Ziek, zieker, ziekst. Kap ermee.

Waarom vergelijken binnen de wereld van eetstoornissen zo gevaarlijk kan zijn, en waarom niemand hoeft te bewijzen hoe ziek die is.

Er bestaat een bijzondere, maar ook pijnlijke vorm van vergelijking binnen de wereld van eetstoornissen. Wie is het dunst, wie is het langst ziek, wie heeft de meeste ziekenhuisopnames gehad, wie heeft een sonde gehad, wie heeft de ernstigste diagnose en wie heeft de meeste behandelingen doorlopen? En misschien wel de verdrietigste vraag van allemaal: ben ik eigenlijk wel ziek genoeg?

Het zijn vragen die ik in mijn werk al jarenlang tegenkom. Soms worden ze hardop uitgesproken, maar veel vaker blijven ze verborgen, ergens in iemands gedachten, omdat mensen zich ervoor schamen of zelf niet goed begrijpen waarom ze zich met anderen vergelijken. En hoewel niemand bewust een wedstrijd hoeft te organiseren, kan het voor iemand met een eetstoornis wel degelijk als een wedstrijd gaan voelen, een wedstrijd waarin de spelregels voortdurend veranderen, waarin je jezelf vergelijkt met mensen die nóg zieker lijken en waarin het bereiken van een bepaalde grens zelden de rust geeft waarop je hoopte.

Daarom wil ik het vandaag hebben over iets waar we misschien nog veel vaker en eerlijker over mogen praten: de onzichtbare hiërarchie binnen de wereld van eetstoornissen, en de verantwoordelijkheid die we allemaal hebben om die niet onbedoeld in stand te houden.

Wanneer ben je ziek genoeg?

In onze samenleving vergelijken we voortdurend. Wie is het succesvolst, wie is het mooist, wie heeft het meeste bereikt en wie heeft het perfecte leven? Bij mensen met een eetstoornis kan die vergelijkingsdrang een andere, veel gevaarlijkere vorm aannemen, waarbij het niet meer gaat om de mooiste, rijkste of succesvolste willen zijn, maar om degene die het ernstigst ziek is.

Deze onderlinge wedstrijd herkennen vooral mensen die worstelen met anorexia. Toch is het gevoel deels herkenbaar voor iedereen met een eetstoornis, want ook mensen met boulimia, een eetbuistoornis of een andere eetstoornis kunnen jaloers zijn op mensen met anorexia, omdat anorexia door de buitenwereld vaak gezien wordt als de 'echte' of de ernstigste eetstoornis. Bij mensen met eetbuien bestaat er geen wedstrijd wie de grootste eetbui heeft gehad, daar overheerst vooral schaamte, en juist die schaamte kan ervoor zorgen dat iemand zich nog minder gezien voelt en nog langer wacht met hulp vragen.

Dat klinkt misschien onbegrijpelijk voor iemand die zelf nooit een eetstoornis heeft gehad, want waarom zou iemand nóg zieker willen worden? Toch kan daar een begrijpelijke, maar pijnlijke psychologische dynamiek achter schuilgaan. Misschien voelt iemand zich pas serieus genomen wanneer het lichamelijk zichtbaar slecht gaat, misschien is er eerder hulp geweigerd omdat de situatie niet ernstig genoeg zou zijn, of misschien heeft iemand ervaren dat er pas écht werd geluisterd toen een ziekenhuisopname noodzakelijk werd.

Het kan ook zijn dat de eetstoornis zo verweven is geraakt met iemands identiteit dat herstellen niet alleen voelt als beter worden, maar ook als het verliezen van iets vertrouwds. De gedachte kan dan ontstaan: als ik herstel, denken mensen misschien dat het allemaal wel meeviel, of als ik aankom, verdien ik dan nog wel hulp? En soms klinkt er een andere, minstens zo pijnlijke gedachte: zij is veel zieker dan ik, dus ik mag me eigenlijk niet aanstellen.

Dit zijn geen oppervlakkige gedachten en ze ontstaan ook niet zomaar. Ze kunnen voortkomen uit diepe onzekerheid, schaamte, angst, een behoefte aan erkenning en een eetstoornis die het denken steeds verder beïnvloedt. Juist daarom is het zo belangrijk dat we niet alleen kijken naar het zichtbare gedrag, maar ook proberen te begrijpen wat iemand vanbinnen ervaart.

