Om je eetstoornis te overwinnen moet je in de "arena" durven gaan staan!

Geschreven door Lianne: Coach bij ISA Power

'Het is niet de criticus die ertoe doet; niet degene die ons erop wijst waarom de sterke man struikelt, of wat de man van de daad beter had kunnen doen. De eer komt toe aan de man die daadwerkelijk in de arena staat, wiens gezicht besmeurd is met stof, zweet en bloed; die zich kranig weert;..die, als het meezit, uiteindelijk de triomf van een grootse prestatie kent, en als het tegenzit en hij faalt, in elk geval faalt terwijl hij grote moed heeft getoond'. – Theodore Roosevelt, uit zijn 'Man in de arena' – toespraak uit 1910.

 Photo: Judhi Prasetyo 2008

Photo: Judhi Prasetyo 2008

Ik kwam dit citaat tegen in het boek: 'Sterker dan ooit', van Brené Brown. Dit boek en de voorgaande boeken zoals: 'De moed van imperfectie' en 'De kracht van kwetsbaarheid', zetten mij altijd erg aan het denken en maken het er naar dat ik onderzoek doe naar mijzelf, mijn manier van denken, leven en handelen.

Brené Brown vertelt in het boek dat zij echt probeert te leven naar dit citaat. Zij focust zich het meeste op dit gedeelte en ik neem dit over uit haar boek: 'De eer komt toe aan de man die daadwerkelijk in de arena staat, wiens gezicht besmeurd is met stof, zweet en bloed' – punt.

We gaan allemaal wel eens op ons gezicht. We maken allemaal wel eens een keuze die niet helemaal goed uitpakt. We maken fouten en hebben spijt. We worden soms teleurgesteld en hebben verdriet.

Brené Brown vertelt dat elk moment waarop, of elke plek waar we het risico hebben genomen om er voor te gaan en onszelf te laten zien wij in die arena staan.

Elk moment en elke plek waar jij een risico neemt, sta jij in die arena. Wanneer je verliefd bent, een team op je werk leidt of er voor besluit om jouw dromen na te jagen. Jij bevindt je op dat moment in de arena.

Ik heb vaak genoeg in die arena gestaan en sta hier nog regelmatig. Die arena is niet altijd leuk, want op je bek gaan doet vaak pijn. Maar toch kies ik er elke keer weer voor om daar te staan. Om mijzelf uit te dagen. Om te vechten voor wat IK wil en er voor te gaan.

Waarom?

Omdat ik geloof dat zodra jij in die arena staat, jezelf laat zien en durft te vechten voor wat jij wilt, jij er dan alleen maar sterker uit zal komen. Ik geloof dat dit jou veel gelukkiger kan maken dan wanneer jij slechts een toeschouwer van een ander zijn arena moment bent.

'Met wie indentificeer jij je op dit moment? Ben jij diegene die in de arena staat en vecht voor wat jij wilt? Of ben jij de toeschouwer die besluiteloos en lusteloos toekijkt naar de personen die in die arena staan te vechten?' 

Hoe zie jij de toeschouwer?

Ik zie de toeschouwer als iemand die bang is om te leven. Die zijn eigen keuzes niet durft te maken en bang is om te falen. De toeschouwer is in mijn ogen iemand die stil staat. Iemand die niet groeit en geen idee heeft hoe die zijn kracht moet gebruiken om te doen wat hij/zij wilt.

Mijn laatste vragen aan jou zijn: 'wie wil jij zijn? Wil jij degene zijn die in de arena staat? Die de kans heeft om keihard op zijn bek te gaan, maar hierdoor sterker weer op staat en vecht voor wat hij/zij wilt?

Of wil jij degene zijn die toekijkt? Die niet durft? Geen eigen keuzes en eigen leven, maar meegaat in de menigte?