Eenzaamheid en een eetstoornis

Dit verhaal is geschreven voor Carolien de Boer
Ervaringsdeskundige coach bij ISA Power

Eenzaamheid dat is wel de rode draad geweest in mijn leven, ik voelde mij anders en ik dacht dat ik niet op deze aarde hoorde. Ook thuis voelde ik mij anders, ik heb dikwijls gefantaseerd of ik niet was geadopteerd en of er ergens een ander gezin rond liep waar ik bij hoorde en ik droomde vaak over andere planeten waar er mensen waren zoals ik. Ik ben op vrij jonge leeftijd al gepest en heb altijd last gehad om aansluiting te vinden bij de mensen om mij heen, sportclubjes, vriendengroepjes, school, ik voelde mij altijd anders.

Op mijn 9e verhuisde wij met het gezin naar Amerika. Daar was het compleet anders. De kinderen vonden mij interessant, wilde alles van mij weten en wat enorm leuk was, dat de sport daar zeer belangrijk is. Ik ben dol op sport en kon mij helemaal laten gaan in de verschillende vormen van sport. Toch was ik daar niet gelukkig. Ik riep als jong meisje vaak dat ik dood wilde en ook daar was ik onzeker. Toen al leerde ik mezelf al om onaardig te zijn tegen mezelf, om negatieve gedachtes binnen te laten en deze ook te geloven, want als ik dat zoveel mogelijk zelf deed, kon niemand van buiten mij pijn doen toch?

 Carolien en haar hondje Boris

Carolien en haar hondje Boris

Ik ontdekte rond mijn 16e dat je aandacht kreeg wanneer je tijd besteedde aan je uiterlijk. Ik begon strakke broeken, hoge hakken, korte topjes te dragen en ik deed zonnespray in mijn haar zodat mijn haar nog blonder werd. Ik merkte hoe meer ik mijn aandacht besteedde aan mijn uiterlijk hoe meer aandacht ik kreeg van anderen.

Als de buitenkant maar goed was, dan ontdekte tenminste niemand hoe ik van binnen was. Want ik had nog steeds de overtuiging dat er van binnen iets niet klopte. Daar had ik tenslotte voldoende bewijzen voor, vond ik zelf. Zelfs als het regende beweerde ik dat het regende, omdat ik buiten liep. Ik begon in die tijd ook voor het eerst op mijn eten te letten. Geen beleg meer op mijn brood. Af en toe een maaltijd overslaan, maar wel gewoon avondeten, want dan hadden mijn ouders het niet door. Sowieso altijd normaal eten waar anderen bij waren. Dat zette door in: Normaal doen als anderen er bij waren (dus niet alleen op eetgebied, maar ook in gedrag: anderen pleasen bijvoorbeeld of juist een grote bek opzetten) en als ik alleen was, kwam de binnenkant naar buiten: ik huilde iedere avond, omdat ik het geacteer eigenlijk helemaal niet aan kon. Zo werd mijn lichaam mijn harnas, mijn bescherming voor de harde wereld, waar ik mijn plek niet kon vinden.

Dat acteren zette door toen ik ging studeren en dat was ook het moment dat de eetstoornis zich in sneltreinvaart te ontwikkelen. En ook al woonde ik geweldig, deed ik een leuke studie, had ik een super leuke vriend en had ik de allerleukste horeca bijbaan ooit en had ik eigenlijk gewoon een heel leuk leven: ik kwam aan en dat was het allerergste, want mijn lichaam was mijn harnas, en zij begon mij in de steek te laten. Het diëten werd erger en ik kreeg voor het eerst eetbuiten. En ik begon voor het eerst te compenseren, eerst sporten en daarna mocht ik pas eten. Wanneer ik een keer teveel had gegeten at ik de volgende dag weer iets minder.

De jaren die volgde werd het eigenlijk steeds erger, ik begon met plannen van eetbuien en compensatie, een dagboek hield ik bij waar ik precies in bij hield wat ik at en wat ik had gesport en ook alle negatieve gedachtes waar ik mezelf mee strafte. Het samenwonen maakte het er niet makkelijker op en ook de reis die ik maakte met mijn vriend uit die tijd wat zo mooi had moeten zijn draaide vooral om 5 kilo lichter thuiskomen. Ik had mijn emoties totaal niet meer onder controle en was zo ontzettend ongelukkig dat ik eindelijk aan de bel trok en hulp ben gaan zoeken.

Ik kreeg hulp bij Novarum, eerst via een online programma en ging later groepstherapie volgen en ik leerde weer normaal te eten en mijzelf beter te accepteren. Helaas was er ook een heel groot nadeel. Tijdens de groepstherapie moesten we een eetdagboek bijhouden en moesten we iedere week op de weegschaal staan en het getal werd dan op het bord geschreven. Doordat ik weer “normaal” ging eten, ging mijn gewicht per week iets omlaag, ook al was het maar 0,1 kg, ik kreeg daar een kick van. De anderen hadden dat niet, dus ik genoot ervan dat ik het “beter deed” dan de rest. En de therapeuten waren tevreden want ik at ook normaal. Maar… ik at ook niet meer dan dat, ik hield mij precies aan de eetlijsten en at niet meer dan dat. En wanneer ik bijvoorbeeld bij mijn ouders had gegeten of uit eten was geweest, at ik toch stiekem een boterham minder. Maar ik scheef dat niet op. Ik viel dus eigenlijk weer heel langzaam terug in die oude patronen. Maar had dat zelf niet door, want ik at “normaal” en was toch in therapie? Ik had volledig de controle gevonden.

Uiteindelijk vonden ze dat het goed met mij ging en werd ik “ontslagen”.

De heftige eetbuien en het extreme compensatie gedrag was ook wel echt over, maar ik was nog lang niet van de eetstoornis af. Ik durfde bijna geen taartjes te eten of andere ongezonde dingen want ik was als de dood dat ik weer eetbuiten zou krijgen. En ik deed veel aan hardlopen en ik was vegetariër geworden. En in mijn hoofd was er wel iets veranderd, maar ik was nog steeds vreselijk onzeker en had nog steeds een minderwaardigheidscomplex en had nog steeds last van extreme ups en downs.

Maar ik was wel echt heel slank en dat zonder te “diëten”. Het hardlopen ging ook steeds beter en ik haalde daar ook echt plezier uit, ik rende veel halve marathons en haalde iedere keer weer een persoonlijk record. Mijn harnas was er weer en daar kon ik mij opnieuw goed achter verschuilen en dit keer was de beloning van buitenaf alleen maar groter:

Ik werd op mijn werk zelfs gezien als de gezondheidsgoeroe en begon ook anderen voedingsadviezen te geven en zorgde zelfs voor een veel gezondere lunch. Dat zorgde ervoor dat ik een voedingsdeskundige opleiding ben gaan volgen.
Dit waren voor mij echt de glorie jaren, want ik kon soort van mezelf zijn en werd daarvoor beloond, zonder eetbuien of compensatie gedrag, maar er was wel altijd dat stemmetje aanwezig dat ik niet teveel mocht eten en wanneer ik toch te veel had gegeten at ik de volgende dag iets minder, maar het werd gelukkig nooit meer zo erg als daarvoor. Ik noem het de glorie jaren, omdat ik een manier had gevonden waarbij ik geaccepteerd werd door de buitenwereld en dat mensen zelfs tegen mij op keken. Ik voelde mij daar zo sterk door dat het heel makkelijk werd om dat beeld vast te houden. Ik verschuilde mij volledig achter mijn harnas en ik was volledig “in control” en het allerbelangrijkste: ik hoefde niet de binnenkant te tonen, want dit was genoeg!

Ik ging werken bij een organisatie die zich online bezig houdt met voeding & sport. Ze waren toen nog heel klein, een startup en ik kon het erg goed vinden met de oprichter. Ik had het programma ook zelf gevolgd en zo kreeg ik een baan aangeboden. Ik was helemaal door het dolle. Ik voelde me nog meer gezien! Mijn passie voeding en sport en het willen helpen van anderen! Iedereen in mijn omgeving vond dat echt wat voor mij, want ik was de sport en health goeroe!

De eerste 3 maanden bij deze organisatie waren fantastisch. Werken met mensen die net zo leefde als ik! Die veel sporten, hun voeding allemaal bijhielden in een app en er stond zelfs een weegschaal op kantoor voor zowel je voeding als voor je lichaam. We praten open over onze calorie inname en gaven elkaar continu tips hoe we maaltijden konden maken die arm in calorieën waren, maar wel rijk aan volume! Ik werd een echte fitchick. Het draaide alleen maar om ons lichaam en ons uiterlijk. Ik postte foto’s van mezelf op Instagram en wat genoot ik van de vele likes en reacties die ik erop kreeg. Allemaal uiterlijk vertoon en daar alleen maar positieve reacties op krijgen, ook dat werkte verslavend voor mij. Deze organisatie werd steeds populairder en ik werd zelfs in de gym herkend. Dit sprookje liep na 9 maanden ten einde. Na 3 maanden werken daar kwamen de eerste scheurtjes. Ik vond de manier hoe de organisatie werkte niet altijd even goed en begon daar ook steeds wat van te zeggen. Ik kreeg woordenwisselingen met 1 van de 2 eigenaren. Ondertussen maakte ik lange dagen, ik werkte van ’s ochtends tot ’s avonds en in het weekend voor een lullig uurtariefje, maar ze hadden mij een vast contract beloofd en ik zag het bedrijf ook echt als niet alleen mijn werk, maar als mijn hobby, ik werkte niet alleen bij deze organisatie, ik was deze organisatie, vond ik. Thuis was ik niet te genieten en mijn vriend vond de kookcombinaties maar gek. Ook vriendinnen: doe jij sla in je kwark? Ja zei ik, dat zorgt voor volume! Ik begon steeds meer nare trekjes te krijgen. Chagrijnig, snel geïrriteerd, snel boos en dat werd op het werk ook steeds zichtbaarder. En zo werd mij na 9 maanden werken en 3 maanden als vrijwilliger verteld dat ze de samenwerking per direct eindigde.

Ik voelde mij bedrogen, ik viel in een gat, ik had ze alles gegeven, ik deed alles voor ze, het voelde als een mes in mijn rug. Ik verwijderde mijn Instagram account en ik lag de hele dag in bed, gordijnen dicht, ik kon niet meer, ik was doodop. We hadden net een pup en voor haar kwam ik uit bed om te wandelen en om naar de supermarkt te gaan om vreten te halen. Ik huilde alle dagen en ik kon het gewoon niet geloven. Alle oude gedachtes kwamen weer boven. Zie je wel dat ik hier niet hoor, ik pas nergens, niemand vindt mij aardig, iedereen laat mij in de steek en dat komt allemaal door dat stomme karakter van mij. Depressieve gevoelens en gedrag kwam weer terug, ik was opgebrand. Na jaren op het randje te hebben geleefd was ik er nu weer overheen gegaan. Maar ik wilde niet weer zo extreem terug als toen, ik wilde vechten. De glorie jaren waren in één klap voorbij.

En toen kwam ik bij ISA Power terecht. Ik ging googelen, omdat ik mij besefte dat ik nog steeds een ES had en ik wilde hier voor eens en altijd vanaf. Ik stuurde haar een mail en de oprichter; Isabelle Plasmeijer, belde mij 5 minuten later op.

Ik heb een jaar lang haar programma gevolgd, zowel (B)EAT IT als BOUNCE BACK. En ik ben ook mee geweest met het ‘Once in a Lifetime’ weekend, wat voor mij echt een doorbraak was. De coaches wisten mij goed te confronteren en een spiegel voor te houden. Wat voor mij heel goed werkte is dat het niet ging om de voeding en het getal op de weegschaal, maar om wat er allemaal in je hoofd omgaat. Dat wat je jezelf vertelt, de automatische gedachtes, de belemmerende overtuigingen. En omdat ik bijna mijn hele leven deze gedachtes heb gehad is het ook niet zo makkelijk om nieuwe gedachtes aan te leren en nieuw gedrag. Ik leerde weer voelen, ik leerde luisteren naar mijn intuïtie, ik werd zachter, ik was niet meer boos, ik leerde meer rust te pakken, geduldiger te zijn en ik vond mijn plekje op deze wereld. En het allerbelangrijkste: Ik kon mijn harnas achterlaten.

Behalve ISA Power ben ik veel gaan lezen over persoonlijke ontwikkeling en heb ik diverse cursussen en trainingen gevolgd. Bijvoorbeeld de training Systemisch Coachen van UNLP en ben ik met het tweede jaar bezig van 365 dagen succesvol. Omdat wat ik heb ervaren en wat ik nu voel, wil ik aan anderen overbrengen is voor mij de reden waarom ik nu als coach aan de slag ben gegaan.

En nu ben ik in verwachting van mijn eerste kindje en ja, toen ik zwanger werd kwam weer even de gedachte naar boven, wat als ik dik word, hoe zal ik daarmee omgaan? Nou ik kan je vertellen, ik geniet van het dikker worden, want het is de natuur, het is voor de gezondheid van mijn kindje en een ontspannen moeder is veel beter dan een gestreste moeder, ik ben gezond! Zo zie je maar wonderen bestaan, als je er maar in gelooft en nooit, maar dan ook nooit opgeeft. En vertrouw en geloof in jezelf. En daar ben ik mezelf dankbaar voor, dat ik nooit heb opgegeven, altijd heb gevochten en inmiddels al een aantal jaar volledig eetstoornis vrij leef. En ik kan zelfs zeggen dat alle ervaringen die ik hierboven heb meegemaakt ben ik dankbaar voor, het had zo moeten zijn en zo moeten gebeuren om te zijn waar ik nu ben. En het allermooiste is: ik wilde al op jonge leeftijd moeder worden, maar ik riep ook altijd: “Ik wil een gelukkige moeder worden”. En nu begrijp ik waarom het zo lang heeft geduurd tot ik zwanger werd: ik werd eerst gelukkig.

Ik wil met mijn verhaal laten zien dat een eetstoornis door iedereen ontwikkeld kan worden, er is geen standaard profiel voor, die bestaat niet. Maar dat geldt natuurlijk ook voor verslavingen, depressies etc. en eigenlijk is iedere eetstoornis weer anders. Ook hoop ik met mijn verhaal te inspireren, om erover te praten, de schaamte voorbij. Weg met de taboe.

Ik heb een langdurige eetstoornis gehad, meer dan 10 jaar tot na mijn dertigste, maar toch ben ik er vanaf gekomen en leef ik nu vrij en ben ik gelukkig. En dat is ook de reden dat ik mij ben gaan ontwikkelen als coach, nu werk ik bij ISA Power. en kan ik mijn levenslessen delen met jou. 

Wil jij een gratis intake gesprek inplannen? Of misschien wil jij je net als mij inzetten als coach of vrijwilliger voor ISA Power? ISA Power is altijd op zoek naar ervaren coaches met levenservaring. In de regio Breda, Utrecht, Zwolle en Limburg zijn we op zoek naar nieuwe coaches. Lees meer over de functie als coach bij ISA Power. 

Het is mij ook een raadsel....

Dit artikel is geschreven door Mariëlle

Een deel van de processen in je brein gebeuren onbewust. Het is dus heel goed mogelijk dat je wel weet wat je denkt maar niet waarom. Als je je gedrag niet kunt verklaren, is het misschien beter hier eerlijk over te zijn. Als mensen zijn we geneigd overal een reden voor te willen geven, zelfs als die er niet is.

In 1944 hadden Heider & Simmel een experiment bedacht, in eerste instantie om te kijken hoe de omstandigheden invloed hebben op de manier waarop we andermans gedrag beoordelen. Uiteindelijk kon je uit het experiment meerdere conclusies trekken. Je kunt zelf doen alsof je een proefpersoon in het experiment bent en volgend filmpje kijken:

Hoe zou jij beschrijven wat er in het filmpje gebeurt?

De onderzoekers hadden de proefpersonen in drie groepen ingedeeld. Groep 1 (34 personen) kreeg algemene instructies zoals hierboven. Aan groep 2 (36 personen) werd gevraagd de bewegingen te analyseren alsof de figuren menselijk waren en deze groep mocht vragen beantwoorden als “Wat voor persoon is de kleine driehoek?”. Tot slot kreeg groep 3 (44 personen) het filmpje achterstevoren te zien, waarna de groep een selectie van de vragen van groep 2 beantwoordde.