Je hoeft niet eerst lichamelijk achteruit te gaan om te bewijzen dat je psychisch lijdt. Je hoeft geen bepaald gewicht te bereiken, geen ziekenhuisopname mee te maken, geen sonde te krijgen en geen indrukwekkend ziekteverhaal te hebben. Je verdient hulp omdat je het moeilijk hebt, niet omdat je kunt aantonen dat iemand anders het minder moeilijk heeft.

De onzichtbare wedstrijd die niemand kan winnen

Stel je eens voor dat iemand al jaren worstelt met anorexia, meerdere behandelingen heeft gehad en zich ondanks alles nog steeds onzeker voelt over de ernst van de eigen situatie. Dan verschijnt er op Instagram een foto van iemand in een ziekenhuisbed, met een zichtbare sonde en daaronder tientallen liefdevolle reacties: wat ben je sterk, wat heb jij veel meegemaakt, je bent zo'n vechter.

Die reacties zijn waarschijnlijk goedbedoeld en degene die de foto plaatst, zoekt misschien vooral verbinding, erkenning of steun. Misschien wil diegene laten zien hoe het werkelijk gaat, omdat het leven met een eetstoornis vaak zo eenzaam en onbegrepen kan voelen. Maar bij iemand anders kan diezelfde foto een heel andere gedachte oproepen: zie je wel, zij is pas echt ziek, ik heb nooit een sonde gehad, misschien moet het bij mij ook eerst zover komen.

En precies daar kan iets gevaarlijks ontstaan, niet omdat de persoon die de foto deelt iets verkeerds bedoelt, maar omdat de eetstoornis van degene die kijkt de beelden kan gebruiken als vergelijkingsmateriaal. Een ziekenhuisopname wordt dan onbedoeld een bewijs van ernst, een sonde een symbool van erkenning en een langdurig ziekteverhaal een soort status, terwijl het in werkelijkheid gaat om mensen die lijden en zorg nodig hebben.

Wat mij hierin raakt, is dat iemand die al ontzettend veel heeft meegemaakt, zich door het verhaal van een ander ineens minder ziek kan voelen. Alsof het eigen verdriet minder betekenis krijgt zodra iemand anders meer heeft meegemaakt, terwijl pijn en psychisch lijden zich helemaal niet op die manier laten vergelijken.

Er bestaat geen eerste plaats voor de ernstigste eetstoornis. En er is al helemaal geen prijs die het waard is om je gezondheid of je leven voor op het spel te zetten.

Sociale media: verbinding of onbedoelde competitie?

We leven in een tijd waarin bijna alles wordt gedeeld. Vakanties, verjaardagen, verdriet, successen, moeilijke momenten en persoonlijke verhalen verschijnen dagelijks op sociale media, en ook ziekte is steeds zichtbaarder geworden. Jongeren en volwassenen delen foto's vanuit het ziekenhuis, vertellen over hun behandeling, laten medische hulpmiddelen zien en nemen hun volgers mee in hun herstelproces.

En daar is niet automatisch iets mis mee, want het kan ontzettend waardevol zijn om je minder alleen te voelen, iemand te vinden die begrijpt wat jij doormaakt en te ontdekken dat herstel mogelijk is, ook wanneer je daar zelf nog nauwelijks in durft te geloven. Voor sommige mensen is online lotgenotencontact zelfs een belangrijke eerste stap naar het durven vertellen van hun eigen verhaal.

Maar er zit ook een andere kant aan, waar we wat mij betreft veel bewuster bij stil mogen staan. Wanneer iemand voortdurend beelden ziet van ernstig zieke lichamen, ziekenhuisopnames of medische ingrepen, kunnen die beelden een referentiepunt worden, niet voor herstel, maar voor de vraag hoe ernstig de eigen eetstoornis eigenlijk is.

En wanneer algoritmes vergelijkbare berichten blijven aanbieden, kan iemand steeds verder terechtkomen in een wereld waarin ziekte het middelpunt vormt. Wat eerst herkenning gaf, kan langzaam veranderen in vergelijking, en wat eerst steun bood, kan de eetstoornis gaan voeden.

Daarom is mijn vraag niet of mensen hun ziekteverhaal mogen delen, want natuurlijk mogen ze dat, en niemand hoeft zich te schamen voor wat diegene heeft meegemaakt. Mijn vraag is vooral of we ons voldoende bewust zijn van de invloed die onze beelden en woorden op anderen kunnen hebben.

Helpen we elkaar met wat we delen? Of leggen we onbedoeld de lat steeds hoger voor wat een 'echte' eetstoornis zou moeten zijn?

