Een eetstoornis overwinnen doe je zo!

Geschreven door: Ashley Bollerman

Een eetstoornis overwinnen doe je zo! www.isapower.nl

De titel van dit Blog klinkt een stuk simpeler dan dat het is! Ik zal jullie vertellen over mijn weg naar genezing, wat ik al heb overwonnen, maar ook wat nog steeds moeilijk voor mij is en wat mogelijke obstakels kunnen zijn.

Het is makkelijk om een eetstoornis te ontwikkelen, maar moeilijk om vanaf te komen!

Een eetstoornis is veel makkelijker om te ontwikkelen dan om er weer vanaf te komen, dat is één ding dat zeker is. Maar, het is zeker niet onmogelijk! Voor een groot aantal jaren heb ik gedacht dat ik geen vooruitgang meer kon boeken... ik was gewend aan mijn veilige leventje met de eetstoornis en durfde hier niet meer uitte komen. Maar toch staat er nu officieel in mijn dossier dat mijn eetstoornis ‘in remissie’ is, wat betekent dat de eetstoornis niet meer mijn complete leven beheerst! En ik kan jullie vertellen dat dat zo’n verademing en vooruitgang is!

Laat ik beginnen met vertellen de weg naar herstel afzien is, iedere dag, 24 uur per dag, moet je vechten tegen je eigen gedachten. Eigenlijk moet je het tegenovergestelde doen van wat je hoofd of de stem jou vertelt, en dat kan heel lastig zijn! Hier tegenover zet ik dan onmiddellijk dat het leven mét een eetstoornis nog onprettiger is! Dag in dag uit alleen maar eten en gewicht kunnen denken, geen sociaal leven meer hebben, jezelf uithongeren tot je lichaam het opgeeft. . dat kan toch niet de bedoeling van dit leven zijn?

Maar.. hoe zorg je er nou voor dat jij sterker wordt dan die stem?

Ik dacht altijd dat mijn eetstoornis eerst ernstig genoeg moest zijn, voordat ik mocht gaan vechten! Anders had ik ‘gefaald’. “Er zijn mensen die veel dunner of zieker zijn, dus waarom zou ik dan wel moeten aankomen en eten?”

En hier gaat het mis! Dit is een van de grootste redenen waarom mensen niet verder komen in hun herstel of de stap naar herstel überhaupt niet durven te maken. Al val je ontzettend veel af, kom je in een ziekenhuis terecht of word je opgenomen in een kliniek, een eetstoornis vindt het nooit maar dan ook nooit goed genoeg! Dus stop met wachten op dat moment! Ik weet dat dit makkelijker klinkt dan dat het is,maar geloof mij.. hét moment gaat nooit komen. Want wanneer jex weegt of x calorieën op een dag eet, vind de eetstoornis dat je daar nog wel weer onder kunt gaan zitten. Het is nooit goed genoeg, dus wacht niet op het goede moment om te gaan vechten. Creëer het moment om te gaan vechten! Jijzelf kunt IEDER moment van de dag besluiten om het roer om te gooien!

Mijn beslissing om te gaan vechten kwam niet van de een op de andere dag.

Ik merkte dat ik steeds ongelukkiger werd, dat ik nergens meer zin in had en dat mijn lichaam het aan het opgeven was. Ik was nog maar zestien jaar en had mijn leven had vanaf mijn twaalfde al in het teken gestaan van mijn eetstoornis. Ik was mezelf en het plezier in het leven kwijt.  Jarenlang had ik mijzelf een masker voorgehouden. Ik had mezelf ervan kunnen overtuigen dat het niet erg was om een eetstoornis te hebben, dat het mijn probleem was en dat ik niemand tot last was. Maar diep in mijn hard wist ik al die tijd dat dit niet waar was.. alleen dat wilde ik niet toegeven. Ik heb mijn ouders zou vaak zien huilen omdat ze bang waren dat het verkeerd met mij zou aflopen en het enige dat ik kon denken was ze moeten zich niet zo aanstellen. Hoe kon het met mij nou verkeerd aflopen? Al deze gedachten spookten door mijn hoofd. Maar, ik voelde dat als ik nu niet ging vechten, ik de stap nooit zou durven zetten. Ik kreeg de kans om opgenomen te worden in een goede kliniek en ik besloot om het te gaan DOEN! En dat is waar het om draait in het proces van herstel. In je hoofd een plan maken voor hoe je wilt gaan herstellen is natuurlijk al een begin, maar daar kom je er niet mee!