Wat bleek? Op slechts drie personen na (één in groep 1, 2 in groep 3) werd de animatie beschreven alsof de figuren menselijk waren. Dus zelfs als de vraag daar geen aanleiding toe gaf. Volgens de onderzoekers zou personaliseren de enige manier zijn om van de chaotische losse beelden een enigszins logisch samenhangend geheel te maken (bron 1).

Dit toont aan dat voorwerpen die onvoorspelbaar zijn, bewustzijn krijgen om acties te verklaren. Je gaat als het ware hun niet-bestaande gedachten lezen.

Voor het gedrag dat werd toegeschreven aan de voorwerpen bleek het uit te maken in welke volgorde de bewegingen te zien waren. Hieruit blijkt dat de situatie invloed heeft op welke gedachten worden toegekend.

Maar toekennen van gedachten om het voor onszelf begrijpelijk te maken, doen we niet alleen bij chaotische voorwerpen. We doen het met onze medemensen en zelfs met onszelf. Hoe zeker ben je dat je gedrag in een hypothetische situatie in overeenstemming zal zijn met hoe je je denkt te gedragen? Is dat terecht?

Milgram (link video) liet proefpersonen elektrische shocks toedienen aan ‘leerlingen’ (die eigenlijk acteurs waren) op verzoek van een autoriteitsfiguur. Uiteindelijk gingen de meeste proefpersonen zover in gehoorzamen dat ze de leerlingen potentieel levensgevaarlijke shocks toedienden, ondanks het geluid van lijden dat de leerlingen maakten. Vooraf en ook achteraf zouden deze proefpersonen nooit hebben gedacht zo beïnvloed te worden door een autoriteit.

Het kan echter ook positief uitpakken. LaPiere reisde met twee Chinese mensen door Amerika in een tijd dat Aziaten daar beschouwd werden als minderwaardig. Bij slechts één van de 251 locaties werd hun een overnachting geweigerd. Na een half jaar stuurde de onderzoeker naar elke verblijfplek een brief met de vraag of ze Chinese gasten zouden accepteren. Meer dan 90 procent zei ‘Nee’. Al deze mensen dachten dus onverdraagzaam te zijn, maar minder dan een half procent gedroeg zich in werkelijkheid zo (bron 2).

DE "BLACK BOX" IN ONS HOOFD

Volgens Nicholas Epey begrijpen we, om terug te komen op het eerste experiment, dat we anderen niet graag pijn doen, maar vergeten we hoe lastig het is om nee te zeggen tegen een geruststellend autoriteitsfiguur. Of we zijn ons onbewust van de gedragsmatige reacties die automatisch tot stand komen als een glimlachende, vriendelijke Aziaat om een kamer vraagt, terwijl we menen iets te hebben tegen deze mensen.

Hij verklaart dit doordat we slechts toegang hebben tot een deel van wat er in het brein gebeurt: de triggers en tussenliggende hersenprocessen zijn een black box. We maken een mooi verhaaltje ter verklaring van onze acties, automatisch en snel, waarbij wat we niet weten buiten beschouwing gelaten wordt (bron 3).

Bij het proberen te lezen van andermans gedachten ben je je hiervan meer bewust. Iemand lacht en kijkt naar een spotprent: Hij vindt de prent grappig, is je conclusie. Maar zeker weten doe je dat niet of wel? Nu wordt je zelf gedwongen naar een prent te kijken met een glimlach (door een pen in je mondhoeken vast te moeten houden) en je zult ook aangeven de prent grappig te vinden (bron 4). Het is de vraag in hoeverre je de prent echt grappig vindt. Sta je hierbij stil?

Pas als je een situatie daadwerkelijk hebt meegemaakt, kun je redelijkerwijs een inschatting maken van hoe je je gedraagt en hoe je je voelt. En dan nog kan het zijn dat de helft van je handelingen geen verklaring heeft, dat ze op de automatische piloot gingen.

Nu ik dit alles weet, durf ik bij mijn therapeut aan te geven dat ik het gewoon niet weet. Vroeger zou ik een verhaaltje hebben verzonnen of een reden hebben willen geven voor mijn gedrag. Daarmee breng ik mijzelf en mijn therapeut op een vals spoor. Een verklaring noemen ging min of meer automatisch. Nu blijkt: Af en toe een raadsel zijn, voor jezelf en een ander, mag en is helemaal niet gek. Zolang je weet wat je doet en welke gevolgen dit heeft, is het waarom in eerste instantie minder belangrijk.

Bron 1:
Heider F & Simmel M. (1944). An experimental study of apparent behavior. The American Journal of Psychology, 57(2): 243-259

Bron 2:
LaPiere RT. (1934). Attitudes vs. actions. Social Forces 13: 230:37.

Bron 3:
Epley N. Mensenkennis & misverstanden. New York: Alfred A. Knopf, 2014.

Bron 4:
Strack F, Martin LL & Stepper S. (1988). Inhibiting and facilitating conditions of the human smile: A nonobtrusive test of the facial feedback hypothesis. Journal of Personality and Social Psychology 54: 768-77

 

8 Tips bij slaapproblemen en eetstoornissen

Dit artikel is geschreven door Mariëlle

We leven in een druk tijdperk. Altijd en overal moeten we beschikbaar (online) zijn. Onze dagen zitten bommetje vol met alles wat we willen doen. Doodmoe kruipen we in ons bed. Maar dan begint het voor sommigen van ons pas…

Woelen, weer op je andere zij gaan liggen, je ogen dichtknijpen, schaapjes tellen… Toch maar een blik op de wekker werpen: weer een uur voorbij, nog vier uur voordat het weer tijd is om op te staan en je hebt nog niet eens geslapen! Nou, je zal morgen wel weer niets kunnen, denk je. Uiteindelijk doe je eventjes je ogen dicht, maar gaat de wekker alweer af.

Herkenbaar? Mensen met een eetstoornis hebben vaak aan slaapproblemen, hoewel natuurlijk ook mensen zonder eetstoornis moeite kunnen hebben met slapen. En dat terwijl slaap belangrijk is om je lichaam te laten herstellen van een dag lang werken.

Slapen helpt bij goed onthouden en botherstel

Wetenschappers zijn er nog niet helemaal uit hoe het allemaal precies werkt. Slapen zorgt niet zozeer voor letterlijk opladen van je hele lichaam, alhoewel de energievoorraad in je brein wel wordt aangevuld als je slaapt. Ook worden afvalstoffen die overdag zijn aangemaakt uit de hersenvloeistof verwijderd. Alsof daar in actieve toestand geen mogelijkheid toe is. Slaap wordt al sinds lange tijd gerelateerd aan een goed geheugen. Leer je iets vlak voor het slapengaan, dan is de kans groter dat je het lang onthoudt. Voor botgroei en botherstel is slapen tevens van belang, net als voor de werking van je immuunsysteem (dit systeem beschermt je lichaam tegen ziektes) (Bron 1). Hoewel het waarschijnlijk een wisselwerking is (a kan leiden tot b, maar b kan ook leiden tot a), is goed slapen noodzakelijk voor een gezond psychisch herstel. Negatieve gedachten gaan overheersen bij slaapproblemen, zelfs als dit voor kortere tijd het geval is (Bron 2). Van een dagje minder concentratie hebben we allemaal weleens last gehad, toch?

Slaap wordt beïnvloed door verschillende factoren

Je lichaam streeft voor de meeste lichaamsfuncties naar evenwicht (homeostase). Heb je een nacht kort geslapen, dan wordt geprobeerd die slaap in te halen. Je bent ’s avonds bijvoorbeeld eerder moe. Aan de andere kant zijn er omgevingsfactoren als licht. Wanneer licht op bepaalde cellen van het netvlies van het oog valt, wordt een signaal doorgegeven aan de hersenen. Hier wordt het hormoon melatonine afgegeven en dat zorgt uiteindelijk voor een slaperig gevoel. Ook emotionele factoren zouden van invloed zijn (Bron 3).

Slaap jij slecht? Of lig je veel wakker? 

Mooi, denk je. Dankje voor de informatie. En wat kan ik hier nu mee? Zelf heb ik verschillende periodes in mijn leven een slechte nachtrust gehad. Van een aantal van de tips die volgen kan ik uit eigen ervaring zeggen dat ze mij helpen (of hebben geholpen). Zo maakt het niet uit of het vrijdag is of maandag, ik ga op dezelfde tijd naar bed. Ook heb ik een avondritueel, een vaste volgorde van in mijn dagboek schrijven, lezen, tandenpoetsen en slapen. Het klinkt misschien heel saai, maar het geeft mijn lichaam het signaal dat het slaaptijd is. Ik heb inmiddels mijn natuurlijke ritme kunnen ontdekken en daardoor val ik meestal zo in slaap!

Tip 1:

Ga op zoek naar je natuurlijke ritme. Je hebt avondmensen en je hebt ochtendmensen. Voor beiden geldt dat ze slaap nodig hebben, alleen de tijdstippen van inslapen en opstaan kunnen enorm verschillen. Ga iedere dag (ook in het weekend) op dezelfde tijd naar bed als je eenmaal een passend tijdstip hebt gevonden. Die vindt je door te ervaren wanneer je echt moe bent. Ga alleen dan op bed liggen. En het is beter om dutjes overdag te vermijden. Je lichaam streeft immers nog steeds naar een evenwicht en als je overdag geslapen hebt, is de noodzaak om ’s nachts te slapen verminderd.

Tip 2:

Zorg dat je de slaapkamer en je bed met slapen associeert. Je hebt misschien de neiging om van alles te gaan doen in bed, om maar niet te hoeven malen. Denk aan: je laptop erbij pakken, puzzelen, etc. Op ontspanningsoefeningen en seks na is het advies om je bed alleen voor slapen te gebruiken.

Sowieso is het goed om van je slaapkamer een fijne aangename plek te maken. Denk hierbij aan een behaaglijke temperatuur (niet te warm of te koud) en het weren van licht om door te kunnen slapen. Anderzijds kan daglicht mogelijk bijdragen aan het vinden van je natuurlijke ritme.

Tip 3:

Plan piekermomenten in gedurende de dag. Alles – bij mij wel althans – lijkt ’s nachts groter en erger. Die presentatie? Dat gaat nooit goed… En mijn tentamen haal ik vast ook niet. Ik moet nog zoveel doen…

Ik schrijf ’s avonds voor ik ga slapen alles van me af in mijn dagboek. Of ik noteer hier zaken waar ik de volgende dag over na wil denken. Dan kan ik het (tijdelijk) loslaten en me overgeven aan de slaap. Hoewel de expert uit het filmpje zegt dat je deze piekermomenten beter niet voor het slapengaan kan inplannen, heeft het bij mij nut om het op deze manier te doen.

Iets anders dat helpt is de negatieve gedachten rondom slaap om te buigen. Dus in plaats van te denken: “O, ik heb dadelijk maar heel kort geslapen en dus zal er niets uit mijn handen komen” kun je denken: “Ik heb weliswaar kort geslapen, maar een keertje kort slapen heeft niet direct invloed op mijn prestatie”.

Het kan funest zijn elke keer te kijken hoe lang je nog hebt tot je wekker afgaat. Je kunt je wekker misschien afdekken, zodat deze verleiding niet op de loer ligt.

Tip 4:

Vermijdt teveel licht en lichtgevende apparaten voordat je gaat slapen. Dit licht verstoort de productie van melatonine en dus je slaapneiging. Smartphones en laptopgebruik zorgen naast licht ook voor een actief brein. En dat is niet zo handig als je je wilt neergeven… Tv-kijken doe ik soms voor het slapengaan. Mijn mail of telefoon checken niet meer. Ik kan beamen dat mij dat rust geeft.

Tip 5:

Vermijdt energiedrankjes en / of drankjes met cafeïne (koffie, groene thee, coca cola). Ook deze producten brengen je in een actieve modus, terwijl je ontspanning nodig hebt.

Tip 6:

Daarom: doe ontspanningsoefeningen. Dit kunnen ademhalingsoefeningen zijn of een oefening als de bodyscan. Hierin ga je stap voor stap met aandacht het lichaam af. Op YouTube zijn verschillende video’s waarin een geleide meditatie te bekijken / beluisteren is. Maar misschien ontspan jij wel van iets heel anders: muziek, lezen, …? Dit kun je aan je avondritueel toevoegen, om je lichaam het signaal te geven dat het tijd is om te slapen.

Tip 7:

Zorg voor frisse lucht, gedurende de dag en in de nacht. Als ik een dag buiten ben geweest, dit kan gewoon een dag boekje lezen in de zon zijn of een uurtje wandelen met de hond, ben ik eerder slaperig. Daarnaast heb ik gemerkt dat een aangename / kalmerende geur mij eerder in slaap doet vallen. Dit valt weer onder het prettig maken van de slaapkamer.

Tip 8:

Zorg voor een gezond voedingspatroon. De hormonen die nodig zijn om je lichaam te laten werken (en dus te laten slapen) kunnen alleen gemaakt worden met de juiste bouwstenen. Ook teveel eten kan interfereren met een goede nachtrust, doordat je lichaam meer energie binnenkrijgt dan hij nodig heeft. Opnieuw kom je in een actieve toestand in plaats van de relaxmodus.

Yes, mijn nachtrust is verbeterd

Nu ik grote stappen heb gemaakt in mijn herstel merk ik dat mijn nachtrust verbeterd is. En tegelijkertijd zijn de angst en depressieve gevoelens verminderd. Dat kan voor jou ook gelden! En als je nog twijfelt in je slagingskans om te herstellen: je leest dit al, je bent al bezig. Jij kunt ook genezen!

Hopelijk hebben jullie iets aan bovenstaande tips. Het blijft altijd uitproberen wat het beste voor jou werkt en misschien dat dit een combinatie is. Geef het de tijd om uit te vinden wat werkt. Dan wens ik je nu alvast welterusten (als je halverwege het verhaal nog niet in slaap gekukeld bent ;) ).

Bron 1:
Cappuccio FP, Miller MA, Lockley SW, Rajaratnam SMW. (2018) Sleep, Health and Society: From aetiology to public health. Oxford University Press.

Bron 2:
Mosley M. (2017) Just a few nights of bad sleep upsets your brain. BBC (https://www.bbc.co.uk/news/health-41816398 )

Bron 3:
De Bruin E. Behandeling van slapeloosheid bij adolescenten. (2017) Universiteit van Amsterdam.

 

 

 

Lichaamstaal + wat je lichaam allemaal verklapt...

Dit artikel is geschreven door Mariëlle

Toen ik diep in mijn eetstoornis zat, was ik de verbinding met mijn lichaam compleet verloren. Ik gebruikte de eetstoornis om mijn gevoelens te verdoven. Dat wilde niet zeggen dat ik geen emoties had. Onder alle oppervlakkige kalmte was het heel druk, in mijn hoofd was het geen moment stil.

En toch kon ik maar niet onder woorden brengen wat ik voelde en waarom. De angst overheerste alles. Wat had ik op dat moment graag iemand gehad die me erop wees dat mijn lichaam voor me sprak, die aangaf wat ik kon doen om de situatie te veranderen. Ook al ben ik zelf degene geweest (en was ik de enige die het kon) die veranderde.

In het boek Lichaamstaal voor dummies (geschreven door Elizabeth Kuhnke en beschikbaar als gratis E-book via de bibliotheek) wordt uitgelegd hoe jouw gebaren, houding en andere lichamelijke bewegingen een aanwijzing kunnen vormen van je gevoel. Een disclaimer hierbij is dat je de houding in een bredere context moet blijven zien. Iemand die fronst, hoeft niet per se boos op je te zijn. Hij kan ook gewoon tegen de zon in kijken.

Zelf vind ik het boek om verschillende redenen interessant. Allereerst wil ik graag andere mensen ‘lezen’, maar kom ik er steeds meer achter dat ik mezelf ook aan het ontcijferen ben. En dat er stiekem zoveel meer schuilgaat in mij dan waar ik me bewust van ben.

Mijn handen en voeten waren altijd gevouwen

Zo zat ik in de kliniek altijd met mijn handen gevouwen te wachten tot de rest van het gezelschap aan tafel klaar was met eten. Zelf dacht ik dat het was omdat ik zo rustig bleef. Maar het voelde eigenlijk gewoon heel naar. Gesloten handen kunnen volgens het boek duiden op het inhouden / vasthouden van negatieve emoties. Oef, dat was herkenbaar!

Bijt jij weleens op jouw lip?