Ik denk dat we hierover met elkaar in gesprek moeten blijven, zonder mensen het zwijgen op te leggen en zonder hen verantwoordelijk te maken voor de eetstoornis van iemand anders, maar wel vanuit het besef dat wat voor de één een manier is om steun te vinden, voor de ander een aanleiding kan zijn om zichzelf opnieuw tekort te vinden schieten.

Kopieergedrag: wanneer het verhaal van een ander jouw eetstoornis beïnvloedt

Mensen leren van elkaar, dat is heel menselijk. We nemen gedrag over, spiegelen ons aan anderen en zoeken herkenning bij mensen die iets vergelijkbaars meemaken, en ook bij eetstoornissen kan dit gebeuren. Iemand hoort bijvoorbeeld over bepaald eetstoornisgedrag dat diegene zelf nog niet kende, of ziet hoe iemand anders met eten, bewegen of behandeling omgaat, waarna soms de neiging ontstaat om dat gedrag over te nemen.

Dat gebeurt niet noodzakelijk omdat iemand bewust zieker wil worden, maar omdat de eetstoornis gevoelig kan zijn voor vergelijking, controle en bevestiging. Dit noemen we ook wel kopieergedrag of sociale besmetting, waarbij gedrag, overtuigingen of bepaalde manieren van omgaan met spanning zich binnen een groep kunnen verspreiden.

Het betekent niet dat iedere persoon met een eetstoornis automatisch gedrag overneemt, en het betekent zeker niet dat we mensen met een eetstoornis bij elkaar vandaan moeten houden. Lotgenotencontact kan juist ontzettend helpend zijn, omdat herkenning, begrip en het delen van ervaringen kunnen bijdragen aan herstel.

Maar de manier waarop we ervaringen delen, maakt wel verschil. We kunnen met elkaar praten over angst, schaamte, eenzaamheid, herstel, terugval en ambivalentie, zonder gedetailleerd te vertellen hoe bepaald schadelijk gedrag wordt uitgevoerd. We kunnen herkenning bieden zonder elkaar nieuwe manieren van zelfbeschadiging of eetstoornisgedrag aan te leren, en we kunnen eerlijk zijn over hoe moeilijk herstel soms is, zonder ziekte te verheerlijken.

Deel je verhaal, maar wees je bewust van wat een ander ervan kan meenemen.

Ziektewinst: wat levert een eetstoornis iemand op?

Dit is misschien een van de gevoeligste onderwerpen om over te praten, omdat het woord 'ziektewinst' gemakkelijk verkeerd begrepen kan worden. Wie het hoort, kan denken dat iemand voordeel probeert te halen uit het ziek zijn, alsof iemand expres een eetstoornis heeft of alsof het allemaal draait om aandacht vragen.

Dat is nadrukkelijk niet wat ik bedoel, want een eetstoornis is geen vrije keuze. Maar een eetstoornis kan wel een functie krijgen in iemands leven, en juist die functie kan verklaren waarom het soms zo ontzettend moeilijk is om bepaalde patronen los te laten.

Misschien geeft de eetstoornis een gevoel van controle wanneer de rest van het leven onvoorspelbaar voelt, helpt het om emoties tijdelijk te dempen of biedt het structuur, identiteit en een gevoel van veiligheid. En soms zorgt het ziek zijn ervoor dat iemand eindelijk de zorg, aandacht, nabijheid of bescherming ontvangt waar diegene al zo lang behoefte aan had, niet omdat iemand die aandacht probeert af te dwingen, maar omdat bepaalde behoeften eerder onvoldoende werden gezien of vervuld.

Dan kan herstel ingewikkeld worden, omdat er niet alleen iets verandert in het eetgedrag of het lichaam, maar mogelijk ook in de manier waarop iemand zichzelf ziet en de wereld om zich heen ervaart.

Wat gebeurt er wanneer de eetstoornis minder ruimte inneemt? Krijg ik dan nog aandacht, mag ik nog steeds verdrietig zijn, blijven mensen voor mij zorgen en wie ben ik eigenlijk zonder mijn eetstoornis?

Het zijn vragen die we serieus mogen nemen, juist omdat ze vaak raken aan diepere gevoelens van onveiligheid, eenzaamheid, onzekerheid en het verlangen om gezien te worden.

Ziektewinst betekent niet dat iemand graag ziek is. Het betekent dat de eetstoornis mogelijk iets biedt wat iemand nog niet op een andere, veiligere manier heeft leren vinden.

