Ik hield vast aan mijn eetstoornis

Geschreven door Ellen

Hallo, mijn naam is Ellen en inmiddels ben ik vol trots dat ik mijn ‘’Story of hope’’ met jullie mag delen.

Vanaf mijn geboorte (1989) heb ik een lichte handicap aan mijn linkerhand. Door deze aandoening moet ik mijn hele leven mijzelf en anderen al bewijzen dat ik echt wel alles kan, net als iedereen. Ik ben, toen ik jong was, op turnen gegaan. Dit was gewoonweg de beste sport voor mijn handicap. Ondanks mijn handicap kon ik erg goed turnen. Niet zomaar op recreatieniveau, maar echt wedstrijdsport. Binnen deze sport moest ik mij ten opzichte van andere turnsters ook, net als in het dagelijkse leven, heel vaak bewijzen. Met name op brug waar ik natuurlijk veel minder grip heb dan de andere turnsters. Ik heb dus vaak de andere kant van de turnzaal mogen zien, hahaha. 

image3 (1).JPG

Langzamerhand creëerde ik tijdens mijn turncarrière een eetstoornis. Wanneer je lichter bent, kun je veel beter turnen en ik vond het toen ook veel mooier om dun te zijn. Ik ging steeds meer op mijn voeding letten, wat je als sporter natuurlijk al doet, maar ik sloeg er te veel in door en viel steeds meer af! Ik zag het niet en hoorde alleen maar een stemmetje in mijn hoofd die zei: “zonder deze maaltijd kun je ook wel” en zo bleef ik maar doorgaan. De mensen om mij heen kregen door dat ik minder at en dat ik afviel. Ook viel het ze op dat ik geregeld naar de wc ging als ik wat had gegeten. Als ik wat at dan spuugde ik het uit, dus ik had niet alleen Anorexia maar ook wat symptomen van Boulimia. 

Ik hield mij zo vast aan de eetstoornis, omdat het een controle was. Het voelde geweldig dat ik zo sterk was om dit vol te kunnen houden. Het getal op de weegschaal werd steeds minder, mijn kleding werd echt te groot en dat voelde erg goed. Aan de ene kant wist ik dat het fout was, maar die andere kant was trots. Ik wilde niet van mijn probleem af!  Anorexia was van mij, mijn geheim en daar mocht niemand aankomen! Ik was vroeger erg aanwezig en altijd vol humor en grapjes, maar helaas veranderde dit compleet. Ik werd stiller, had nergens meer zin in en zat vaak met dikke vesten aan op de bank. Ik was helemaal lusteloos en vermoeid. Ik hield het niet meer langer vol! 

Ik kreeg door dat elk mens wel echt voeding nodig heeft en door middel van mijn diëtiste en goeie gesprekken heb ik toch een uitweg gevonden. Ze zei altijd: “een auto kan ook niet rijden zonder benzine of diesel en dat geldt ook voor ons lichaam”.
Na een poosje werd eten weer normaal. Ik begon er weer wat sterker uit te zien en was niet meer die zombie in die dikke vesten.Ik had het overwonnen en zelfs het turnen ging weer beter. Ik was veel sterker en kon alles weer goed volhouden.

In 2012 ben ik vanuit mijn opleiding een half jaar stage gaan lopen in Italië als turntrainster. Turnen, dat was mijn lust en mijn leven en ik zag mijn toekomst echt in deze sport! Na een geweldig half jaar in Italië ben ik voor mijn diploma-uitreiking teruggegaan naar Nederland. Daar zat ik weer… en NU? Na 3 maand heb ik de boel weer gepakt en ben ik teruggegaan naar Italië. Ik had nog geen werk, dus ben ik daar gaan zoeken en solliciteren. In deze periode kreeg ik een terugval. Achteraf komt het denk ik doordat ik veel onzekerheden had. 
Als ik geen werk vond, moest ik weer terug naar Nederland en dan had ik gefaald! De mensen om mij heen kregen weer door dat ik rommelde met mijn eten en ook in Italië verloor ik weer veel gewicht. Het prettige gevoel van controle kwam weer naar boven. Na een half jaar kon ik bij een Italiaanse turnclub aan de slag als trainster. 

Wauw… ik kon het niet geloven. Dit was altijd al mijn droom! Ik kwam terecht bij een superleuk clubje waar ik heel warm werd ontvangen. Daarnaast was het ook nog een club op internationaal niveau. De club had een huis voor mij geregeld in de buurt van de turnhal en toen ben ik met mijn ervaring uit Nederland begonnen als trainster. Het ging allemaal super goed. De turnsters leerden veel en gingen goed vooruit, mijn Italiaans werd echt goed, maar aan helemaal alleen zijn in Italië zat ook een keerzijde. De anorexia kon mij weer helemaal meetrekken in deze gedachte van alleen zijn en na een jaar waren we weer terug bij af! Ik functioneerde niet meer zoals voorheen en het ging helemaal mis. Toen ik in Italië in het ziekenhuis ben geweest, heb ik mij in Italië laten opnemen in een kliniek. Ik was die eetstoornis zo zat en voelde dat ik er klaar voor was om er keihard voor te strijden. Natuurlijk ging dit met vallen en opstaan, maar het is zeker de moeite waard voor jullie allemaal.

image4.JPG

Na 4 maanden heb ik besloten om weer terug te keren naar Nederland, mijn droom viel in duigen en voelde mij erg mislukt. Na een half jaar weer in Nederland te zijn waarbij ik mijn vrienden en familie om mij heen heb, waarbij ik de ervaring heb van klinieken en hulp voor de eetstoornis, was ik toch al weer meer de vrolijke Ellen die ik altijd ben geweest. Ik kreeg weer zin om in de maatschappij terug te keren en dit slaagde aardig. Ik ben klaar met de turnwereld! Altijd was ik opzoek naar perfectionisme en dat is onmogelijk in het turnen. Door mijn handicap heb ik toch een heel sterk karakter opgebouwd en dit heeft mij gevormd tot wie ik nu ben. Nu heb ik geleerd om mijn karaktereigenschappen om te zetten tot positieve gedachten en daar ben ik erg trots op. Alles wat ik tot nu toe gedaan heb, ondanks mijn eetstoornis, heb ik bereikt door die sterke eigenschappen. 

Het leven is te kort en veel te mooi om 24/7 te gaan malen over dat cijfertje op de weegschaal of dat kleine rolletje te veel! Iedereen mag er zijn en iedereen is mooi van zichzelf, want dat geweldige lichaam krijg je tenslotte al bij je geboorte!

“Als je wat wilt bereiken in je leven moet je goed voor jezelf zorgen, anders blijven je dromen ver weg en zit je altijd gevangen in die nare gedachten”

Veel
            Liefs
                       Ellen