Iets anders: als ik over iets twijfel (uit onzekerheid), heb ik de neiging om op mijn lip te bijten. Of ik ga met mijn vinger(s) mijn lippen aanraken. Dit zou erop wijzen dat ik bang ben en (daarom) troost zoek, als een baby die liefde (en voeding!) kreeg door aan de borst te zuigen.

Ook je nek masseren of je armen om je heen slaan zouden gebaren zijn om jezelf te kalmeren.

Sinds kort realiseer ik mij hoeveel ikzelf kan doen aan mijn stemming. Dit wordt in het boek ook behandeld. Test maar eens: ga als een plumpudding in elkaar gedoken zitten, schouders tot je oren en gezicht in een grimas. Maak je zo klein mogelijk, alsof je er niet mag zijn. Word je al vrolijk? Nee? Wat gek ;) En denk nu dat er een touwtje aan het plafond is vastgemaakt dat naar je hoofd loopt. Je wordt omhoog getrokken. Wat zeg ik, je hele lichaam strekt zich uit. Je mag er helemaal zijn! Je kunt de wereld aan en alles wat niet in een keer gaat is een kans om te groeien, een mooie uitdaging. Je mond vormt zich tot een glimlach. Toch?

Je kunt je stemming beïnvloeden met je houding, zelfs als je de tegengestelde stemming hebt. Het wordt niet beter als je blijft doen wat je altijd deed (dan krijg je wat je altijd kreeg). Verandering van houding kan net dat zetje vormen om iets positiever te kijken naar al wat er om je heen gebeurt.

Concrete tips om af te komen van een sombere stemming:

1. Ademen vanuit je buik / als een slapend kind

2. Je borstkas openen alsof het een langgekoesterde schat is

3. Visualiseer dat je hoofd als een ballon op een zonnige dag omhoog komt

4. Kijk om je heen, concentreer je op het moment.

Om je zelfverzekerder te voelen:

1. Pak achter je rug met je ene hand je andere hand vast (maar als je hand afglijdt richting je pols, dan zou je gefrustreerd of nerveus kunnen zijn, dus doe dat niet!)

2. Verdeel je gewicht over beide benen, die je stevig in de grond plant.

3. Maak je groot.

Eerst was ik overigens een beetje sceptisch over “doen alsof”. Was het niet de bedoeling om je emoties er te laten zijn? Zeker! Alle emoties mogen er zijn. Alleen was mijn probleem dat ik lang in de negatieve emoties bleef hangen. En dan is het wél tijd voor verandering. Op internet kwam ik een TED talk tegen (een echte tip voor de mensen die geen heel boek willen lezen maar toch een inspirerende video willen bekijken waarin wordt uitgelegd hoe je lichaam je geestestoestand beïnvloedt in onderstaande video.

"Your body language may shape who you are" 
– Amy Cuddy

Na ongeveer 15 minuten (de rest van de video is zeker ook de moeite waard!) komt precies terug waar ik verongelijkt over was: Is het niet nep om te doen alsof? De woorden van Cuddy maakten korte metten met mijn twijfels. Eerst is het misschien nog nep, maar na verloop van tijd hoort het bij je, zo blijkt uit haar emotionele verhaal.

In de video komt - net als in het boek - terug dat al eerder bekend was dat medemensen eerder een interactie met je aangaan als je lekker in je vel zit. Iemand met een open houding (let eens op je handen, zijn ze van de andere persoon afgedraaid, dan zou je iets verbergen, terwijl je open handpalmen een indicatie vormen dat je niets achterhoudt) komt positiever over. Anders kunnen mensen wantrouwen gaan koesteren: Is het wel echt wat hij / zij zegt? Tegenstanders sluiten zich eerder af en houden vast aan hun eigen mening. Getuite lippen (zuurpruim) geven aan dat iemand het niet met je eens is. Probeer deze zuurpruim zijn handen te laten openen, dan weet je dat er een opening is om jouw gelijk te bewijzen. Een goede tip voor een discussie of presentatie is dus met handgebaren de aandacht vast te houden, om je boodschap duidelijk over te brengen en te overtuigen!

Herinner je het verhaal van Pinokkio? Een houten mannetje dat allerlei avonturen beleeft. Zijn neus groeit zodra hij liegt. Bij mensen zou een hand naar de neus brengen duidden op onwaarheid. Dit kan ook de vorm aannemen van zelftwijfel, doen alsof je moedig bent terwijl je bang bent. Als je gestrest bent, gaat het bloed in de aders van je neus sneller stromen. Door je neus aan te raken, stel je jezelf gerust.

Het boek geeft ook tips om naar mensen te kijken. Zoals “De volgende keer dat je ergens bent waar mensen informeel in groepjes met elkaar staan te praten, kijk dan eens naar hun lichaamstaal om erachter te komen wie er wel en niet bij hoort. Iemand die met zijn gewicht op één voet staat, is een buitenstaander; degene die zijn hoofd enigszins schuin naar voren houdt, is een insider.” En “Als iemand zegt dat hij met zijn armen en benen over elkaar staat omdat hij het koud heeft, kijk dan hoe hij zijn handen en benen houdt. Iemand die het echt koud heeft, steekt zijn handen onder zijn oksels of slaat ze om zich heen. Zijn benen zijn stijf, recht en worden stevig tegen elkaar gehouden.”

Ik ben nog maar halverwege het boek. Naast de bekendere gedragingen (met je handen op en neer bewegen om je publiek kalmer te krijgen) ben ik nieuwe fenomenen tegengekomen (een scheefgehouden hoofd duidt op een open houding). Ik ben benieuwd wat ik in de rest van het boek nog tegenkom!

Hoe vond jij dit artikel? Laat hieronder een reactie achter :-) Dankjewel!

Als je haar maar goed zit...

Dit verhaal is geschreven door Mariëlle

"Als je haar maar goed zit!" 
Dat zijn mijn oma altijd. Ze bedoelde ermee: Wat maakt het allemaal uit? Eigenlijk maakte het dus ook geen reet uit of je haar wel of niet goed zat…

In de praktijk is het lastig toe te passen. Zeker in de tijd van dit warme weer. Of hebben jullie daar geen last van? In de winter kan je een dikke trui over je hoofd trekken en weg zijn de delen waarvoor je je schaamt. Camouflerende kleding is echter niet erg comfortabel in deze tijd of je zweet moet naar deo ruiken (geluksvogel!). De - bij het huidige tropische weer passende - onthullende kleding kan je onzeker maken. Want iedereen ziet toch dat je putjes in je dijen hebt? Of dat je omvang meer of juist veel minder dan gemiddeld is? Of dat je iets te lang in de zon hebt gelegen en verbrand bent?

Je weet 100 procent zeker dat dat meisje verderop daarom naar je zit te kijken. Nou eigenlijk lijkt dat best mee te vallen, de mate waarin anderen op je letten. Het is helemaal niet raar om het idee te hebben dat je opvalt. Immers, je bekijkt alles vanuit jezelf, vanuit een wereld waarin je zelf het middelpunt vormt. Dus voor jou krijgt alles wat met ‘jou’ van doen heeft logischerwijs meer aandacht.

Het ‘spotlight-effect’

In de literatuur (1) wordt dit het ‘spotlight-effect’ genoemd. Vrij vertaald: ‘Mensen hebben de neiging om te geloven dat ze meer in de sociale spotlight staan dan in werkelijkheid het geval is’. Zowel een in jouw ogen geweldige tijdrovende prestatie (een fotocollage maken voor een vriendin) als een onvergetelijke blunder (je hebt een koffievlek in je shirt) worden vaak niet door medemensen opgemerkt. In het onderzoek moesten deelnemers een T-shirt dragen dat echt niet kon of ze mochten een T-shirt dragen met een beroemdheid erop. Vervolgens kwamen ze in een groep mensen terecht. Bij beiden shirts schatten de deelnemers in hoeveel omstanders het shirt zouden opmerken. De inschatting lag bij beide shirts rond de 45%. In werkelijkheid viel het ‘not-done’ shirt bij 23% van de omstanders op en het shirt met de beroemdheid slechts bij 11%. Als de deelnemers aan het onderzoek de kans kregen zelf te wennen aan het shirt, zodat hun aandacht niet meer zo bij het shirt lag, was hun inschatting wél lager (1).

Als je nagaat dat dit onderzoek al uit 2000 stamt, dan lijken we toch niet veel gedaan te hebben met het resultaat. Althans, als ik zo vrij mag zijn om voor mezelf te spreken. Ik heb nog vaak het idee op te vallen of dat mensen naar mij kijken om een persoonlijke reden. Het grootste deel van mijn angst lijk ik echter zelf te creëren, door op mezelf gefocust te zijn en daaruit af te leiden hoe ik overkom op en beoordeeld word door anderen.

Mijn gedachten kan ik zelf veranderen

Gelukkig zijn dit vooral mijn gedachten. En die kan ik dus ook zelf veranderen. De laatste tijd maak ik me veel minder druk om hoe ik overkom. Ik zit lekker in mijn vel en denk dat mensen dat eerder zien. Bij dit warme weer denk ik daarom: ik doe iets aan waar ik mij nog lekkerder in voel. Dus niet een dun shirt met lange mouwen, maar gewoon dat topje. Niet die lange broek, maar een shortje. Als onbekenden kijken, dan zijn ze me na een minuut toch weer vergeten. Immers, achter mij loopt vast een volgend ‘slachtoffer’. En ga eens voor jezelf na: Hoeveel mensen heb je vandaag gezien? Wat voor kleur broek hadden die aan? Of hadden ze wel make-up op?

Bij mensen die ik langer ken, kijk ik zelf ook door de buitenkant heen. Ik maak meer connectie op zielsniveau dan op kledingniveau (die bovendien op basis van stemming en weer verschillen). En juist van die mensen krijg ik het vaakst een complimentje.

Ook krijg ik een oprecht bedankje als ik bijvoorbeeld help om iemand met kinderwagen de trein in te helpen. Ik denk niet dat ze het erg vinden wat ik aan heb (hoewel een moeder vast niet blij zou zijn met een doodshoofd shirt boven haar kind, maar dat vlekje in het shirt, who cares?). Als ik moeder was, zou ik veel meer waarde hechtte aan de actie dan aan de kledingkeus.

Om mijn kleding wil ik niet herinnerd worden, wel om mijn daden. Dus ik probeer zoveel mogelijk aan de uitspraak van mijn wijze (helaas overleden) oma te denken, met haar ‘Als je haar maar goed zit!

Bronnen geraadpleegd voor dit artikel:
(1)   Gilovich, T., Medvec, V. H., & Savitsky, K. (2000). The spotlight effect in social judgment: An egocentric bias in estimates of the salience of one's own actions and appearance. Journal of Personality and Social Psychology, 78(2), 211-222.

Ik ga op vakantie en neem mee…een eetstoornis?!

Dit verhaal is geschreven door Marielle

We zitten midden in het vakantieseizoen. Of misschien ben je net terug? Voor mijzelf is op vakantie gaan – net als met bijvoorbeeld de feestdagen – heel dubbel. Aan de ene kant sta je te juichen: je krijgt een kans om nieuwe dingen te zien en positieve ervaringen op te doen. Helemaal eruit zijn en even geen verplichtingen. Aan de andere kant maakt juist het onverwachtse aspect de vakantie ook een tikkeltje beangstigend.

Thuis ken ik alle producten, maar hoe weet ik nou wat ik in het buitenland zou kunnen nemen? Koken doe je op vakantie niet of minder: dus je mag uiteten gaan.

Mijn eetstoornis toetert direct in mijn oor: “In de supermarkt op calorieën letten, dadelijk neem je veel meer dan thuis. Uiteten gaan is ongezond (wat hebben ze er allemaal doorheen gedaan!) en je krijgt altijd een grotere portie dan thuis.”

Gelukkig heb ik ook een hart dat zijn woordje klaar heeft. “Je hebt nu al een tijdje geëxperimenteerd, bent steeds dichterbij het op gevoel eten. Dan hoef je geen calorieën meer te tellen. En eten is meer dan calorieën, de verhouding tussen alle stofjes (eiwitten, suikers, etc.) daar gaat het om. Je weet toch dat iets veel en veel beter smaakt als je het niet weet? Dat je er dan echt van kan genieten? En die ene keer dat het een beetje meer is, ga je daar nou dood van? Ja? Hoe zie je dat dan voor je? Hoe wil je genoeg energie blijven houden om al die nieuwe dingen te bewonderen, zonder je lichaam daarvoor te geven wat het nodig heeft?” & “Uiteten gaan is een kans! Je kunt weer nieuwe smaken ervaren, want ja, het is inderdaad anders dan thuis. Opnieuw geldt dat je op gevoel kunt eten. Niemand zegt dat je alles op moet eten (alleen je perfectionistische innerlijke stem, terwijl de eetstoornis heus niet direct de overhand krijgt als je - net als je medereisgenoten - na ongeveer driekwart van het bord stopt omdat je niet meer kan). Enne… Het draait niet allemaal om eten, hè? In een restaurant aan een tafel zitten en vakantieherinneringen maken / ophalen… Klinkt gezellig toch?”

Ik ben nagegaan hoe ik mijn ‘problemen’ ten aanzien van de vakantie kan omvormen tot uitdagingen.

Om duidelijk onderscheid te maken, helpt het mij om eerst op te schrijven wat ik allemaal zou willen en hoe ik de vakantie het prettigst zou vinden. Dit visualiseren doe ik met zo min mogelijk beperkingen. Op een andere pagina schrijf ik wat de eetstoornisstem mij influistert. Op deze manier heb ik altijd iets om naar terug te grijpen als mijn eigen stem opeens overschreeuwt wordt door de eetstoornis. Dat is dus op het moment dat ik in paniek raak en aan mijzelf ga twijfelen: Wat wil ik nou echt? En wie is ‘IK’ die praat nu?

Vervolgens kijk ik hoe reëel het is, of ik aankan wat ik heb opgeschreven. Elke dag meedoen met een stuk taart? Punt 1: mijn medereisgenoten nemen ook niet elke dag een stuk taart. Punt 2: Ik ben van de variatie en elke dag taart gaat vervelen, zelfs als je elke dag een andere soort zou nemen. Punt 3: Dat kan ik nog niet aan, waardoor compensatiegedrag op de loer zou liggen. Dat zou mijn hele uitdaging verpesten!

Wat kan ik doen? Ik spreek met mezelf af dat ik sowieso twee keer mee wil doen met een stuk taart, dus als mijn reisgenoten het ook nemen. De eetstoornisstem schreeuwt luid dat ik dan zeker megaveel aankom en dik zal worden. Maar klopt dat? Ha! Ik zie al voor me hoe mijn medereisgenoten een hap van hun taart nemen en dan PATSBOEM in één keer drie keer zo breed worden. Dat heb ik nog nooit meegemaakt, jij wel? Dus als zij het stuk taart met smaak opeten en gewoon dezelfde breedte houden, waarom zou dat dan niet voor mij gelden?

Ik vind het fijn om mijn eetstoornis-uitspraken te falsificeren. Een punt gescoord voor MIJ! En nu kan ik ook nog eens twee keer lekker genieten van een stuk taart, dubbele winst dus!

Voor mij blijft het lastig mijn wensen aan te geven, terwijl ik heus wel een mening heb over hoe ik zou willen dat de vakantie eruit ziet. Dat heb ik net zelfs zitten visualiseren!

Wat ik dus nog meer heb gedaan, is aan mijn reisgenoten vragen hoe zij de vakantie voor zich zien. Willen ze stadjes bezoeken? Willen ze wandelen in de bergen? Willen ze de hele dag aan het strand / bij het zwembad liggen? Houden zij een soort dagindeling aan zoals thuis of doet ieder waar hij op dat moment zin in heeft? Willen ze uitgaan?

En als je nog diep in je eetstoornis zit, hoe wil je dan dat daar op vakantie mee om gegaan wordt? Wil je aanmoediging ontvangen of wil je er niets over horen (stop je de eetstoornis niet in je koffer en laat je hem lekker thuis, om thuisgekomen hem meteen de deur te wijzen, nu je hebt ervaren hoe prettig dat is)? En willen/kunnen je reisgenoten de hulp bieden die jij van ze verlangt (geen valse verwachtingen!)?

Ik ervaar het als een voordeel om vooraf ‘ruzie te maken’, zodat je de tijd hebt om alles te laten bezinken en rustig je wensen over en weer kunt communiceren. Het beeld van de vakantie is nu niet alleen duidelijk voor jou, maar ook voor de mensen met wie je op vakantie gaat.

Zelf je eigen tussendoortje meenemen op vakantie?!