En precies daar ligt een belangrijk onderdeel van herstel. Niet alleen het eetstoornisgedrag verminderen, maar samen ontdekken welke behoeften, angsten en ervaringen daaronder liggen, zodat iemand langzaam andere manieren kan ontwikkelen om met moeilijke gevoelens, situaties en relaties om te gaan.

Waarom nóg zieker worden geen oplossing is

In mijn podcast Ziek, zieker, ziekst gebruik ik de metafoor van een struisvogel die zijn kop steeds dieper in het zand steekt. Het is een confronterend beeld, maar ik gebruik het omdat een eetstoornis soms kan voelen als een oplossing, terwijl die het leven juist steeds verder beperkt.

Niet omdat iemand dom is, niet omdat iemand niet beter wil worden en ook niet omdat iemand bewust de werkelijkheid probeert te ontkennen, maar omdat vermijding op korte termijn verlichting kan geven. Even niet hoeven voelen, even geen keuzes hoeven maken en even niet geconfronteerd worden met verdriet, onzekerheid, trauma, eenzaamheid of verwachtingen.

Het eetstoornisgedrag kan tijdelijk een gevoel van rust of controle geven, waardoor het begrijpelijk is dat iemand er steeds opnieuw naar teruggrijpt, zeker wanneer andere manieren om met spanning om te gaan nog onvoldoende beschikbaar voelen.

Maar de problemen die eronder liggen, verdwijnen daardoor meestal niet. Sterker nog, door lichamelijke ontregeling, ondervoeding en steeds verder ingesleten patronen kan het moeilijker worden om emoties te reguleren, helder na te denken en nieuwe stappen te zetten.

Dat betekent niet dat een ziekenhuisopname of medische behandeling geen waarde heeft, integendeel. Medische stabilisatie kan levensreddend zijn en is soms absoluut noodzakelijk, terwijl voedingsherstel en lichamelijke veiligheid belangrijke onderdelen zijn van goede zorg.

Maar daarnaast verdient iemand ook hulp bij wat de eetstoornis in stand houdt, bij de angst, het verdriet, de overtuigingen, de ervaringen en de behoefte aan veiligheid en controle. Want wanneer we uitsluitend aandacht besteden aan het zichtbare gedrag, bestaat het risico dat iemand lichamelijk herstelt terwijl de onderliggende worsteling onvoldoende wordt begrepen.

Je verdient niet alleen hulp om lichamelijk te herstellen. Je verdient ook hulp om je leven weer als van jou te kunnen ervaren.

Wat betekent 'zij is veel zieker' eigenlijk?

Stel dat je dochter tegen je zegt: 'Mam, zij is veel zieker dan ik.'

Wat hoor je dan? Misschien denk je dat ze haar eigen situatie bagatelliseert, misschien wil je haar geruststellen en zeggen dat ze zelf ook ernstig ziek is, of misschien voel je verdriet omdat je ziet hoeveel ze al heeft meegemaakt en toch blijft twijfelen of haar problemen wel serieus genoeg zijn.

Maar ik zou ouders willen uitnodigen om eerst nieuwsgierig te worden en te onderzoeken wat hun dochter eigenlijk bedoelt, voordat ze proberen haar van het tegendeel te overtuigen.

Bedoelt ze dat ze zich niet serieus genomen voelt, dat ze denkt dat ze nog geen hulp verdient, dat ze bang is om aan te komen of dat ze jaloers is op de aandacht die iemand anders krijgt? Of begrijpt ze zelf misschien niet waarom ze zich zo slecht voelt terwijl haar lichaam er anders uitziet dan dat van iemand anders?

Probeer niet direct te corrigeren of overtuigen, maar stel vragen die ruimte geven aan het gevoel achter de uitspraak.

Je zou bijvoorbeeld kunnen vragen: 'Wat maakt dat jij denkt dat zij zieker is, en wat betekent het voor jou als iemand anders ernstiger ziek lijkt?' Misschien kun je daarna voorzichtig onderzoeken of je dochter bang is dat haar eigen problemen minder belangrijk worden, en wat zij nodig zou hebben om te voelen dat haar verdriet serieus wordt genomen zonder dat ze eerst zieker hoeft te worden.

Soms ontstaat juist door die vragen een gesprek dat veel verder gaat dan eten of gewicht, een gesprek over gezien worden, over angst, over het verlangen om ertoe te doen en over de mogelijkheid dat iemand steun mag ontvangen zonder daar eerst lichamelijk voor achteruit te hoeven gaan.

