ik begon met fitnessen. Dat ging supergoed, ik viel af en zat steeds lekkerder in mijn vel, maar ergens was het nooit goed genoeg... Ik ging 2 keer per dag sporten en steeds minder eten. Het moest eraf, het moest dunner, smaller, kleiner..

Zolang ik maar genoeg sportte, kon ik blijven eten en drinken wat ik wilde. Dat is wat ik mezelf in ieder geval vertelde. Toch bleef ik ontevreden met mezelf en elke keer dat ik in de spiegel keek, zag ik wel weer een plek die niet goed genoeg was. Weken gingen voorbij zonder dat er iets fysiek iets veranderde. Mentaal werd het steeds wat zwaarder en het schuldgevoel na het eten werd steeds groter.

Het nieuwe schooljaar en daarbij het nieuwe hockeyseizoen begon. Het volhouden van de trainingen werd steeds zwaarder, maar ik had mijn excuses klaar staan. Mensen zagen wel dat ik dunner en bleker werd, maar zolang ik nog bier dronk en bitterballen at, ging het goed met mij. Dat dachten zij tenminste. Dat ik de volgende ochtend minimaal een uur ging hardlopen om de bitterballen er weer af te sporten, zag niemand. Ik leefde steeds meer in mijn eigen wereld en opmerkingen van bezorgde mensen zag ik als jaloezie. Dit voelde enorm eenzaam.

Daar was die dan.. de diagnose Anorexia Nervosa

nanne poging 2.png

Binnen een maand werd mijn wereld op de kop gezet. Daar was die dan.. de diagnose: Anorexia Nervosa. Een opluchting en beklemming tegelijk. Eindelijk kreeg ik hulp, maar tegelijkertijd moest ik toegeven dat ik het niet meer in mijn eentje kon. Meerdere malen heb ik huilend bij mijn vader gezeten en het enige wat ik kon zeggen was: Ik kan het niet meer en ik weet niet meer hoe ik de dagen moet overleven.

De week na de diagnose vertrokken mijn 4 beste vriendinnen op buitenlandse stage. Voor mijn gevoel was ik nu echt helemaal alleen. De avonden met hen, waren avonden dat ik ‘vrij’ was. Dat ik chocola en chips kon eten, wijn en bier kon drinken, maar vooral kon genieten en vrij zijn van dat stemmetje in mijn hoofd!

De leegte die ontstond, vulde ik op met mijn nieuwe beste vriendin. E.S. noemde ik haar. Ik kon op haar vertrouwen, wist waar ik aan toe was en ze bepaalde voor mij. Alles kon en ging op de automatische piloot. Gevoelens waren uitgeschakeld en er was niemand die mij nog iets kon wijs maken. Ik, of liever gezegd E.S. wist alles het beste.

De knop moest om
Januari 2017 - Ik werd 21 jaar en at geen taart op mijn eigen verjaardag. Ik was op, mijn lichaam was op en metaal was ik leeg. Mijn psycholoog kon me niet meer verder helpen. Eerstelijns hulp was niet meer genoeg. Op 10 januari had ik een intake gesprek bij een eetstoornis kliniek, tevens expertise centrum voor eetstoornissen. De behandeling die zij passend vonden zou een 5 daagse opname zijn. Waren zij even gek, ik ging toch niet alles opgeven voor die rot ziekte, mijn opleiding, stage en werk? NEE! Er moest een andere manier zijn.

Die andere manier was er: ISA-Power!  

nanne 2.png

Eindelijk was daar iemand die mij snapte, waarbij ik aan 1 woord genoeg had, waarbij ik kon huilen en ik even niet de 'perfecte-ik' hoefde te zijn. Ik mocht zeggen dat het me in mijn eentje niet lukte, omdat mijn coach er was, en ik het niet meer alleen hoefde te doen. 