Het probleem van ander soort producten is goed op te lossen. Je kunt zelf je tussendoortjes uit Nederland meenemen. Een andere oplossing zou kunnen zijn vooraf op internet te kijken wat ze in de supermarkt hebben, aangezien je tegenwoordig bij de meeste supermarkten producten online kunt bestellen. In de meeste reisgidsen kun je ook terugvinden wat voor soort eten ze verkopen. In deze gidsen staat ook vaak welke voedingsmiddelen / voedselverkoopplaatsen je beter kunt vermijden, als je niet ziek wilt worden. Al met al kun je vooraf dus al een goed beeld vormen van wat er te krijgen is. Mocht je het dan alsnog moeilijk vinden, weet dan dat er altijd iemand bereid is die met je mee wil denken (al dan niet in de vorm van een diëtiste).

De eetstoornis ligt op de loer...

Wat nog meer op de loer kan liggen, is het uitstellen of juist plannen van teveel / te weinig eten. Je loopt door de stad en ziet een eettentje. Maar ja, nu is het nog geen lunchtijd. Dus nee, je loopt en kijkt nog even verder. Of misschien stop je wel bij het eerste tentje, om vervolgens naar het tweede en derde te gaan. Ik weet het niet. Stel dat je niets hebt gehaald. Een half uurtje later is het wel tijd om te eten. Geen eettentje meer te bekennen. Ha, net goed, roept een stem in je. Je hongerige maag komt er echter bovenuit…

Het handigste om de situatie van te weinig eten aan te pakken? Wees mild en kijk met zelfcompassie naar jezelf. Aan schuldgevoelens heeft niemand iets, je raakt er alleen nog dieper van in de put. Oké, je hebt het nu niet handig aangepakt. Je spreekt met jezelf af (en vertelt dit eventueel aan je reisgenoten) om een volgende keer voedsel mee te nemen. Dan heb je altijd iets achter de hand, als je het op het laatst toch te eng vindt. Iets anders dat je kunt doen, is kijken of ze bij het eerste eettentje iets hebben om mee te nemen. Als het dan een half uurtje later is, heb je toch iets lekkers om te eten.

Wat zijn jouw verwachtingen? 

Vaak komen mijn verwachtingen (van de vakantie) niet helemaal overeen met de werkelijkheid. Ik kan nog steeds mensen niet laten doen wat ik wil en hetzelfde geldt voor het weer. Het kan best een week lang regenen. Dan wil ik niet humeurig de vakantie uitzitten, een dagje humeurig mag nog, maar dan wil ik actie ondernemen. Ik neem mijn tekenspullen mee, want dat geeft mij binnen ontspanning. Of ik pak een boek om te lezen.

Kijk met liefde en humor naar jezelf

Sowieso probeer ik met liefde en humor naar mezelf en mijn verwachtingen te kijken. Niets is te gek, je wilt niet weten wat voor rare gedachten ooit door mijn hoofd geschoten zijn. Een uitdaging kan mislukken, dat is ‘het risico van het vak’. Maar dan heb je toch je best gedaan en het geprobeerd. Achteraf stilstaan bij waarom iets toch niet lukte, kan helpen om het een volgende keer wel te laten slagen. En als je toch een klein beetje hebt bereikt, is dat ook al een stap dichterbij je doel! Elke stap is een feestje waard.

Het vervelende aan vakantie vind ik trouwens het verplichte ‘heb plezier’ motto. Allereerst omdat je thuis ook plezier wilt (mogen) hebben. Daarnaast is vakantie voor mij een periode waarin niets moet, waarin alles mag. Dus ook een dagje chagrijnig zijn, zolang het – zoals hierboven ook staat – maar niet de hele vakantie duurt. Vooral luisteren naar wat mij energie zou geven, helpt dan.

O, bijna vergeten… Op vakantie gaan betekent misschien wel in een warm land komen, waarbij je niet in verhullende kleding wil gaan lopen zweten. Zelf heb ik dat probleem niet. Onze outdoor vakanties zijn altijd in bergen: afritsbroek & overhemdje aan; denk aan bejaarden met ANWB kleding. Dit is al van jongs af aan het geval en ik kan me absoluut niet druk maken over hoe (niet…) modieus ik erbij loop. Als het maar lekker zit, zodat ik het warm / koud genoeg heb en ik er lekker in kan bewegen. Bovendien: wie ken ik nou eenmaal, behalve de mensen met wie ik reis? Toch kan ik me voorstellen dat een zonvakantie (palmbomen, strand, zon: bikini?) stress kan oproepen. Ik moedig je aan mijn volgende blog over de hete zomer en kledingissues te lezen.

Voor iedereen die nog op vakantie gaat: Op naar verzamelen van herinneringen!

Voor iedereen die geweest is: Koester de herinneringen!

En wat ik ook nog wilde vragen: mochten jullie zelf nog tips hebben naar aanleiding van de issues die je zelf ervaart bij op vakantie gaat, laat het hieronder weten. Zo kunnen we elkaar helpen!

Ik had niet door hoe erg ik ziek was

Geschreven door Lotte
Vrijwilliger bij ISA Power

De eetstoornis kwam tijdens de overgang naar de middelbare school

Hoi! Mijn naam is Lotte, ik ben 24 jaar en woon in Nijmegen. Hier ben ik geboren en opgegroeid in een rustig gezin met een vader, moeder en één jonger zusje. Mijn basisschooltijd verliep vrij rustig. Ik had twee goede vriendinnetjes met wie ik alles samendeed, maar was voornamelijk bezig met goed opletten en mijn best doen. Toen ik van de basisschool naar de middelbare school ging vond ik dat heel spannend. Opeens naar een ‘grote’ school met nieuwe kinderen. In mijn nieuwe klas vond ik het lastig om vrienden te maken. Ik vond, met name de jongens, heel druk en voelde me niet thuis. Zelf was ik rustig en verlegen. Na een paar maanden kwam de gedachte in me op waar het allemaal mee begon: ‘misschien vinden ze me wel leuker als ik dunner ben.’ Het begin was makkelijk. Ik had van vroeger nog wat ‘baby vet’ en dat ging er, na de koekjes en snoepjes in de pauze te laten staan, vrij snel van af. Niet alleen het aantal kilo’s die de weegschaal aangaf veranderde, maar ook mijn gevoel.

 Fotografie: Isaiah Rustad, unsplash.com

Fotografie: Isaiah Rustad, unsplash.com

Kleren pasten en stonden beter. In het begin van deze periode voelde ik me zelfs fitter en minder onzeker. Helaas vond ik niet meer aansluiting in de klas en bleef ik me eenzaam voelen. Het lijnen ging door en werd nu ook ingezet als een manier om mijzelf te straffen. Een slecht cijfer gehaald? Geen aardappelen tijdens het avondeten! Weer eens als laatst gekozen voor het hockeyteam bij gym? Boterhammen weggooien in de pauze! Zo kwamen er steeds meer regeltjes bij. Op mijn dieptepunt at ik een appel en een boterham (zonder beleg) per dag. Trots dat ik was! Kijk eens wat ik kan, hoe goed ik niet kan eten? Ik heb niet eens honger!

Afvallen was het enige wat ik wilde en waar ik, zo voelde het, goed in was. Op een gegeven moment vertelde een vriendinnetje me dat ze niet meer naast me wilde lopen. Ze vond dat zij zelf dik afstak naast mij. Vrij vlak hierna gaf een ander vriendinnetje aan dat ze zich zorgen maakte en dat ik zo dun was geworden.

Ik had niet door dat ik ziek was en hoe sterk de eetstoornis was.

Huh, zorgen om mij? Ik heb toch nergens last van? Ik duwde de momenten weg waarop ik zo weinig energie had dat ik niet uit bed kon komen en hoe alleen ik me eigenlijk voelde. Het ging beter toen ik ging studeren en de eenzaamheid die ik voelde werd minder. Ik kwam mensen tegen met dezelfde interesses, maakte nieuwe vrienden en ontdekte het uitgaansleven. Wat niet veranderde was de stem in mijn hoofd. Als ik een wijntje met vriendinnen meedronk omdat ik ‘er bij wilde horen’ was daar de stem: ‘je bent dik, walgelijk en niemand vindt je aardig’.

Calorieën verbranden, sporten en nog meer sporten...

Elke calorie die binnenkwam moest er ook weer af. Uiteindelijk stond ik zes dagen in de week in de sportschool om te compenseren. Mijn studie leed hieronder en vrienden snapten niet waarom ik zo vaak sportte en niet mee ging naar het terras of naar de bieb om te leren. Ook nu voelde ik me onbegrepen en alleen. Het enige waar ik nog ‘plezier’ uithaalde was sporten. Achteraf gezien was dit helemaal geen plezier. Ik moest sporten. Zo niet, dan zou ik dik worden en nog meer teleurgesteld zijn in mezelf. Ik ben zelf naar de huisarts gegaan omdat ik het leven op dat moment niet meer zag zitten.

Ik voelde me leeg en somber

De huisarts verwees me door naar een psychotherapeut waar ik mezelf leerde accepteren en beter naar mijn lichaam leerde te luisteren. Nu, vijf jaar later, zijn de eenzaamheid en wanhoop van toen veranderd in positiviteit en trots. Positiviteit, omdat ik weer kan genieten van het leven en blij ben met de dingen die ik doe en meemaak. Trots, omdat ik na zo’n lange tijd kan zeggen dat ik genezen ben. Ik ben niet mijn eetstoornis. Ik heb mezelf in deze periode goed leren kennen en hoop met die ervaring en met mijn positiviteit iets voor anderen te kunnen betekenen.

Je bent niet alleen en je mag trots zijn op wie je bent!

* Bij ISA Power kun je terecht met verschillende eetproblemen. Onze ervaringsdeskundige coaches staan voor jou klaar.  Ook jij bent welkom, waar je ook last van hebt en hoe jij het eetprobleem zelf ook noemt!

Plan een gratis intake gesprek in. 

Eetbuien, emotie eten..... of heb jij misschien binge eating disorder?

Geschreven door Laura
Vrijwilliger bij ISA Power

Hard werken, dat is mij met de paplepel ingegoten. Hard werken en je komt er wel, hard werken loont, keihard ergens tegenaan gaan werkt, falen is geen optie, alles moet in een keer gelijk goed gaan! Ik werkte niet alleen keihard op het werk maar deed dat ook op andere vlakken. Geen feestje, verjaardag, receptie, jubileum of evenement werd afgeslagen, ik was overal en altijd.

 Laura

Laura

Het lege gevoel verdween door de eetbuien

Heel langzaam zonder dat ik het door had, liepen de motortjes iets minder hard. Heel langzaam aan begon ik tegen al de afspraken in mijn agenda op te zien. Ik merkte dat ik onrustig werd naarmate de week vorderde. Want iedere avond en weekend had ik volgepland met afspraken. Ik merkte op dat mij energie begon af te nemen en ik minder leuk gezelschap werd. De energie die ik gewend was aan mijn gezelschap te geven, nam af waardoor ik twijfelde aan mijn vriendschap en mezelf.

Ook op werkgebied liep het niet zo heel lekker. De rek was eruit op kantoor. De voorheen leuke sfeer werd minder door reorganisatie, de diversiteit van mijn werk was weg, de uitdaging werd minder. Dit gaf mij een gevoel van incompetent zijn, leeg alsof ik een gat in mijn buik had. De rush die ik normaal ervaarde op het werk en in mijn sociale leven verdween. Er kwam leegheid en nutteloosheid voor in de plaats. Bleh, alles wat normaal zo leuk is, is het niet meer. En je niet leuk voelen is geen optie dus ging ik er eens lekker tegenaan. Ieder ochtend stond ik met een blikje energy drank in de aanslag en voor in de middag kocht ik altijd iets lekkers. En dat lekkers bestond dan uit een Snicker of een stuk chocolade, heerlijk! Maar dat ene blikje werd er twee en later drie. En die ene Snicker werd aangevuld met een koek of zeg maar gerust een pak koekjes.

Het walgde van mijzelf... die rot eetbuien!

En dat ene pak koekjes werd uiteindelijk 2 pakken en later meer, veel meer. Hoe harder ik werkte om weer op de rit te komen, des te meer ging ik eten en eten en eten. Het lege, koude en ongelukkige gevoel in mijn buik werd weer lekker warm van al die koekjes en repen chocolade. Ieder moment dat ik mij in het geniep eraan toe gaf, gaf het mij een gelukzalig moment. Eventjes was ik weer heel, eventjes voelde ik mij zo prettig, heerlijk dit. Totdat de rush na 15 minuten was uitgewerkt, ik walgde van mezelf, wat een slappe zak was ik zeg, en wat werd ik toch zwaar? Ik groeide in 2,5 jaar tijd met dik 30 kilo. Het vechten tegen mezelf was nu toch echt begonnen, ik kon dit heus wel zelf oplossen, ik kan namelijk werken als een paard, ik kan dit, heb niemand nodig, falen is geen optie, gewoon een tandje erbij, kom kom hup hup…

Je bent geen loser omdat je eetbuien hebt!

Totdat ik uiteindelijk echt niet meer verder kon, kon mijn bed niet meer uitkomen, kleine handelingen waren te zwaar, ik was moe, ik had mezelf volledig uitgeput, oppelepop. En toen moest ik wel om hulp vragen, ik kon het uiteindelijk niet alleen. Gelukkig heb ik de juiste hulp gekregen en heb ik geleerd hoe ik mij beter kan ontspannen, wat ik zelf wil in het leven en niet hoeven voldoen aan andermans verwachtingen. Ik heb mijn eigen interne kompas gevonden. De enige verwachtingen die ik nog waar maak, zijn de verwachtingen die ik over mezelf maak en heb. Het traject duurde lang, heel lang, maar nu ik eindelijk aan de andere kant van het water sta, ben ik gelukkiger dan ooit. Wacht niet zolang als ik met hulp vragen, je bent geen loser als je zegt ‘hé, wil je mij helpen?’ Kom in actie voordat er jaren van je leven opgaan in obsessieve eetgedachtes, negatief zelfbeeld en willen voldoen aan andermans verwachtingen. Leef voor jezelf en houd van jezelf. Mocht je nog niet zover zijn, laat mij dan je lichtpuntje zijn, want in het donker zoeken naar de uitgang is knap.

Mocht je ook lasten hebben van eetbuien, worstelen met emotie-eten, of wellicht heb je al de diagnose binge eating disorder, weet dan dat wij van ISA POwer ook voor jou klaar staan. We behandelen niet alleen meiden/vrouwen met anorexia en boulimia. Bij ISA Power kun je terecht met verschillende eetproblemen. Ook als je eetbuien en overgewicht hebt. Onze ervaringsdeskundige coaches staan ook voor jou klaar.  Ook jij bent welkom, waar je ook last van hebt en hoe jij het zelf ook noemt!

Plan een gratis intake gesprek in. 

Een jongen met een eetstoornis, hoe ga je daar als jongen mee om?

Rowan wilt heel graag voetballer worden. Rowan en zijn Coach Ad gaan tijdens hun wekelijkse coach sessie samen naar een voetbal wedstrijd van AJAX in Amsterdam. Hieronder staan vraag en antwoord hoe het voor Rowan is om als jongen een eetstoornis te hebben. Ook staat er een therapeutische uitleg onder beschreven, welke je inzicht geven over jezelf. En het kan je helpen om jouw eetstoornis stap voor stap beter te leren kennen en uiteindelijk ook te overwinnen.

Hi Rowan, wat was het leukste vandaag? 
R: Het leukste was dat ik nog met twee bekende AJAX spelers op de foto ben gegaan.


En hoe ging het op deze dag (met eten)? Makkelijker? 
R: Het ging best moeilijk want van de "Mier" mocht ik niet veel eten omdat ik niet veel bewogen heb.


* Uitleg therapeut Isa Power *
"Mier" is de naam die Rowan aan zijn eetstoornis heeft gegeven. Het kan helpen om jouw eetstoornis een naam te geven. Zo koppel je de eetstoornis los van de persoon, los van jou als mens en los van jouw identiteit. De meeste mensen die wij coachen noemen hun eetstoornis de trut, de dictator, de regelnicht, het vreetmonster, Anna (van anorexia), de stem, de heks, de perfectionist, de regelaar, de innerlijke saboteur. 


Wat heb je deze dag geleerd van Ad en over jezelf? 
R: Dat als je ziek bent het toch nog leuk kan hebben en natuurlijk wat van voetbal leer.