En misschien is dat wel een van de belangrijkste boodschappen die we onze kinderen kunnen meegeven: je hoeft niet te bewijzen dat je het moeilijk hebt voordat we naar je luisteren.

Wat kun je zelf doen als je merkt dat je gaat vergelijken?

Misschien herken je jezelf in dit artikel. Misschien volg je mensen die ook een eetstoornis hebben en merk je dat je na het bekijken van hun berichten onrustiger wordt, of misschien betrap je jezelf op gedachten als: zij is dunner dan ik, dus mijn eetstoornis valt wel mee, of zij heeft meer opnames gehad, dus ik verdien minder hulp.

Het kan ook zijn dat je ziet hoeveel steun iemand anders krijgt en je jezelf afvraagt waarom niemand lijkt te begrijpen hoe moeilijk jij het hebt, of dat je bang bent dat je niet meer bijzonder bent wanneer je herstelt. En misschien herken je zelfs de gedachte dat je eerst zieker moet worden voordat je mag stoppen.

Als je dit herkent, wil ik je iets meegeven: je hoeft je niet te schamen voor deze gedachten. Ze vertellen mogelijk iets over hoe onzeker, bang of alleen je je voelt, en misschien ook over hoeveel ruimte de eetstoornis in je hoofd heeft gekregen, maar je hoeft die gedachten niet als waarheid te behandelen.

Begin eens met onderzoeken wat sociale media met je doen. Voel je je na het bekijken van bepaalde accounts hoopvoller, rustiger en meer verbonden, of merk je juist dat je onrustiger wordt, je schuldiger voelt en steeds opnieuw denkt dat je niet goed genoeg bent?

Wanneer je merkt dat bepaalde beelden of verhalen je eetstoornisgedachten versterken, mag je jezelf toestemming geven om die accounts te ontvolgen, ook wanneer je iemand aardig vindt, ook wanneer diegene niets verkeerd doet en ook wanneer je bang bent om iets te missen. Je mag grenzen stellen aan wat je ziet en aan wat je op dit moment aankunt.

Probeer daarnaast je vergelijkingsgedachten met iemand te bespreken, bijvoorbeeld met je therapeut, begeleider of iemand die je vertrouwt, want juist de gedachten waarvoor je je schaamt, kunnen belangrijk zijn om samen te onderzoeken.

Het kan ook helpen om bewust andere voorbeelden op te zoeken, niet alleen verhalen over ziekte, maar vooral verhalen over leven. Mensen die plezier maken, moeilijke dagen hebben, relaties opbouwen, ontdekken, opnieuw beginnen en laten zien dat er meer bestaat dan een eetstoornis.

En misschien is het allerbelangrijkste dat je jezelf eraan blijft herinneren dat je geen bewijs hoeft te verzamelen. Je hoeft niet eerst een bepaalde grens te bereiken voordat je hulp mag vragen, en je hoeft niet te wachten tot anderen zien hoe moeilijk je het hebt.

Ook ouders, professionals en ervaringsdeskundigen hebben een verantwoordelijkheid

Ik vind dat we dit gesprek niet alleen bij mensen met een eetstoornis mogen neerleggen, omdat we allemaal invloed hebben op de omgeving waarin iemand probeert te herstellen.

Als ouders kunnen we luisteren naar de betekenis achter vergelijkingen, zonder zelf mee te gaan in de wedstrijd, en als professionals kunnen we voorkomen dat we de ernst van een eetstoornis uitsluitend afmeten aan gewicht, opnames of zichtbare lichamelijke gevolgen.

Als ervaringsdeskundigen kunnen we zorgvuldig nadenken over hoe we ons verhaal delen, welke details werkelijk iets bijdragen aan herkenning of herstel en welke informatie mogelijk onbedoeld nieuwe vergelijkingen oproept. En als mensen die actief zijn op sociale media, kunnen we ons afvragen welke beelden we versterken en welke boodschappen we daarmee verspreiden.

Dat betekent niet dat iemand zijn of haar ziekte moet verbergen, en het betekent ook niet dat herstelverhalen alleen maar positief mogen zijn. Herstel is vaak ingewikkeld, rommelig, pijnlijk en allesbehalve een rechte lijn, en juist daarom is het belangrijk dat mensen daar eerlijk over kunnen blijven vertellen.