Samen met mijn zus ben ik het Isa-Power avontuur begonnen bij de Buddy-Up dag, gevolgd door het BEAT-IT Traject en vervolgens nog het Bounce Back Traject. Een traject dat me al zoveel inzichten heeft gegeven en ook al wist ik van te voren nog niet hoe ik mijn leven anders moest gaan beleven, dat het anders moest, dat wist ik na de eerste dag al wel zeker.

Stap voor stap heb ik samen met mijn coach mijn leven kunnen bekijken en verbeteren, maar vooral heb ik mezelf kunnen bekijken en mijn gedachten kunnen verbeteren. Ik als persoon hoefde en hoef namelijk niet verbeterd te worden. Dat realiseerde ik me destijds echter niet.

Misschien dat ik mentaal nog niet precies op het punt ben waar ik wil zijn, maar met alle tips en oefeningen kan ik blijven bouwen aan mezelf. Ik blijf mezelf dus ontwikkelen met de basis van ISA-Power in mijn rugzak. Ik heb weer dromen en wensen voor de toekomst die losstaan van de eetstoornis en ik wil nog zoveel meer, want een goed leven is de grootste vijand van een GEWELDIG leven!

Ik ben en wil het leven weer Beleven in plaats van aan het Overleven.

Ik hield vast aan mijn eetstoornis

Geschreven door Ellen

Hallo, mijn naam is Ellen en inmiddels ben ik vol trots dat ik mijn ‘’Story of hope’’ met jullie mag delen.

Vanaf mijn geboorte (1989) heb ik een lichte handicap aan mijn linkerhand. Door deze aandoening moet ik mijn hele leven mijzelf en anderen al bewijzen dat ik echt wel alles kan, net als iedereen. Ik ben, toen ik jong was, op turnen gegaan. Dit was gewoonweg de beste sport voor mijn handicap. Ondanks mijn handicap kon ik erg goed turnen. Niet zomaar op recreatieniveau, maar echt wedstrijdsport. Binnen deze sport moest ik mij ten opzichte van andere turnsters ook, net als in het dagelijkse leven, heel vaak bewijzen. Met name op brug waar ik natuurlijk veel minder grip heb dan de andere turnsters. Ik heb dus vaak de andere kant van de turnzaal mogen zien, hahaha. 

image3 (1).JPG

Langzamerhand creëerde ik tijdens mijn turncarrière een eetstoornis. Wanneer je lichter bent, kun je veel beter turnen en ik vond het toen ook veel mooier om dun te zijn. Ik ging steeds meer op mijn voeding letten, wat je als sporter natuurlijk al doet, maar ik sloeg er te veel in door en viel steeds meer af! Ik zag het niet en hoorde alleen maar een stemmetje in mijn hoofd die zei: “zonder deze maaltijd kun je ook wel” en zo bleef ik maar doorgaan. De mensen om mij heen kregen door dat ik minder at en dat ik afviel. Ook viel het ze op dat ik geregeld naar de wc ging als ik wat had gegeten. Als ik wat at dan spuugde ik het uit, dus ik had niet alleen Anorexia maar ook wat symptomen van Boulimia. 

Ik hield mij zo vast aan de eetstoornis, omdat het een controle was. Het voelde geweldig dat ik zo sterk was om dit vol te kunnen houden. Het getal op de weegschaal werd steeds minder, mijn kleding werd echt te groot en dat voelde erg goed. Aan de ene kant wist ik dat het fout was, maar die andere kant was trots. Ik wilde niet van mijn probleem af!  Anorexia was van mij, mijn geheim en daar mocht niemand aankomen! Ik was vroeger erg aanwezig en altijd vol humor en grapjes, maar helaas veranderde dit compleet. Ik werd stiller, had nergens meer zin in en zat vaak met dikke vesten aan op de bank. Ik was helemaal lusteloos en vermoeid. Ik hield het niet meer langer vol! 