 

 Tijdens de eetstoornis behandeling moet je denken vanuit het kind. Wat werkt wel én wat werkt niet? Familie systeem/opstelling met poppetjes werkt goed bij jonge kinderen.  www.isa-power.nl

Tijdens de eetstoornis behandeling moet je denken vanuit het kind. Wat werkt wel én wat werkt niet? Familie systeem/opstelling met poppetjes werkt goed bij jonge kinderen. 
www.isa-power.nl


Wat doen zulke dingen (activiteiten) met je zelfvertrouwen?
R: Dat ik me niet hoef te schamen en dat ik gewoon naar een voetbalwedstrijd kan samen met Ad.


* Uitleg therapeut Isa Power *
Schaamte (tezamen met woede) is een van de meest voorkomende en onderdrukte emoties bij eetstoornissen. Het is hetgene wat ons tegenhoudt om er openlijk over te praten en het is de emotie die de eetstoornis mede in stand houdt. Als we ons niet zouden schamen voor ons probleem dan zouden we sneller geneigd zijn om hulp in te schakelen

Zouden we als therapeuten vaker moeten DOEN in plaats van PRATEN?
R: Dat hoeft niet perse, want met een coach sessie via Skype kan ik toch net wat meer vragen. En daar voel ik me ook wel goed bij.


Wat helpt het beste bij het overwinnen van je eetstoornis? 
R: Om in je hoofd 2 stemmetjes te bedenken.

* Er zijn vaak twee stemmetjes aan het woord; het gezond stemmetje en een ziek stemmetje. Continue maken zij ruzie. Wanneer je jouw gezonde 'ik' leert onderscheiden van de zieke 'ik' dan kun je bewuster keuzes leren maken. Je kunt het gesprek aan gaan, discussies voeren en de gezonde 'ik' kan de zieke 'ik helpen. Want de eetstoornis wilt best geholpen worden, maar dan moet de eetstoornis wel serieus genomen worden. Wanneer je je nog niet bewust bent van het feit dat je twee stemmetjes hebt of dit een gek idee vindt, bedenk dan eens wat de oude 'jij' zou zeggen van deze hele situatie. De oude 'jij' die nog geen eetstoornis had!

Wat heeft je nog meer geholpen?
R: En een elastiekje om je pols (een oefening uit (B)EAT IT 4 KIDS)
En als je dan iets moet doen van je "eetstoornis stem" wat niet fijn is, dan trek je daar aan. Sinds kort heb ik een boksbal op mijn kamer en dat is ook een soort uitlaatklep. En er over praten met mensen die je vertrouwen geven.

Wat zouden jouw tips zijn aan andere jongens met eetproblemen?
R: Blijf er niet mee rond lopen maar zoek hulp. Neem iemand in vertrouwen. Alleen kom je er niet. Misschien heb je iets aan mijn tips van de vorige vraag.

Bron: Foto

Story of Hope van coach Stephanie - uit Limburg

Ik groeide op in een klein dorp in Brabant. Er was een basisschool in het dorp waar ik met veel plezier naartoe ging en had veel vriendinnetjes waar ik mee speelde. Ook deed ik aan sport zoals turnen, trampolinespingen of paardrijden en ging ik naar de hobbyclub waar vele leuke activiteiten werden georganiseerd voor de kinderen van het dorp. 

Ik had het goed thuis, samen met mijn twee jongere zusjes. Als kind voelde ik me vrij. Ik had het gevoel dat ik me vrij kon bewegen. Ik sprak de dingen uit als ik iets wilde zeggen, danste wanneer ik dit leuk vond, zong en had een enorme grote fantasierijke wereld die mijn wereld nog mooier kleurde. 

 Stephanie Goossens - Coach & Therapeut eetstoornissen bij ISA Power 

Stephanie Goossens - Coach & Therapeut eetstoornissen bij ISA Power 

Dit veranderde aan het einde van het schooljaar van de eerste klas op de middelbare school, ik was toen 13 jaar. Ik had een ontzettend leuke start gemaakt op mijn nieuwe school en ook nieuwe vriendinnen gemaakt. Maar toen kwam er een nieuw meisje in het dorp wonen en in korte tijd werd ik buitengesloten en gepest. Ik was niet weerbaar genoeg. Ik had van thuis uit niet geleerd om voor mijzelf op te komen. Voor ik het wist zat ik alleen in de pauze mijn boterhammen op te eten of fietste ik alleen 15km naar school of weer naar huis. Ik was bang, werd onzeker en dat was te merken aan mijn gedrag. Eerder was ik een heel open, vrolijk meisje die er graag dingen uitflapte maar toen trok ik me eerder terug. Het dorp waar ik me altijd zo veilig had gevoeld, voelde nu heel bedreigend aan. 

Ik voelde me schuldig

In die periode ging het ook niet goed met mijn moeder en voelde ik me schuldig. Ik dacht het ligt aan mij dat ze zich zo voelt. Tien jaar later toen ik in therapie ging voor het behandelen van mijn eetstoornis heb ik deze schuldgevoelens met mijn ouders gedeeld. Mijn ouders hebben toen direct aangegeven dat zij hun eigen verantwoordelijkheden hebben hoe met iets om te gaan en dat ik me daar niet schuldig over hoefde te voelen. Dat was toen een hele opluchting voor mij. 

Zo gingen de pesterijen verder totdat een oud-vriendinnetje en haar zus het voor me op begon te nemen. Dit maakte dat na een jaar de pesterijen stopte. 

Een jaar wat veel indruk op me had gemaakt en vooral door het feit dat ik me heel bewust werd van mijn kwetsbaarheid. Ik had zo’n fijne tijd gehad op de basisschool en ineens was dit weg. Ik werd me ineens heel bewust van de buitenwereld. Het hield me ineens bezig wat mensen van me konden vinden. Ik was er zelfs bang voor geworden, en had de overtuiging dat het hele dorp iets negatiefs over me dacht. Terwijl dit helemaal niet zo was. Het positieve beeld wat ik eerder van mijzelf had was omgedraaid naar een negatief zelfbeeld. Ik had de overtuiging dat het mijn schuld waarom ik was gepest, ik was raar. 

Anderzijds werd me ook duidelijk waar mijn kracht lag en dat was het leggen van nieuwe contacten en dat maakte dat ik nooit lang alleen ben geweest.

Ik moest mijn kwetsbaarheid als kracht leren zien

Na het jaar dat is was gepest werd het rustiger en maakte ik kennis met het uitgaansleven. Daar kwam ik ook in aanraking met jongens. Werd verliefd, kuste weleens met een jongen en had soms een relatie van niet meer dan twee maanden. Totdat ik mijn huidige vriend trof. Hij kwam net uit een andere relatie en had enerzijds zin in het vrijgezellenleven en anderzijds vond hij het toch ook wel heel gezellig met mij. Gezien ons leeftijdsverschil werd er met regelmaat wat gezegd over ons samenzijn en dingen gezegd waar ik heel onzeker van werd. Er werden heel wat grappen gemaakt of er werd gelachen als ik bij hem stond en opmerkingen gemaakt. Omdat hij alleen voor de gezelligheid bij mij wilde zijn en geen relatie wilde, was er ook geen duidelijk beeld naar de buitenwereld wat we nu hadden. Maar ik wilde wel een relatie! Ik werd wederom aangetikt op mijn onzekerheid. 

Dit ging gepaard met de onzekerheden bij mijn bijbaantje. Er was een vrouw die het nodig vond om mijn bonnen continue te controleren of tegen andere collega’s te zeggen; houdt die witte duif in de gaten. 

Waarom? Wat deed ik verkeerd?

Voor mij was er een dieptepunt bereikt. Ik maakte met mezelf een afspraak dat ik er alles aan zou doen om niet of zo min mogelijk afgewezen te worden. Zodat niemand niets meer over mij kon zeggen. Een afspraak die totaal onbereikbaar was en niet reëel. Maar toch had ik er alles voor over om de pijn van afwijzing en je niet gewenst te voelen te voorkomen. 

Toen begon het emotie-eten want mijn emoties moesten toch een weg zien te vinden. Ik was al een enorm zoetekauw maar dit nam steeds meer toe. Om niet teveel aan te komen spuugde ik er alles weer uit. In feite braakte ik keer op keer het leven uit.. Ik had een masker opgezet en was een kameleon die bij de een groen kleurde en wanneer iemand anders een andere mening had weer blauw kleurde. Ik was mijzelf niet meer. Alleen op de momenten wanneer ik teveel gedronken had kwam er weleens woedend alle frustratie, pijn en verdriet eruit. Hiervan was mijn vriend vaak de dupe. Ik was op die momenten in allen staten, de rem was er op dat moment dan even af. 

De boulimia nam steeds ergere vormen aan

Mijn eetprobleem, boulimia nam steeds extremere vormen aan. Het avondeten kon ik niet meer binnen houden, verjaardagen waren een crime, ging het na het stappen altijd mis en name de vreetbuien toe waarbij ik stiekem uit de kelder van mijn ouders snoep pakte of het zelf ging kopen bij de supermarkt. Het stiekeme, het liegen over het wel en niet overgeven was voor mijn ouders maar ook later in het samenwonen met mijn vriend verschrikkelijk. Mijn vriend had op een gegeven moment zo’n grote behoefte om het verhaal te delen. Want niemand viel het op, omdat ik in feite op hetzelfde gewicht bleef. Er is een jaar geweest tijdens mijn afstuderen waarbij ik stage liep dat ik een kleine 10 kg af ben gevallen maar dit was voor andere mogelijk te herleiden naar stress. 

Na 10 jaar kwam daar het punt dat ik echt niet meer kon. Als maatschappelijk werkster had ik een casus waarbij een moeder ook een eetprobleem had en ik een inschatting moest maken van de situatie. Ik kon het niet, ik brak. Via de huisarts ben ik in therapie gegaan bij een hele goede coach. Dit was mijn redding. Iets in mij begon weer te geloven dat ik kon genezen van mijn eetstoornis. Ik leerde om mezelf niet continue aan te passen, maar te vertrouwen op mijn eigen stem. Ik leerde hoe ik om kon gaan met mijn emoties, hoe ik ze toe kon laten. Ik leerde mezelf weer te waarderen en begon mezelf steun te geven in plaats van iedere dag mezelf af te wijzen waarbij ik hoge eisen stelde aan mezelf.. 

Mijn eetstoornis had geen functie meer, hij mocht gaan...

Ik ontdekte steeds meer wat bij mij paste en hoe ik dit vorm zou gaan geven. Er kwam steeds minder ruimte voor mijn eetprobleem. Na een tijd merkte ik dat het eetprobleem ook geen functie meer had want ik wist nu hoe ik op een andere manier om kon gaan met destructieve gedachten of emoties die me naar beneden haalde. Ik leerde in mogelijkheden te denken en dat zorgde ervoor dat ik met meer compassie voor mijzelf ging zorgen. 

En zo heb ik naast mijn prachtige gezin met drie kinderen onlangs mijn nieuwe praktijk aan huis geopend. Ik werk nu een kleine 5 jaar als therapeut .Ik vind het een eer om mensen te mogen helpen die vastlopen of in het zelfde schuitje zitten als ik ooit heb gezeten. Doordat ik weet dat herstel mogelijk doe ik mijn werk vanuit een diep vertrouwen, kracht en inspiratie. Ik gebruik wat eerder mijn zwakte was nu als een kracht en neem ik mensen mee op weg om hetzelfde te mogen ervaren. Puur omdat ik weet dat het anders kan en dat het een verrijking is om bevrijd te zijn van iets wat me zo lang in zijn macht heeft gehouden. 

Hieronder een sfeerimpressie van mijn praktijk in Soerendonk (tussen Eindhoven en Weert)
En plan een gratis intake gesprek om te ontdekken wat ISA Power voor jou kan beteken. Wat in ieder geval belangrijk is om te weten is dat geen enkel traject bij ISA Power hetzelfde is. Wij maken altijd maatpakjes, omdat we geloven dat jij uniek bent en unieke behoeftes hebt. 

Leer dansen met jouw angst

Geschreven door: Lianne Blacquière (Ervaringsdeskundige coach bij IsaPower)

Lianne coach eetstoornissen www.isapower.nl

Iedereen heeft wel eens situaties of van die dingen waar je vreselijk bang voor bent of waar je erg tegenop kijkt. Ik heb vaak willen weglopen van dingen die ik heel eng vond. Wat ik altijd zeg is dat je je angsten aan moet gaan en dat je er niet voor moet weglopen.

Ik heb ook nog zo vaak dat ik wil weglopen voor een situatie. Maar ik weet dat ik mijn angsten moet overwinnen om verder te kunnen gaan. Vaak maak je situaties waar je bang voor bent in je hoofd enger dan dat ze daadwerkelijk zijn. Je blijft denken en je blijft het groter maken waardoor je angst groeit. Herken jij dit?

In mijn anorexia periode heb ik veel tijd op de bank door gebracht met doelloos tv kijken. Ik dacht dat, als ik maar naar therapie ging en daar deed wat ik moest doen het vanzelf wel beter zou gaan.

Maar dit is niet de oplossing

Toen ik besloot mijn angsten aan te gaan met de oefening die ik hieronder met jullie deel was, waar ik zo bang voor was niet eens zo eng. Eigenlijk helemaal niet eng! Ik kon het gewoon! Voorbeelden zijn het eten op mijn werk en het eten in sociale gelegenheden, of zelfs met iemand wat afspreken.

Waar ik het meest bang voor was, was het beeld wat ik in mijn hoofd had gecreëerd van de situatie. Deze bleek nadat ik mijn angst aan was gegaan, niet eens waar te zijn.

Dit gezegd te hebben: wij hebben allemaal de kracht in ons om te kiezen waar wij onze focus op richten en hoe wij met onze emoties om gaan. Er zijn zoveel momenten dat we gered willen worden door iemand anders. We moeten leren om voor ons zelf op te komen en onszelf te redden. Om de verantwoordelijkheid bij onszelf neer te leggen in plaats van bij een ander. Want uiteindelijk zijn we verantwoordelijk voor ons eigen leven en voor de keuzes die wij maken.

Ik herinner mezelf er zo nu en dan aan dat het veel enger en oncomfortabeler is om aan huis gekluisterd te zijn, alleen maar in bed te liggen en de rest van mijn leven daar tv te kijken en hopen dat het allemaal een keer beter gaat.

In plaats daarvan kan ik er voor kiezen om te GROEIEN. Want wanneer wij onze angsten aan gaan en dat oncomfortabele gevoel ECHT voelen is het alleen maar gegroeide pijn van dingen die we uit de weg zijn gegaan of acties die wij niet hebben ondernomen. Zonder te groeien staan we stil en dat is het laatste wat we willen. Wij zijn hier om nieuwe dingen te doen, uit te vinden wat we willen en een mooi leven te creëren voor onszelf!

Hieronder deel ik een oefening die mij heeft geholpen om actie te ondernemen en te dansen met mijn angsten.

Stap 1

Schrijf je angst uit, zorgvuldig maar vermijd het waarom gedeelte

Bijvoorbeeld: Ik ben bang voor mijn sollicitatie gesprek

Stap 2

Vervang; ik ben bang voor, ik heb er zin in om / in

Bijvoorbeeld: Ik heb zin in mijn sollicitatie gesprek

Stap 3

Schrijf op waarom je er zin in hebt

Bijvoorbeeld: Ik heb zin in mijn sollicitatiegesprek omdat ik er klaar voor ben te beginnen aan een nieuwe baan. Ik ben benieuwd wat deze baan voor mij gaat en kan gaan inhouden. Hoe ik kan groeien als persoon, welke deuren er open gaan voor mij en waar het mij kan gaan brengen.

Stap 4

Maak een actie plan bestaande uit 5 stappen. Maak deze zo klein mogelijk zodat ze echt te behalen zijn en je niet het gevoel krijgt dat je geen overzicht meer hebt.

Bijvoorbeeld: stap 1; besluiten wat je aan doet, stap 2; checken waar je moet zijn, stap 3; je laten inspireren door de site te bezoeken van het bedrijf, stap 4; stap op je fiets of stap in je auto en ga er heen, stap 5; ga naar binnen en ga het gesprek aan.

Je hoeft het niet in 5 stappen te doen. Dit is een voorbeeld. Zolang je het maar overzichtelijk houd en weet dat de stappen die jij gaat zetten overzichtelijk en te doen zijn en jouw helpen je angst aan te gaan

En kijk, je hebt het gedaan! Wees trots op jezelf! De mooiste dingen gebeuren wanneer jij uit je comfort zone stapt. We zullen alleen groeien wanneer we onze angsten aan gaan.