Maar we kunnen wel bewuster kiezen hoe we daarover communiceren, met minder nadruk op cijfers, uiterlijke kenmerken en medische ernst, en meer aandacht voor wat iemand voelt, nodig heeft, leert en langzaam terugvindt.

Niet alleen verhalen over hoe ziek iemand ooit was, maar ook verhalen over hoe iemand weer durfde te leven.

BUDDY UP: herkenning zonder elkaar zieker te maken

Binnen ISA Power besteden we in ons BUDDY UP-programma uitgebreid aandacht aan ziektewinst, kopieergedrag, vergelijking en de invloed van lotgenotencontact, omdat dit onderwerpen zijn die in het dagelijks leven van mensen met een eetstoornis een veel grotere rol kunnen spelen dan de buitenwereld soms beseft.

In het BUDDY UP-boek onderzoeken we waarom een eetstoornis soms zo moeilijk los te laten is en hoe onderlinge beïnvloeding een rol kan spelen. Ook hebben we binnen het BUDDY UP-platform een video gemaakt waarin meerdere mensen openhartig vertellen over hun eigen ervaringen, over het verlangen om zieker te zijn, over vergelijken met anderen, over de ingewikkelde gevoelens die kunnen ontstaan wanneer iemand anders meer aandacht of zorg krijgt en over hoe moeilijk het soms is om afscheid te nemen van een identiteit waarin ziekte zo'n grote plaats heeft ingenomen.

Ik vind het waardevol dat mensen hierover durven te vertellen, juist omdat dit gevoelens zijn waar vaak veel schaamte omheen hangt en waar mensen niet gemakkelijk voor uitkomen.

Niet om gedrag te verheerlijken of te normaliseren, maar om schaamte te verminderen en meer begrip te creëren, want wanneer we begrijpen wat er onder bepaald gedrag ligt, ontstaat er ruimte voor andere keuzes.

En dat is waar BUDDY UP voor mij over gaat: elkaar helpen om dichter bij herstel te komen, niet om elkaar onbedoeld verder de eetstoornis in te trekken.

Kap ermee. Niet met jezelf, maar met de wedstrijd.

Ik wil eindigen met een boodschap die misschien een beetje schuurt, maar die ik toch graag wil uitspreken.

Kap ermee.

Kap met het vergelijken van lichamen, met het idee dat je pas hulp verdient wanneer je ernstig genoeg ziek bent en met het verheffen van ziekenhuisopnames, sondes of een langdurig ziekteverhaal tot bewijs dat iemand écht lijdt.

Kap met het meten van jouw verdriet aan het verdriet van een ander, met het zoeken naar bevestiging dat je ziek genoeg bent en met het idee dat jouw verhaal minder belangrijk wordt wanneer iemand anders meer heeft meegemaakt.

Maar wees alsjeblieft mild voor jezelf wanneer dat niet meteen lukt, want als vergelijken onderdeel is geworden van je eetstoornis, kun je daar niet altijd zomaar mee stoppen, en daar mag je hulp bij vragen.

Je hoeft niet morgen volledig hersteld te zijn, je hoeft niet ineens nergens meer bang voor te zijn en je hoeft niet te doen alsof het loslaten van je eetstoornis eenvoudig is. Maar misschien kun je vandaag wel één kleine stap zetten, door een account te ontvolgen, een moeilijke gedachte hardop uit te spreken, eerlijk te vertellen dat je bang bent om niet ziek genoeg te zijn of jezelf voorzichtig af te vragen wat je eigenlijk nodig hebt, los van je eetstoornis.

Er is geen hiërarchie in wie het meeste recht heeft op zorg, aandacht of erkenning, er is geen podium voor de ernstigste eetstoornis en er is geen eerste prijs.

En jouw leven is veel te waardevol om het te laten bepalen door een wedstrijd die niemand kan winnen.

Je hoeft niet zieker te worden om gezien te worden.

Je bent nu al iemand die het verdient om geholpen te worden.

Liefs,
Isabelle Plasmeijer
Oprichter ISA Power

Wil je meer begrijpen over ziektewinst, kopieergedrag en de invloed van lotgenotencontact? In ons BUDDY UP-programma gaan we hier uitgebreid op in, met uitleg, persoonlijke ervaringen en praktische handvatten voor mensen met een eetstoornis, naasten en professionals.

Lees ook

Vorige
Vorige

Eetstoornissen en je zorgverzekering

Volgende
Volgende

Eetstoornissen en voedingsadvies