Als ik er goed uitzie, dan hoor ik er bij!

Het begin van mijn eetstoornis

Uiterlijk was voor mij heel belangrijk. Ik dacht dat als ik er goed uit zie dan hoor ik er bij, dan ben ik belangrijk en zien ze mij.

Ik heet Esther en ik ben moeder van een dochter van 18 jaar. Op die leeftijd van 18 jaar ben ik een eetstoornis gaan ontwikkelen. Op de sportschool van mijn toenmalige vriend die bodybuilder was werd mijn vetpercentage gemeten. Te hoog voor wedstrijdniveau, was wat er uit kwam. Ze lachten en zeiden: “nou, dat wordt helemaal niks met jou.” Wauw, die kwam binnen. Dit trok ik mij heel erg aan. Ik dacht, ze vinden mij niet leuk nu ik “te dik” ben. Ik besloot te gaan afvallen!

Afvallen gaf mij een goed gevoel

Nadat ik een paar kilo kwijt was, merkte ik dat ik positieve aandacht kreeg van mensen. Ik voelde me gezien, had het gevoel dat mensen me leuk vonden. Ik viel behoorlijk af en daardoor had ik het gevoel dat ik ergens goed in was alsof ik ergens de controle over had. Maar als ik in de spiegel keek, vond ik mezelf nog te dik. Ik ging gestaag door met afvallen, totdat ik bijna niets meer at. Maar ik voelde me leeg van binnen, en ging eten. Nee, ik ging vreten. Dat was op dat moment heerlijk, het voelde als troost, rust, als een warme deken. Totdat de angst kwam om dik te worden en over wat anderen dan weer van me zouden denken. Oh, wat schaamde ik mij ervoor. Alles deed ik stiekem

Ik heb anorexia, wat nu?

Op een moment durfde ik te erkennen ik dat ik ziek was en ik vroeg om hulp. Ik werd immers knettergek van die stemmetjes in mijn hoofd. Constant die strijd tussen het duiveltje en het engeltje. Wel eten, niet eten, ik ben niet goed genoeg, ik doe alles fout, trut doe toch eens normaal, als je dit eet ben je nog lelijker, ah nee joh, je moet toch eten, ze vinden mij niet aardig als ik dik ben, ga zo maar door. Ik belde mijn zus en zei: ”Ik heb anorexia, wat nu?’

Opgenomen voor mijn eetstoornis

Het ging echt slecht met mij en ik moest opgenomen worden in het ziekenhuis anders zou ik dood gaan. Drie maanden aan de sondevoeding. Het beleid voelde als een strafprotocol. Vreselijk! Daarna besloot ik mij aan te melden voor een interne opname. Ik wilde echt beter worden. Ik kwam een jaar later terecht bij de Ursula kliniek. In het begin vond ik het echt een hel, maar later was het zo fijn om met mensen te praten die hetzelfde hadden. Ik heb daar mijn masker leren afzetten, geleerd “gewoon” te eten, te leren praten en wat meer te voelen.

Verbinding met mijzelf

Ik pakte mijn leven weer op, maar ik voelde mij niet gelukkig, alsof ik iets miste. Ik had ook zo nu en dan nog eetbuien. Ik bleef zoeken naar goede hulp en zo kwam ik jaren geleden terecht bij een energetisch hypnotherapeut. Samen gingen we stap voor stap op onderzoek uit, om te ontdekken waar mijn pijnpunten lagen en om deze pijn te helen. Ik maakte echt contact met mijzelf en het kind in mij. De therapie was soms confronterend, maar zo ongelooflijk helend! Ik heb de liefde in mijzelf gevonden. Ik heb geleerd te luisteren naar wat ik nodig had en heb. Angsten die ik had zijn opgelost met hypnotherapie, door terug te gaan naar het moment waarop die angst is ontstaan. Mijn zelfbeeld is enorm positief veranderd. De verbinding met mijzelf heeft er voor gezorgd dat ik die eetstoornis niet meer nodig heb. Ik leef weer en ik ben dankbaar!

“Jouw” eetprobleem vertelt jou iets

Ik vind het fijn dat ik de liefde in mijzelf heb gevonden. Dit gun ik jou ook zo! Het is écht mogelijk die eetstoornis te overwinnen! Durf te kiezen voor jezelf, hou vol en zet stappen. Jij bent het waard! Plan gerust een gratis intake gesprek in of mail naar info@isapower.nl voor een intake gesprek met een ervaringsdeskundige coach.