Just do it! jij bent het waard om het leven te leven wat jij wilt en waar jij van droomt!

En plan een gratis intake gesprek om te ontdekken wat ISA Power voor jou kan beteken. Wat in ieder geval belangrijk is om te weten is dat geen enkel traject bij ISA Power hetzelfde is. Wij maken altijd maatpakjes, omdat we geloven dat jij uniek bent en unieke behoeftes hebt. 

Wanneer gaat "de knop" om?

Story of hope van Lana
Vrijwilliger bij ISA Power

Er wordt vaak gezegd dat ‘de knop’ om moet gaan. Maar wat is ‘de knop’ en hoe zorg je er voor dat die omgaat? Vaak vroeg ik mij af waarom die bij mij niet omging. Ik wilde toch beter worden? Ik had last van de eetstoornis, het beheerste mijn hele leven.

Er waren dagen dat ik er tegen vocht. Er waren dagen dat ik de eetstoornis liet winnen. Soms deed ik niks dan gewoon wachten. Ik wachtte op die speciale dag, vanaf die speciale dag zou het allemaal beter gaan. Dan zou ik genezen. Maar waar wachtte ik op? Een wonder? De knop? Ik weet het niet.

En dan opeens ging het wat beter, voelde ik mij beter. Heel geleidelijk, bijna onopgemerkt. Het ging niet meer om 1 goede dag maar om 2, 3, een week en zelfs een maand. Ik was minder bezig met het eten en de eetstoornis leek minder aanwezig.  

Is mijn eetstoornis opeens weg?

Wat is dit dacht ik? Het is bijna eng. Of misschien vond ik het ook gewoon een beetje eng. Ik probeerde terug te halen sinds wanneer ik mij zo voelde. Wanneer is die knop bij mij om gegaan? Is mij dat moment nou gewoon ontgaan? Nee, dat is het niet. Weet je waarom? Je geneest niet van de een op de andere dag. Het gaat geleidelijk. Alsof je elke dag een stukje loslaat.

Het voelt voor mij als een lange wandeling naar het onbekende. Iets waar ik vroeger doodsbang voor was, maar waar ik nu naar uitkijk. Tijdens deze wandeling laat ik bij elke nieuwe afslag een stukje eetstoornis achter. Er komt steeds meer ruimte vrij in mijn hoofd.

Ruimte voor nieuwe mogelijkheden, kansen en uitdagingen!

 Lana maakt een wandeling in het bos

Lana maakt een wandeling in het bos

Hoe langer ik wandel, hoe zekerder ik word. Soms word ik zelfs overvallen door gevoelens van trots. Trots op wie ik aan het worden ben. Gevoelens van kracht en rust. Naast deze gevoelens is er ook een bepaalde vorm van angst.

Niet de angst die ik ken. Deze angst is anders, nieuw. Een vorm die ik moeilijk kan beschrijven. Een soort van angst voor geluk en blijdschap. Na al die jaren is het zo onwerkelijk. Ik geloofde bijna niet meer mij ooit nog zo te kunnen voelen.

Ja, ik vind het eng om mij zo goed en fijn te voelen. Het voelt raar, vreemd en zelfs een beetje ongemakkelijk. Alsof ik mij geen houding weet te geven.

Voor hoe lang is dit gevoel? Wanneer komt die man met de hamer weer alles verpesten? Ik ben op mijn hoede.

Nee, STOP. Houd op met die gedachten.

Ik sta weer op en wandel verder. Ik laat angst niet meer winnen, welke vorm dan ook. Ik heb de eetstoornis niet meer nodig. Ik geniet van het hier en nu. Van het feit dat ik mij zo kan en mag voelen. Ik mag mij sterk, krachtig en zeker voelen.

Het is een nieuw gevoel dit. Het bevalt mij wel. Ik ben er klaar voor. Klaar voor een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Ik hoop jij ook op een dag!

Lana overwint haar eetstoornis www.isa-power.nl

Waarom is die eetstoornis mij nu overkomen?

Story of hope van Debby
Vrijwilliger bij ISA Power

Waarom moest het mij overkomen? Een vraag die ik tijdens mijn traject naar herstel vaak heb gesteld op de moment dat ik boos, verdrietig en gefrustreerd was en dacht dat ik nooit meer zonder stoornis kon leven. Ik had toch niets misdaan, er niet voor gekozen en deed er toch alles aan om er bovenop te komen? Waarom bleef het dan voor zo’n lange tijd onderdeel uitmaken van mijn leven?

 Foto van mij van nu. Trots! Ik voel me goed en zelfverzekerd! Yes, ik leef weer.

Foto van mij van nu. Trots! Ik voel me goed en zelfverzekerd! Yes, ik leef weer.

Het antwoord op deze vraag heb ik nog steeds niet en al had ik het wel, zou het mij verder helpen? Ik zou dan alleen maar de schuld bij mezelf neer gaan leggen en blijven hangen in een leven met eetstoornis. Ik wist dat ik vooruit moest blijven kijken en vast moest blijven houden aan mijn einddoel; een leven zonder eetstoornis.  

Al mijn gehele leven heb ik een haat, liefde verhouding gehad met eten. In het begin van mijn pubertijd had ik overgewicht. In eerste instantie deed dat mij niets, maar toen ik ging afvallen door een gezonder, gevarieerd voedingspatroon ging er een wereld voor mij open. Ik merkte dat ik meer energie kreeg, complimenten ontving over me uiterlijk en ook jongens zagen me staan. Het afvallen was goed en ook gezond voor me en ik merkte dat ik een gelukkiger persoon werd. Lange tijd was ik stabiel op gewicht, alleen was er rond mijn 18e geen rem meer. Met bepaalde privé-omstandigheden kon ik niet goed mee omgaan en (niet) eten werd steeds meer mijn ding, mijn controle. Ik cijferde mezelf weg en probeerde mijn eigen wereld zo perfect mogelijk te houden. Als dat naar mijn maatstaven in orde was, dan kwam de rest ook wel goed. De weegschaal werd mijn beste vriend en ik kreeg er voldoening van als ik weer een dag was doorgekomen met zo min mogelijk eten. Ik legde de lat voor mezelf steeds hoger, waardoor ik steeds meer afviel en geen energie meer had. Mijn ouders hielden me nauwlettend in de gaten en er ontstonden discussies, maar ik ontkende dat er iets aan de hand was. Ik zag de ernst niet, want ik was toch verder niet ziek en kon normaal functioneren? Dat klopte, maar ik zag niet dat ik veranderde van een blij, vrolijk meisje naar een somber, energieloos persoon.

Toen ik op kamers ging, ging voor mij de knop om. Ik merkte dat een nieuwe start maken voor mij voelde als een opluchting. Ik ging het avontuur tegemoet, door alles achter me te laten en nieuwe mensen te leren kennen. Daarbij hoorde voor mij ook dat ik me wilde gaan voelen als een normale student die genoot van het leven (o.a. lekker eten en drinken) en daarvoor moest ik de eetstoornis gaan overwinnen. Ik wist alleen niet meer wat normaal eten was. Mijn leven bestond al voor langere tijd uit compenseren en calorieën tellen. Ik kwam terecht bij een diëtist gespecialiseerd in eetstoornissen. Hier ben ik driekwart jaar onder behandeling geweest en het heeft mij geholpen weer een normaal eetpatroon te creëren en op gezond gewicht te komen. Het ging goed met me en merkte dat de eetstoornis naar de achtergrond ging. Maar de eetstoornis bleef sluimeren. Vier jaar na mijn hulp bij de diëtist kreeg ik een terugval. Het lukte mij niet meer om er zelf bovenop te komen, het werd druk in mijn hoofd en het denken en bezig zijn met eten werd haast een dagtaak. Omdat het me zo in mijn dagelijks leven in de weg zat en baalde van de terugval wist ik dat ik het nu goed moest gaan aanpakken. Opnieuw kwam ik bij een diëtist en ben ik tegelijk onder behandeling gegaan van een psychotherapeut. Deze combinatie zorgde er voor mij voor dat ik niet alleen werkte aan goed en voldoende eten, maar ook mijn onderliggende problemen werden aangepakt

 Een foto van een van mijn reizen. Beter worden is net als deze bergen, het gaat op en neer. 

Een foto van een van mijn reizen. Beter worden is net als deze bergen, het gaat op en neer. 

De psychotherapeut heeft me aan het denken gezet over mijn verleden en heeft me inzicht gegeven in mij als persoon. Dit vond ik zelf erg confronterend, maar het was nodig om verder te kunnen komen. Ik ben een perfectionist, een pleaser en offer mezelf vaak op voor anderen waardoor ik niet geleerd heb om voor mezelf te zorgen of van mezelf te houden. De eetstoornis was mijn uitval basis om met moeilijke situaties of tegenslagen om te kunnen gaan. Ik heb geleerd hoe ik zulke situaties in de toekomst aanpak en niet gelijk de eetstoornis aangrijp om controle te houden. Daarnaast heb ik geleerd om lief te zijn voor mezelf en dat ik de regie heb over mijn leven en niet de eetstoornis. Het was een traject met ups- en downs, maar ik hield me vast aan de afspraak dat ik met mezelf gemaakt. Ik zou herstellen van de eetstoornis. En na diepe dalen weet ik, nu ik aan de top sta, dat het mogelijk is. Ik heb rust in me hoofd en weet dat het leven mooier en leuker is zonder eetstoornis.

De eetstoornis is me overkomen en waarom weet ik niet. Wel weet ik dat, ondanks een traject van 8 jaar, de eetstoornis ervoor heeft gezorgd dat ik mezelf uiteindelijk heb leren kennen en nu weet wat ik belangrijk vind in het leven. Daarnaast weet ik dat ik genoeg kracht en moed heb om zulke grote gebeurtenissen in mijn leven te doorstaan en te overwinnen.

Het worstelen met een eetstoornis is zwaar, maar ik weet dat het lukt om te herstellen. Graag wil ik een inspiratiebron zijn voor anderen en daarom zet ik mij in als vrijwilliger voor ISA-power.

Debby

En plan een gratis intake gesprek om te ontdekken wat ISA Power voor jou kan beteken. Wat in ieder geval belangrijk is om te weten is dat geen enkel traject bij ISA Power hetzelfde is. Wij maken altijd maatpakjes, omdat we geloven dat jij uniek bent en unieke behoeftes hebt. 

Beter te dik in de kist dan alle feestjes gemist!

Geschreven door: Bianca
Client van ISA Power

Ik ben dik. (ja, ….ik hoor je denken… iemand met een eetstoornis die zichzelf te dik vindt… What else is new?!) Maar ik meen het… ik heb overgewicht en moet daar iets aan doen. Ik zou moeten lijnen en ik zou moeten sporten. Weinig eten en zweten als een otter; dat is het devies.


Ik ben niet goed genoeg, want ik ben dik

Jarenlang heb ik me daarvoor op mijn kop gegeven. Ik ben niet goed genoeg, want ik ben dik. Want ik kan me niet aan een dieet houden en ik heb al helemaal niet de discipline om naar de sportschool te gaan een rondje door de buurt te hobbelen of wat voor sport dan ook.
Bij elke poging ging het op een zeker moment ‘mis’. Soms na een maand, soms na een dag. Een enkele keer heb ik het een aantal maanden vol gehouden. Maar altijd kwam het moment van falen.
Ik ging een keer niet sporten, of at patat (nnnoooohhhhh). Iets in mij bepaalde dan dat ik gefaald had. In mij zit een soort dwarse aap… In plaats van doorzetten, opnieuw oppakken of zelfs meer sporten; zette die dwarse aap haar hakken in het zand en gaf het oordeel: “Gefaald! Zwakkeling! Je kunt het niet! Loser! Vetzak!”
Om met deze bemoedigende woorden toch door te pakken en verder te gaan is mij wonderbaarlijk nooit gelukt. Met een gevoel van “zie je wel, ik verander nooit” pakte ik mijn oude gewoontes weer uit de kast samen met een chocoladereep en koek en chips en….

Inmiddels heb ik mijn oude gewoontes weer in de kast gezet. Een stuk beter opgeborgen deze keer. Ik ben bang dat ze er nog wel in liggen, nog net niet ver genoeg vergeten om ze in de grijze bak te kunnen gooien. Maar eens komt die dag. Dat voel ik. Dat geloof ik.
Eens komt die dag dat ze ik ze in de grijze bak kan smijten, de bak met een noodvaart aan de kant van de weg zetten. En ik wachten op de mannen van de gemeente. Ik blijf bij die grijze bak staan, met mijn beide handen op de deksel, tot de mannen hem komen legen en mijn gewoontes met mijn dwarse aap meenemen. Ik zal ze uitzwaaien en nooit meer terug zien.

Dat moment zou voor mij normaal het startsein zijn om te gaan lijnen, en als een malle te gaan sporten..... als een bezetene. Zou je (ik) denken?!?! Maar nee. Inmiddels ben ik erachter welke gedachtes in mijn hoofd mijn vreetbuien en ongezonde leefstijl in stand hielden. Ik weet ook met welke gedachten ik wel van mezelf kan houden. 

Overwin je eetstoornis, en mis geen enkel feestje!

Ik ga voor een gezonde leefstijl

Ik weet dat ik nooit super slank zal zijn. Dat past niet bij mij, ook niet bij mijn leeftijd en ook niet bij het feit dat ik drie keer zwanger heb mogen zijn. Ik ga voor een gezonde leefstijl. Ik wil voor mezelf zorgen. Al mijn voedingsstoffen binnenkrijgen, vitamines en mineralen. Alles wat ik nodig heb om lekker in het leven te staan. Ik wil bewegen, zover ik me daar goed bij voel. Omdat ik het leuk vind en omdat mijn lijf dat ook wel prettig vindt.

En….., bij mijn nieuwe leefstijl hoort ook af en toe patat of een stuk chocola. En nee, op een verjaardag sla ik het taartje niet af. En ja, ik zal ook af en toe een flinke borrel drinken.
Feestjes horen bij het leven. Voor mij is dat bij de MacDonalds eten omdat mijn dochter van 3 haar nijntje-diploma heeft gehaald. Een ijsje eten bij het strand, omdat het zulk prachtig weer is. Een keer met mijn beste vriendin gaan high-tea’en omdat ik haar veel te weinig zie, en vele andere fijne momenten.

Ik wil ze niet missen en ik wil me er zeker niet meer schuldig bij voelen.
Vanaf nu vier ik mijn leven!

Wil jij ook het leven vieren en net als Bianca opnieuw leren leven? Plan een gratis intake gesprek om te ontdekken wat ISA Power voor jou kan beteken. Wat in ieder geval belangrijk is om te weten is dat geen enkel traject bij ISA Power hetzelfde is. Wij maken altijd maatpakjes, omdat we geloven dat jij uniek bent en unieke behoeftes hebt. 

Doorgaan tot ik een ons weeg!

Story of hope van Mei Li
Vrijwilliger bij ISA Power

Toen ik negen jaar oud was hoorde ik voor het eerst over de ziekte ‘’anorexia nervosa’’. De aanleiding weet ik niet meer, maar mijn moeder vertelde wat de ziekte inhield en dat het vaak voorkwam in de danswereld. Ik weet nog dat ik op dat moment dacht: echt iets voor mij om zoiets te krijgen. En vijf jaar later was het zover: ik was op een schoolkamp een paar kilo aangekomen en wilde terug naar mijn oude gewicht. Ik begon met gezonder eten en leerde al snel allerlei manieren om af te vallen. Het afvallen ging me goed af en het gaf een een onbeschrijfelijke kick. Het gevoel van controle, dat ik eindelijk ergens écht goed in was maakte dat ik door wilde met afvallen. Het voelde immers zo goed, dus waarom stoppen? Het mooie aan afvallen is namelijk dat het heel objectief is om te bepalen of je er goed in bent: de weegschaal liegt niet, heeft geen mening en probeert niet aardig voor je te zijn. 

Ik weet nog heel goed dat ik mezelf op een dag woog en wist: ik zit nu op een gezond gewicht en ik ben niet dik. Ik moet nu stoppen met afvallen, als ik doorga gaat het mis en krijg ik mogelijk anorexia. Ik besloot door te gaan. Het was voor mij op dat moment een hele bewuste keuze. Ik nam alle mogelijk gevolgen en risico’s voor lief en besloot verder te gaan met afvallen. Ik had geen doel of streefgewicht, ik wilde alleen maar afvallen.