Ik kreeg door dat elk mens wel echt voeding nodig heeft en door middel van mijn diëtiste en goeie gesprekken heb ik toch een uitweg gevonden. Ze zei altijd: “een auto kan ook niet rijden zonder benzine of diesel en dat geldt ook voor ons lichaam”.
Na een poosje werd eten weer normaal. Ik begon er weer wat sterker uit te zien en was niet meer die zombie in die dikke vesten.Ik had het overwonnen en zelfs het turnen ging weer beter. Ik was veel sterker en kon alles weer goed volhouden.

In 2012 ben ik vanuit mijn opleiding een half jaar stage gaan lopen in Italië als turntrainster. Turnen, dat was mijn lust en mijn leven en ik zag mijn toekomst echt in deze sport! Na een geweldig half jaar in Italië ben ik voor mijn diploma-uitreiking teruggegaan naar Nederland. Daar zat ik weer… en NU? Na 3 maand heb ik de boel weer gepakt en ben ik teruggegaan naar Italië. Ik had nog geen werk, dus ben ik daar gaan zoeken en solliciteren. In deze periode kreeg ik een terugval. Achteraf komt het denk ik doordat ik veel onzekerheden had. 
Als ik geen werk vond, moest ik weer terug naar Nederland en dan had ik gefaald! De mensen om mij heen kregen weer door dat ik rommelde met mijn eten en ook in Italië verloor ik weer veel gewicht. Het prettige gevoel van controle kwam weer naar boven. Na een half jaar kon ik bij een Italiaanse turnclub aan de slag als trainster. 

Wauw… ik kon het niet geloven. Dit was altijd al mijn droom! Ik kwam terecht bij een superleuk clubje waar ik heel warm werd ontvangen. Daarnaast was het ook nog een club op internationaal niveau. De club had een huis voor mij geregeld in de buurt van de turnhal en toen ben ik met mijn ervaring uit Nederland begonnen als trainster. Het ging allemaal super goed. De turnsters leerden veel en gingen goed vooruit, mijn Italiaans werd echt goed, maar aan helemaal alleen zijn in Italië zat ook een keerzijde. De anorexia kon mij weer helemaal meetrekken in deze gedachte van alleen zijn en na een jaar waren we weer terug bij af! Ik functioneerde niet meer zoals voorheen en het ging helemaal mis. Toen ik in Italië in het ziekenhuis ben geweest, heb ik mij in Italië laten opnemen in een kliniek. Ik was die eetstoornis zo zat en voelde dat ik er klaar voor was om er keihard voor te strijden. Natuurlijk ging dit met vallen en opstaan, maar het is zeker de moeite waard voor jullie allemaal.

image4.JPG

Na 4 maanden heb ik besloten om weer terug te keren naar Nederland, mijn droom viel in duigen en voelde mij erg mislukt. Na een half jaar weer in Nederland te zijn waarbij ik mijn vrienden en familie om mij heen heb, waarbij ik de ervaring heb van klinieken en hulp voor de eetstoornis, was ik toch al weer meer de vrolijke Ellen die ik altijd ben geweest. Ik kreeg weer zin om in de maatschappij terug te keren en dit slaagde aardig. Ik ben klaar met de turnwereld! Altijd was ik opzoek naar perfectionisme en dat is onmogelijk in het turnen. Door mijn handicap heb ik toch een heel sterk karakter opgebouwd en dit heeft mij gevormd tot wie ik nu ben. Nu heb ik geleerd om mijn karaktereigenschappen om te zetten tot positieve gedachten en daar ben ik erg trots op. Alles wat ik tot nu toe gedaan heb, ondanks mijn eetstoornis, heb ik bereikt door die sterke eigenschappen. 

Het leven is te kort en veel te mooi om 24/7 te gaan malen over dat cijfertje op de weegschaal of dat kleine rolletje te veel! Iedereen mag er zijn en iedereen is mooi van zichzelf, want dat geweldige lichaam krijg je tenslotte al bij je geboorte!

“Als je wat wilt bereiken in je leven moet je goed voor jezelf zorgen, anders blijven je dromen ver weg en zit je altijd gevangen in die nare gedachten”

Veel
            Liefs
                       Ellen