Het zakje chips!

Een van de momenten die mij bij is gebleven is dat ik in de kliniek een zakje chips moest eten. Ik had al minsten vier jaar geen chips meer gegeten en toen moest ik dat opeens weer doen!  Mijn eerste reactie was ‘nee, dat ga ik niet doen! Dat heb ik al zo lang niet meer gedaan, dat durf ik niet!’. En dat is hoe het vaak gaat bij iemand met een eetstoornis. Wanneer het puntje bij paaltje komt is het makkelijker om de angsten niet aan te gaan, want dat voelt veilig.

Maar wat zou er nou gebeuren als de angst wel aangaat?

Daar heb jij natuurlijk al duizenden doemscenario’s voor bedacht in jou hoofd.. maar is dit reëel? Ben jij een waarzegger of paranormaal? Wanneer jij je angsten niet aangaat, zul je ook nooit ervaren dat het ‘meevalt’ of ‘niet zo erg is als dat je had gedacht’. Dit is wat ik tegen mijzelf blijf herhalen. Drie jaar geleden heb ik toch de chips gegeten, en weet je wat? Er gebeurde niets! Natuurlijk was ik gespannen en bang, maar ik ervoer dat de wereld niet verging, dat ik niet opeens 10 kilo aankwam en vooral dat ik sterker was dan dat ik had gedacht!

Wanneer het lastig wordt, neem dan een dapper besluit!

Wanneer je jezelf uit blijft dagen, angsten aan blijft gaan, zul je je sterker gaan voelen! Als je altijd maar de angsten die je hebt uit de weg blijft gaan, krijg je inderdaad de bevestiging dat je het niet kunt, dat het toch niets wordt. Hoe mooi zou het zijn als je erachter komt dat je het tóch kunt? Dat je ervaart dat de doemscenario’sniet zullen gebeuren?

Natuurlijk heb ik ook mijn ups en downs en blijft het voor mij af en toen ook nog lastig om door te zetten. Maar ik weer 100% zeker dat ik nooit meer zal kiezen voor het eetstoornisleventje dat ik nu achter mij heb gelaten! Mijn proces naar hestel is ontzettend hobbelig geweest, maar ik ben nu verder in mijn herstel dan ooit! Met een goede mindset is het echt mogelijk! Er is veel discipline nodig om veel af te vallen en jezelf uit te hongeren.. gebruik die discipline voor het vechten tegen de eetstoornis en je wordt sterker dan ooit!

Stop met het maken van excuses!

De tip die ik jullie mee wil geven is dat je het moet DOEN! Stop met excuses te bedenken waarom je niets hoeft te vechten. Jij bepaalt of jij vecht of niet, en zo kun jij ook bepalen of jij voor de rest van je leven met een eetstoornis gaat leven of toch wilt kiezen voor een beter leven. Iedereen verdient een gelukkig leven en daar past een eetstoornis niet in! Ik dacht altijd dat een eetstoornis mij gelukkig ging maken, maar alles wat het heeft gebracht is ellende. Toch verwijt ik het mezelf niet. Ik ben heel hard gevallen, maar besloot sterker dan ooit op te staan!

Wanneer de negatieve eetstoornis gedachten de kop op steken, heb jij zelf de keuze of jij er in mee gaat of dat jij er positieve gedachten tegenover zet.

Familie en vrienden of een behandeling kunnen jou helpen in het herstel van eetstoornis met steun, maar degene die voor verandering kan en moet zorgen ben JIJ! Ik zou nog een boel andere tips kunnen noemen die helpen bij het herstel van een eetstoornis, maar ik wil in deze post de tip niet denken maar doen! benadrukken, want dat is waar het om draait! En dat is ook wat mij al zo ver heeft gebracht. Ga ervaren wat er gebeurt wanneer je je angsten aangaat, wanneer je kiest voor het leven in plaats van een eetstoornis.

Eng? Jazeker! Onmogelijk? Nee!