 Hier sta ik op de foto in Fuerteventura, mei 2017 (Hier was ik 18 jaar oud)

Hier sta ik op de foto in Fuerteventura, mei 2017 (Hier was ik 18 jaar oud)

In het voorjaar van 2013 begonnen mijn ouders zich zorgen te maken. Ze zeiden dat ik nu moest stoppen met afvallen en me moest focussen op stabiel blijven. Ik bleef echter afvallen en in het begin van de zomer werd ik doorverwezen naar de diëtiste, die me doorverwees naar een psycholoog. De psycholoog verwees me na een paar sessies door naar een gespecialiseerde instelling voor eetstoornissen, Accare

Ik zou bij Accare beginnen en aan het eind van 2013 ging ik naar de huisarts voor een korte lichamelijke check. Dit was standaard voor iedereen die een behandeling begon. De huisarts raadde me echter sterk aan om te blijven in het ziekenhuis. Eenmaal opgenomen kreeg ik direct een sonde en mocht ik daarnaast niks anders meer eten. Ik voelde me zo schuldig tegenover iedereen en alles en wilde het liefst verdwijnen. Ik dacht terug aan dat moment waarop ik besloot door te gaan met afvallen en ik had ontzettend veel spijt van die beslissing. Ook was ik er zeker van dat mijn ouders me zouden verlaten. Het tegenovergestelde gebeurde echter: we kwamen voor mijn gevoel juist dichter bij elkaar en de tijd in het ziekenhuis was daarom gek genoeg ook heel waardevol voor mij. Wat ook leuk was dat iedereen me vertelde dat mensen met ondergewicht niet meer helder kunnen nadenken en zich niet meer kunnen concentreren. Terwijl ik toch zonder enige les een wiskundetoets in het ziekenhuis had geleerd en er een 9.7 voor had.

Na twee weken in het ziekenhuis mocht ik weer naar huis en ik kon bijna direct bij Accare terecht voor de intake. Ik begon daar een ambulante behandeling: twee keer per week cognitieve gedragstherapie en wekelijks naar de diëtiste. Het ging eerst steeds beter, we begonnen de sondevoeding tegen mijn zin af te bouwen en ik begon langzaam aan te komen. Alleen vanaf dit moment begon ik me erg depressief te voelen. Ik walgde van mezelf, sliep slecht en wilde alleen maar dood. Ik besprak dit met mijn ouders en mijn behandelaars, maar het voelde toen alsof niemand me serieus nam. Ik was letterlijk plannen voor zelfmoord aan het maken, maar nee hoor, ik was niet depressief. Dit was gewoon iets waar ik door heen moest. Ik zag op een gegeven moment geen andere optie meer dan zo snel en zo veel mogelijk afvallen als mogelijk in de twee weken dat ik geen behandelaar zag in verband met de voorjaarsvakantie. Dit leidde tot een tweede ziekenhuisopname.

Na de ziekenhuisopname had ik een gesprek met mijn ouders en behandelaars over hoe we nu verder moesten. Er werd besloten dat ik voor een periode van maximaal twee weken zou worden opgenomen in de kliniek van Accare in Smilde. Het werden tien weken. Samengevat waren het tien weken van vooral niet aankomen, liegen, huilen, intensieve therapie en lol maken met de mede-patiënten. Want hoewel het een enorme zware en moeilijke periode was, ben ik achteraf heel blij dat ik voor die opname gegaan ben. Voor het eerst in mijn leven had ik het idee dat ik kon zijn wie ik was en dat ik geaccepteerd werd hoe ik was. Natuurlijk was het de bedoeling dat ik beter werd, maar het feit dat je daar met mensen zit die hetzelfde probleem hebben, die je begrijpen en niet over je oordelen, was erg waardevol voor me.

Na tien weken ging ik met ontslag. Ik had een hoop geleerd en een hoop vooruitgang gemaakt, maar was nog niet aangekomen. De behandelaars daar waren er niet blij mee, maar ik was toch tevreden met de vooruitgang die ik geboekt had wat betreft flexibiliteit rondom het eten. Ik ging weer verder met de ambulante behandeling en ik had me voorgenomen nu echt aan te gaan aankomen. Mijn enige motivatie waren mijn ouders en school op dat moment. In de zomervakantie 2015 gingen we met het gezin kort op vakantie. Het was heel erg spannend, maar de vakantie ging onverwachts goed. Ook na de vakantie bleef het steeds beter gaan en begon ik me steeds beter te voelen. In het najaar van 2015 had ik een gezond gewicht bereikt en eind 2015 sloot ik de behandeling bij Accare af.

In jaren daarop bleef ik werken aan het afleren van mijn anorexia-reflexen: het snel kijken hoeveel calorieën iets bevat, de snelle rekensommetjes in je hoofd en de automatische gezonde keuzes gingen zo vanzelf dat ik het vaak geeneens meer doorhad. Maar het belemmerde me nauwelijks of niet meer in het dagelijks leven en stukje bij beetje ging het beter. Inmiddels kan ik weer van eten genieten en heb ik weer een normale en gezonde relatie met eten.

Terugkijken op die relatief korte periode in mijn leven is erg dubbel: aan de ene kant kan ik mezelf vervloeken voor die dag dat ik de beslissing nam door te gaan met afvallen. Ik besef erg goed hoe moeilijk die periode voor mijn gezin geweest moest zijn. Aan de andere kant heb ik zo veel geleerd in die periode en heeft het me ook een hoop waardevolle momenten en goede vriendschappen opgeleverd die ik nooit zou willen missen. En ik hoop de dingen die ik heb geleerd en heb ervaren te kunnen inzetten om andere mensen te helpen en te steunen.

En plan een gratis intake gesprek om te ontdekken wat ISA Power voor jou kan beteken. Wat in ieder geval belangrijk is om te weten is dat geen enkel traject bij ISA Power hetzelfde is. Wij maken altijd maatpakjes, omdat we geloven dat jij uniek bent en unieke behoeftes hebt. 

Hoe ontwikkel ik meer eigenliefde?

Eigenliefde is niets anders dan liefde voor jezelf. Dit kun je niet vinden buiten jezelf, maar begint bij jezelf. Om dit te ontwikkelen moet je dus stil staan en dichtbij jezelf blijven. Jarenlang heb ik er zelf over gedaan om precies te ontdekken wat het nu is.

 Geschreven door Isabelle Plasmeijer,  Oprichter van ISA Power

Geschreven door Isabelle Plasmeijer, Oprichter van ISA Power

Eigenliefde vind je niet door het kopen van nieuwe kleding, een nieuw paar schoenen, een nieuwe partner of een nieuwe job. Alhoewel deze een bijdrage kunnen leveren, en je goed kunnen laten doen voelen over jezelf, zal jouw eigenliefde uit jezelf moeten komen. Gelukkig is zelfliefde net zoiets als een spier en kun je het ontwikkelen, en onderhoud je deze spier door regelmatig te trainen. 

Hoe ontwikkel je eigenliefde?

Om eigenliefde te ontwikkelen moet je eerst afscheid kunnen nemen van (oude) gevoelens zoals bijvoorbeeld schuld, schaamte, boosheid en wrok. Als je "leeg" en verlost bent van deze ballast kun je de schoonheid gaan zien in de dingen om je heen, anderen en jezelf. Met mildheid kun je dan kijken naar jezelf. 

Er zijn een aantal dingen waaraan je moet werken om eigenliefde ten volste te kunnen ervaren.

Je moet o.a in staat zijn om;

  • jezelf en anderen te kunnen vergeven
  • te lachen om jezelf als je fouten maakt
  • op te staan en door te gaan na tegenslag
  • boosheid en verdriet om te zetten in kracht
  • grenzen te stellen voor jezelf - is ook fijn voor anderen
  • te kiezen voor jezelf - jij staat altijd op nummer 1
  • néé te durven zeggen tegen anderen

Je begrijpt het al, deze lijst kan (en mag) nog veel langer. Voor iedereen zal die anders zijn. De essentie is dat je jezelf niet verstopt, je stem laat horen en al jouw emoties er laat zijn. Ook die emoties die je liever niet ervaart of uit. Een tikkeltje egoïsme komt hier ook bij kijken. Het woord egoïsme roept vaak nare gevoelens op, maar met een dosis gezond egoïsme is niets mis. 

Als kind was ik soms bang. Ik wilde erkenning en was veel bezig om mijzelf te bewijzen. Ik was chaotisch, ik ondernam heel veel, ging gehaast door het leven en voelde mij soms leeg. Ik wilde gezien worden, ik wilde er zijn, maar begreep niet dat de kern was dat ik mijzelf niet zag.

Daarom deel ik deze affirmaties met jou. Want zolang we deze woorden niet tot in onze kern voelen, blijven we hopeloos buiten onszelf zoeken en verliezen we het contact met ons hart. 

Dus spreek deze woorden dagelijks uit:

Hallo wereld
Hier ben IK
Ik ben STERK
Ik ben BIJZONDER
Ik ben KRACHTIG
Ik MAG er zijn

Zeg ze elke dag. Er komt een dag dat ook jij voelt dat dit waar is. ‘Bemin uw naaste gelijk uzelf’ is een concept dat in elke cultuur, elke levensbeschouwing, elke godsdienst of humanistische stroming in één of andere vorm wordt aangetroffen. Een universele leefregel die inhoudt dat we onszelf lief moeten hebben, willen we in staat zijn anderen lief te hebben. Dus leef je leven op een manier die goed is voor jou en die past bij wie jij bent. 

Stel jezelf eens een aantal vragen:

  • Wat is goed voor mij?
  • Welk leven past bij wie ik ben?
  • Welke dingen doe ik graag?
  • Waar wil ik vanaf?
  • Waar wil ik meer van?

We krijgen antwoord op deze vragen door aandachtig en respectvol met onszelf om te gaan. Zo kunnen we stap voor stap onze ware 'ik' ontdekken en er te durven voor kiezen voor onszelf. Door middel van begrip, mededogen en mildheid gaan we om met onszelf en anderen. Zo boren we een bron van liefdesenergie aan waar we onophoudelijk uit kunnen putten. En zo kunnen onze eigen genezing in gang zetten.

Wil jij ook de liefde (her)ontdekken in jouzelf en jouw eetstoornis overwinnen?
Plan een gratis intake gesprek in met een van onze coaches. Al onze coaches zijn ervaringsdeskundige en weten wat het is om een eetstoornis te hebben. Zij hebben deze overwonnen en met deze kennis en ervaring helpen zij anderen hetzelfde te bereiken!

 

Je hoeft niet zieker te worden

Ik zie je staan
Ik zie je voor wie je werkelijk bent
Ik houd van je ongeacht hoe je eruit ziet
Jij mag er zijn gewoon zoals je bent
Je bent al goed genoeg
Je hoeft helemaal niets te doen
Jij mag beter worden
Jij bent het waard

Hoe fijn zou het zijn als je dit tegen jezelf kon zeggen? Hoe geweldig zou het zijn als je dit werkelijk zou geloven? Hoe fantastisch zou het zijn als je dit in elke vezel van je lichaam zou voelen? 

Is dit magie? Nee, het kan echt. Je bent niet voor niets hier belandt, op deze website. Ergens diep van binnen voel je dat je meer kan en meer waard bent dan je nu laat zien. Juist, jij bent het waard om hulp te vragen. Ja, jij mag hulp vragen om beter te worden. En je mag zelfs lief voor jezelf zijn. En je hoeft ook niet verder weg te zakken, het hoeft niet erger te worden dan het nu al is. Dus je hoeft niet zieker, dunner of dikker te worden dan je nu al bent. 

Het is belangrijk is om te onderzoeken welke emotionele patronen jouw gedrag beinvloeden, en welke overtuigingen (en gebeurtenissen) hier aan ten grondslag liggen. Waarom heb je het gevoel dat het wel meevalt, of niet erg genoeg is? Moet het dan nog erger? En waarom?

depressie eetstoornis www.isa-power.nl

Laat het los!
Laat het gaan!
Dit brengt je niets.....

Jij mag nu al beter worden. Je hoeft niet nog dunner of dikker, nog zieker, nog erger of nog zwakker te worden. Stop met jezelf te straffen (voor wat je toen niet wist). Jij hebt niets fout gedaan....Geef jezelf de kans om te groeien en "foutjes" te maken. Jij zou dit jouw beste vriend(in) toch ook niet aan doen of toewensen?

Ga jezelf behandelen zoals jij ook iemand waarvan je houdt zou behandelen. Waarom? Omdat jij dat waard bent. En als jij goed voor jezelf gaat zorgen dan zullen anderen dat ook gaan doen. Zelfrespect trekt de juiste mensen aan! Zelfliefde trekt liefde aan. Zelfcompassie trekt goede energie aan. Dus als je dingen mist in je leven, probeer dan te handelen vanuit die plek in je hart waar jouw innerlijke wijsheid zit. 

Het zit in jou, dat geloven wij. Jij hebt de antwoorden voor jouw reis verborgen gehouden. Het is tijd om te laten zien wat je waard bent!

Zet 'm op kanjer. Wij geloven in jou. En als je wat POWER nodig hebt boek dan een sessie met een van onze ervaringsdeskundige coaches. Zij hebben hun eetstoornis al overwonnen. En dat hebben zij ook écht niet in 1 week gedaan. Plan gerust een gratis intake gesprek in om te ontdekken of onze eetstoornis behandeling of coaching bij jou past. 

Vaarwel weegschaal...

Er op, er af, er nog eens op, er nog eens af. Dan snel naar het toilet. Er op en er af. Ik geloof de cijfers op de weegschaal gewoon niet. Ik geloof ze nooit! Als het cijfer stijgt, dan kijk ik naar mijzelf in de spiegel en moet ik zeggen dat ik echt dikker ben. Als het cijfer daalt, dan word ik bang en zie ik mijzelf veel te mager. Maar 1 ding staat vast, die weegschaal heb ik nodig om mij goed te voelen. Of nee, wacht, ik voel me niet altijd goed als ik naar dat cijfer kijk.

Ik heb de weegschaal nodig om controle te hebben
Ja, dat is het! Ik voel me erg onzeker over wie ik ben en mijn lichaam. Het enige wat zwart op wit staat, is ook het enige waar ik zeker over ben en dat hou ik krampachtig vast. Als ik teveel weeg naar mijn gevoel, dan ga ik minder eten. Ben ik afgevallen dan heb ik wel een opgelucht gevoel, maar toch ben ik ergens bang. Dat het verder zal zakken en ik het niet meer kan tegenhouden. Dat het cijfer maar stabiel wordt, dan ben ik zeker dat er niets erg zal gebeuren. Dan voel ik mij sterk en gelukkig, denk ik toch... En zo kon ik uren doorgaan. Het was echt geen lachertje om zoveel tijd te steken in een getalletje op de weegschaal. Ik werd er helemaal door geobsedeerd en moest mijzelf meerdere keren per dag wegen.

Word ik er echt gelukkiger en beter door?
Helemaal niet! Ik heb geleerd om het los te laten. Om mij niet te focussen op een getal, want dit zegt bijna niets over hoe je er uit ziet en wie je echt bent als persoon. Maar hoe doe je dit nu? Hoe leer je de controle loslaten over dat getal? Wel, ik begon door vaste dagen in te plannen waarop ik mij weeg. Bijvoorbeeld 2 keer per week op een maandag en een donderdag. Dit ook op een vast tijdstip, bijvoorbeeld 's morgens als je opstaat. Laat het je dag zeker niet verpesten als het getal op de weegschaal verschijnt dat je niet wil zien. Schrijf op hoe je je voelt of praat er over met iemand die je vertrouwt. Gewoon een kort woordje schrijven hoe je je voelt en daarna een schouderklopje voor jezelf als het de goede kant opgaat. Bijvoorbeeld: 'Ik voel mij rot dat het getal omhoog gaat en zie aan mijn billen en buik dat ik dikker wordt. Maar het is voor het goede doel en ik weet diep vanbinnen dat ik daardoor gelukkiger en mooier zal worden!' Je kan deze korte tekstjes ook lezen op momenten dat je het moeilijk hebt. Dit helpt om jezelf moed en vertrouwen te geven dat het wel goed komt. 

Mocht je je van de dokter of diëtiste moeten wegen, dan is het fijn dat je daarna een gesprek kan hebben met je hulpverlener of iemand anders waar je jouw gevoelens mee kan delen. Je kan er ook voor kiezen om nog een stapje verder te gaan en blind te wegen. Zo zie je niet hoeveel je weegt, en zo kan je hulpverlener je bijsturen indien dat nodig is. Dit heb ik zelf ook een tijdje gedaan en dat vond ik best wel eng. Uiteindelijk heb ik geleerd dat je beter de confrontatie aan kan gaan met het getal, en dus ook met je gevoelens die er bij komen kijken. Aan die gevoelens moet je werken en enkel zo zal je leren loslaten.

Uiteindelijk is de weegschaal niet meer een vriend, het is een gewoon toestel om mijn gewicht te meten. Mijn echte vrienden zijn van vlees en bloed, in alle maten en gewichten. We steunen elkaar door dik en dun en daar horen echt geen cijfertjes van op de weegschaal bij.

 Fotografie: Matheus Ferrero, unsplash.com

Fotografie: Matheus Ferrero, unsplash.com

De zoektocht naar geluk...

Geschreven door Maud
Vrijwilliger bij ISA Power

Hallo, ik ben Maud. Één van de 7 miljard mensen op deze aarde, één van de 8 miljoen vrouwen in Nederland. Net als al deze andere mensen heb ik 1 missie in mijn leven: uitvogelen wie ik eigenlijk ben, wat ik nodig heb om gelukkig te zijn, en hoe ik dit kan bereiken.. Deze zoektocht heeft me tot nu toe een heel aantal mooie momenten maar zonder twijfel ook een hoop pijn en ellende opgeleverd. De grootste pijn die ik mezelf (hard zoekend) heb bezorgd is mijn eetstoornis. Gedurende zo'n vier jaar ben ik ontzettend creatief bezig geweest met het verstoppen van boterhammen, het doen alsof ik nét een hele maaltijd met mayonaise, slagroom én chocolade op had, en heb ik uren besteed aan het zoeken naar en zachte zitplek, om mijn houterige kont en hoekige rug wat ellende te besparen. Dit allemaal omdat ik dacht dat mooi en dun zijn mij gelukkig zou maken. Één ding heb ik ontdekt, en dat is dat wij mensen sociale dieren zijn en dus een oerbehoefte hebben aan liefde en erkenning van anderen.

eetstoornissen en afvallen www.isa-power.nl

Het gevoel van eenzaamheid doet ontzettend veel pijn en daarom doen we er alles aan om gewaardeerd te worden en bij de kudde te horen. Ik ben in Nederland, (in de westerse maatschappij dus) opgegroeid en ik heb altijd begrepen dat als je mooi en slank bent, carrière maakt, sociaal bent, mooie spullen hebt, uitblinkt in iets en een zo hoog mogelijk aanzien hebt, je waardering krijgt van anderen, en je dus liefde en erkenning krijgt van de mensen om je heen. Niet heel gek dus dat ik wilde afvallen, dat ik hoge cijfers wilde halen, dat ik wilde uitblinken op mijn werk, dat ik elk weekend het liefst 3 leuke dingen wilde doen en alles perfect onder controle wilde hebben. Ik was gewoon opzoek naar liefde en erkenning. Vooral als ik al die anderen zag op Instagram en Facebook, die stuk voor stuk hun mooiste foto's en leukste momenten deelden en 4939 likes kregen, leek het alsof ik niets waard was. Nog harder mijn best doen dus. En vooral in afvallen. Want daar blonk ik in uit.

Ik was een ster in het negeren van mijn lichaamssignalen, en ik was sterk, zodat ik alle pijn en honger kon weerstaan. Het was verslavend, ik kon me totaal richten op eten en me laten verdoven door het hongergevoel, zodat ik de pijn van niet goed genoeg zijn en dus niet genoeg liefde krijgen, niet meer hoefde te voelen. Eigenlijk voelde ik geen enkele emotie meer én ik had mijn leven onder controle. Dacht ik. Maar zelfs toen ik zo dun als een soepstengel was, kreeg ik niet het geluksgevoel waar ik zo hard naar op zoek was. In tegendeel. Ik voelde me leeg, verdrietig, ik leefde met een geheim, schaamte en zonderde me af van alle lieve mensen. Ik voelde me eenzamer dan ooit tevoren, maar ik schaamde me voor mij gevoelens. Ik was altijd de vrolijke, grappige en energieke Maud geweest. Ik wilde niet dat mensen mijn pijn zagen, maar van de vrolijkheid was niet veel meer over. Ik had nog minder energie dan een zak aardappelen en lichaamsfuncties begonnen langzaam uit te vallen.  

Shit... help.. waar ben ik nu terecht gekomen.. hoe ben ik hier beland en hoe kom ik hier uit! Mijn eetstoornis was alles in mijn leven, hoe kon ik dit nou los laten?! Ik was bang. Heel bang. Om me over te geven, de controle los te laten, om te voelen, te falen, alleen komen te staan (mijn eetstoornis was ook mijn vriendin en troost geweest), om niets meer te hebben waar ik in uitblonk. Ik was bang voor mezelf, bang om terug te vallen, bang voor teleurstelling en bang om dik te worden. Maar ik wilde zo niet meer leven. Ik had hulp nodig, heel hard. Mijn eetstoornis was een gevaar voor mijn gezondheid en ik kon het niet alleen. Een aantal psychologen, therapeuten en lieve mensen hebben me geprobeerd te helpen, en ze hebben me zeker laten inzien dat ik ervan af wilde. Een lang proces volgde, maar echt veel resultaat werd er niet geboekt.

Mijn angst was te groot en ik voelde me onbegrepen. Totdat ik bij ISApower terecht kwam. Isabelle en mijn coach hebben me bijgebracht wat ik nodig had. Ik moest eindelijk eens eerlijk zijn tegen mezelf. Mijn pijn onder ogen zien, mijn verdriet vóelen in plaats van wegstoppen, me kwetsbaar opstellen en mensen om mij heen vertellen hoe ik me nu écht voel. Inzien dat ik een bitch ben voor mezelf (en soms tegen anderen) en geen respect heb voor mijn lichaam dat goed en gezond is, geen respect voor mijn leven en alle mooie dingen en mensen om me heen die ik zomaar voor niks heb gekregen. Nagaan wat ik nu eigenlijk leuk vind en wat mijn dromen zijn, mijn angsten erkennen en vechten om ze te verslaan, grote stappen zetten, de controle loslaten en risico's nemen. Inzien wat nu écht de waarheid is en dat mijn eetstoornis niet mijn vriendin maar mijn vijand is, niet mijn controle maar juist iets dat ik niet kan controleren, iets dat me eenzaam, verdrietig en boos maakt, iets wat al mijn vreugde en energie opslokt en me in een zak aardappelen verandert. Ik moest het negatieve loslaten en me focussen op de ontelbare mooie dingen op deze wereld en in mijn leven.

Ik ben een mooi mens met kwaliteiten én gebreken, net zoals alle andere 7 miljard op deze wereld. ISA Power heeft me geholpen te herstellen, ik heb een prachtige reis van 9 maanden mogen maken, ik heb geweldige mensen ontmoet en ik mag er zijn. Het leven is leuk, het is een uitdaging, een spel..  en ik ben zo dankbaar voor alles wat ik heb en kan doen. Ik ben gezond, ik ben vrij, alle mogelijkheden liggen voor me open en ik krijg zoveel liefde van de mensen om me heen. Ik sta open voor nieuwe dingen en vecht voor het goede. Ik groei, ik geniet, ik ben dankbaar, ik geef mijn liefde aan mensen, aan de wereld én aan mezelf. Óók als het even niet lukt bij mezelf, of de anderen of de wereld. Ik ben zuinig op mijn energie en spendeer het vooral aan dingen en mensen die mij ook energie geven en me inspireren. Ik heb veel ideeën en plannen, ik voel me levend, maar niets moet en ik leef in het nu. Ik heb geen verwachtingen, alles dat komt is voor mij een cadeautje. Ik ben niet perfect, mijn leven is niet perfect, ik ben soms onzeker en bang om gekwetst te worden, maar ik leef, ik ben tevreden en heb het gevoel dat mijn zoektocht naar geluk langzaam begint te stranden. Ik moet nog heel veel leren en ik ben ervan overtuigd dat de grootste lessen me nog staan te wachten, maar samen met deze lessen ook heel veel moois.

Mijn grootste wens is uitgekomen; ik heb mijn eetstoornis verslagen, gedag gezegd, een stomp gegeven, maar ook bedankt. Ik ben blij om te zijn wie ik ben en mijn eetstoornis heeft daar alles aan bijgedragen. Voor mij staat geluk gelijk aan liefde, dankbaarheid en tevredenheid. Hoe ik dit verzamel? 'Gewoon' door liefde te geven aan anderen, aan de wereld en aan mezelf en mijn hart. Doe ik dit, dan stroomt de energie binnen. Het krijgen van geluk door streven naar perfectie, aanzien, prestatie, geld en aandacht is wat mij betreft een illusie en jaagt alles wat je echt nodig hebt juist heel ver weg. Mijn eetstoornis was een les; geluk zit in mezelf, ik volg mijn hart. Ik maak fouten, voel de pijn en leer hiervan. Niemand en niets anders dan ikzelf is verantwoordelijk voor hoe ik mij voel en het leven is een verrassing. Als ‘anorexiapatiënt’ kreeg ik veel aandacht van lieve mensen. Maar deze aandacht bestond uit zorgen, angst en verdriet van anderen. Keer het om, wees een bloem, stop niet met bloeien als iemand even niet kijkt en stop niet met bloeien als je even geen compliment krijgt. Bloei voor jezelf en voel hoe al het moois razendsnel op je afkomt.

Het herstel van mijn eetstoornis leek voor mij uitzichtloos. Als de Himalaya beklimmen op m’n blote voeten en dan weer terug. Het was een harde weg. Ik heb regelmatig een terugval gehad (1 pijnlijke meter omhoog en dan weer 3 heel hard omlaag). Soms raakte ik uitgeput. Ik kwam in een wolk en zag geen uitweg meer. Ik raakte in paniek of ik raakte verdoofd en wilde even helemaal niets meer. Maar met de hulp van anderen kreeg ik mezelf toch weer bij elkaar geraapt en bleef ik vechten. Ik weet dat het mogelijk is, en dat iedereen diep van binnen deze kracht bezit. Daarom zit ik me nu in als vrijwilliger voor ISA Power en wil ik anderen helpen die aan het vechten zijn en het allemaal even niet meer zien zitten.

 

Ik dacht dat ik gelukkiger zou worden

Ik ben altijd een gelukkig kind geweest. Op de basisschool had ik veel vriendinnetjes, ik was goed in tennis en ik deed het goed op school. Wel was ik altijd een beetje onzeker en angstig. Ik was bang om te verliezen en om dingen niet goed te doen. Ook vond ik het altijd spannend om nieuwe mensen te leren kennen. Toch heeft mij dit nooit echt belemmerd en was ik een gelukkig kind. Dat veranderde toen ik naar de middelbare school ging.

Van een kleine school in een dorp ging ik nu naar een grote middelbare school in de stad. Die overgang was voor mij enorm groot. Er gingen wel wat vriendinnen van de basisschool met mij mee, maar iedereen veranderde door de nieuwe omgeving. Ik kon maar niet wennen en zat niet lekker in mijn vel. Opeens haalde ik het idee in mijn hoofd dat ik te zwaar was en dat ik wel wat af zou kunnen vallen. Misschien dat ik dan beter in mijn vel zou komen te zitten. Misschien dat school dan wel fijn aan zou voelen. Misschien dat ik dan wel wat meer aansluiting vond met klasgenoten.

Het afvallen ging me gemakkelijk af. In korte tijd raakte ik wat kilo’s kwijt, maar ik begon nog minder te eten, want ik wilde nog meer afvallen. Eigenlijk is het heel snel gegaan en zat ik in korte tijd al helemaal vast in het eten. Mijn dagen bestonden uit calorieën tellen, eten, niet-eten en liegen. Later ontdekte ik ook dat ik het eten kwijt kon raken door over te geven. Hoe smerig ik ook vond; dit zag ik toch als een oplossing. Ik viel af, maar in plaats van gelukkiger werd ik alleen maar ongelukkiger.

Ik werd niet meer ongesteld en daar schrok ik heel erg van. Ik merkte ook steeds meer dat het eten echt een obsessie was geworden en dat ik niet meer kon stoppen. Soms nam ik mezelf voor om weer ‘gewoon normaal te doen’ met eten, maar dat lukte niet meer. De paniek rondom het eten was groot. Ik was intens bang om aan te komen als ik weer normaal zou gaan eten.

Op aanraden van een vriendin heb ik een brief geschreven aan mijn ouders om hen te vertellen dat het niet goed met me ging. Mijn ouders schrokken van de brief en gingen met mij het gesprek aan. We wisten niet precies wat we moesten doen, maar ik beloofde hen dat ik weer normaal zou gaan eten. Dat lukte echter niet en nadat mijn ouders erachter waren gekomen dat ik nog steeds overgaf, namen ze me mee naar de huisarts.

danique.jpg

De huisarts verwees mij door naar een centrum voor eetstoornissen en daar kreeg ik te horen dat ik inderdaad een eetstoornis had. Ik startte daar een behandeling en moest dus weer gaan eten. Dat deed ik ook, maar ik schoot daar gigantisch in door. Ik kreeg echt enorme eetbuien die ik moest compenseren van mezelf. Ik had een eetbui, gaf over, had weer een eetbui, laxeerde, sportte en vervolgens at ik weer. Ik was totaal de ‘controle’ kwijt en voelde me diepongelukkig. In plaats van beter ging het alleen maar slechter met me tijdens therapie.

Na ongeveer een half jaar werd ik doorverwezen naar een ander centrum voor eetstoornissen, omdat ze me hier niet meer konden helpen. Het ging echt zo slecht met me. Ik voelde me depressief en kon de eetbuien niet meer stoppen. Uiteindelijk kreeg ik ook de diagnose boulimia nervosa. Anderhalf jaar heb ik bij dit centrum verschillende soorten therapieën gehad. Soms ging het ietsjes beter, maar uiteindelijk bleef de eetstoornis in stand. Ik kwam niet verder.

Zowel lichamelijk als psychisch ging het steeds slechter met me. Ik had allerlei lichamelijke klachten waar ik van schrok en ik was ook steeds meer bezig met de dood. Toch wist ik dat de dood niet de oplossing was. Ik had de enorme wens om te veranderen en om de eetstoornis los te laten. Uiteindelijk heb ik mij dan ook opgegeven voor een televisieprogramma. Ik zag namelijk een oproep op tv van dat programma waarbij ze mensen met eetstoornissen zochten. Ik heb me toen opgegeven en ben uitgekozen om mee te doen. Samen met mijn ouders en een aantal andere gezinnen van dochters met een eetstoornis zijn we naar Spanje afgereisd. Daar volgden we met het gezin therapie, maar ook kreeg ik individuele therapie en hadden mijn ouders therapie met de andere ouders erbij.

Deze therapie was zo anders dan dat ik daarvoor had. Het ging hier namelijk helemaal niet over eten. Er werd gekeken naar wat er allemaal achter de eetstoornis schuilde: onzekerheid, faalangst, perfectionisme, me niet goed genoeg voelen, niet weten wat te willen etc. Al die dingen hielden mijn eetstoornis in stand en voor het eerst werd daar echt naar gekeken in plaats van naar alleen het eten.

Mijn deelname aan dit programma heeft enorm geholpen. Met goede nazorg ben ik helemaal van mijn eetstoornis afgekomen. Wat ik geleerd heb bij dit programma is dat je verantwoordelijk bent voor je eigen leven. Voor een eetstoornis kies je niet, maar je kiest wel voor herstel, elke dag weer. Ook gaat een eetstoornis niet over eten en behandelingen zouden zich niet alleen maar daarop moeten richten.

Het gaat gelukkig al jaren erg goed met me en ik ben trots op het feit dat ik de eetstoornis overwonnen heb. Het leven zonder eetstoornis is zoveel leuker, mooier en beter. De afgelopen jaren heb ik op verschillende manieren mijn ervaringen in proberen te zetten. Zo heb ik een kamp begeleid voor jongeren met een eetstoornis, heb ik gewerkt bij Proud2Bme en ga ik nu als coach bij ISA Power aan de slag. Wil jij ook aan de slag om afscheid te nemen van jouw eetstoornis? Gun jezelf een gratis intake gesprek en ontdek wat wij voor jou kunnen betekenen!