Ik hield vast aan mijn eetstoornis

Geschreven door Ellen

Hallo, mijn naam is Ellen en inmiddels ben ik vol trots dat ik mijn ‘’Story of hope’’ met jullie mag delen.

Vanaf mijn geboorte (1989) heb ik een lichte handicap aan mijn linkerhand. Door deze aandoening moet ik mijn hele leven mijzelf en anderen al bewijzen dat ik echt wel alles kan, net als iedereen. Ik ben, toen ik jong was, op turnen gegaan. Dit was gewoonweg de beste sport voor mijn handicap. Ondanks mijn handicap kon ik erg goed turnen. Niet zomaar op recreatieniveau, maar echt wedstrijdsport. Binnen deze sport moest ik mij ten opzichte van andere turnsters ook, net als in het dagelijkse leven, heel vaak bewijzen. Met name op brug waar ik natuurlijk veel minder grip heb dan de andere turnsters. Ik heb dus vaak de andere kant van de turnzaal mogen zien, hahaha. 

image3 (1).JPG

Langzamerhand creëerde ik tijdens mijn turncarrière een eetstoornis. Wanneer je lichter bent, kun je veel beter turnen en ik vond het toen ook veel mooier om dun te zijn. Ik ging steeds meer op mijn voeding letten, wat je als sporter natuurlijk al doet, maar ik sloeg er te veel in door en viel steeds meer af! Ik zag het niet en hoorde alleen maar een stemmetje in mijn hoofd die zei: “zonder deze maaltijd kun je ook wel” en zo bleef ik maar doorgaan. De mensen om mij heen kregen door dat ik minder at en dat ik afviel. Ook viel het ze op dat ik geregeld naar de wc ging als ik wat had gegeten. Als ik wat at dan spuugde ik het uit, dus ik had niet alleen Anorexia maar ook wat symptomen van Boulimia. 

Ik hield mij zo vast aan de eetstoornis, omdat het een controle was. Het voelde geweldig dat ik zo sterk was om dit vol te kunnen houden. Het getal op de weegschaal werd steeds minder, mijn kleding werd echt te groot en dat voelde erg goed. Aan de ene kant wist ik dat het fout was, maar die andere kant was trots. Ik wilde niet van mijn probleem af!  Anorexia was van mij, mijn geheim en daar mocht niemand aankomen! Ik was vroeger erg aanwezig en altijd vol humor en grapjes, maar helaas veranderde dit compleet. Ik werd stiller, had nergens meer zin in en zat vaak met dikke vesten aan op de bank. Ik was helemaal lusteloos en vermoeid. Ik hield het niet meer langer vol! 

Ik kreeg door dat elk mens wel echt voeding nodig heeft en door middel van mijn diëtiste en goeie gesprekken heb ik toch een uitweg gevonden. Ze zei altijd: “een auto kan ook niet rijden zonder benzine of diesel en dat geldt ook voor ons lichaam”.
Na een poosje werd eten weer normaal. Ik begon er weer wat sterker uit te zien en was niet meer die zombie in die dikke vesten.Ik had het overwonnen en zelfs het turnen ging weer beter. Ik was veel sterker en kon alles weer goed volhouden.

In 2012 ben ik vanuit mijn opleiding een half jaar stage gaan lopen in Italië als turntrainster. Turnen, dat was mijn lust en mijn leven en ik zag mijn toekomst echt in deze sport! Na een geweldig half jaar in Italië ben ik voor mijn diploma-uitreiking teruggegaan naar Nederland. Daar zat ik weer… en NU? Na 3 maand heb ik de boel weer gepakt en ben ik teruggegaan naar Italië. Ik had nog geen werk, dus ben ik daar gaan zoeken en solliciteren. In deze periode kreeg ik een terugval. Achteraf komt het denk ik doordat ik veel onzekerheden had. 
Als ik geen werk vond, moest ik weer terug naar Nederland en dan had ik gefaald! De mensen om mij heen kregen weer door dat ik rommelde met mijn eten en ook in Italië verloor ik weer veel gewicht. Het prettige gevoel van controle kwam weer naar boven. Na een half jaar kon ik bij een Italiaanse turnclub aan de slag als trainster. 

Wauw… ik kon het niet geloven. Dit was altijd al mijn droom! Ik kwam terecht bij een superleuk clubje waar ik heel warm werd ontvangen. Daarnaast was het ook nog een club op internationaal niveau. De club had een huis voor mij geregeld in de buurt van de turnhal en toen ben ik met mijn ervaring uit Nederland begonnen als trainster. Het ging allemaal super goed. De turnsters leerden veel en gingen goed vooruit, mijn Italiaans werd echt goed, maar aan helemaal alleen zijn in Italië zat ook een keerzijde. De anorexia kon mij weer helemaal meetrekken in deze gedachte van alleen zijn en na een jaar waren we weer terug bij af! Ik functioneerde niet meer zoals voorheen en het ging helemaal mis. Toen ik in Italië in het ziekenhuis ben geweest, heb ik mij in Italië laten opnemen in een kliniek. Ik was die eetstoornis zo zat en voelde dat ik er klaar voor was om er keihard voor te strijden. Natuurlijk ging dit met vallen en opstaan, maar het is zeker de moeite waard voor jullie allemaal.

image4.JPG

Na 4 maanden heb ik besloten om weer terug te keren naar Nederland, mijn droom viel in duigen en voelde mij erg mislukt. Na een half jaar weer in Nederland te zijn waarbij ik mijn vrienden en familie om mij heen heb, waarbij ik de ervaring heb van klinieken en hulp voor de eetstoornis, was ik toch al weer meer de vrolijke Ellen die ik altijd ben geweest. Ik kreeg weer zin om in de maatschappij terug te keren en dit slaagde aardig. Ik ben klaar met de turnwereld! Altijd was ik opzoek naar perfectionisme en dat is onmogelijk in het turnen. Door mijn handicap heb ik toch een heel sterk karakter opgebouwd en dit heeft mij gevormd tot wie ik nu ben. Nu heb ik geleerd om mijn karaktereigenschappen om te zetten tot positieve gedachten en daar ben ik erg trots op. Alles wat ik tot nu toe gedaan heb, ondanks mijn eetstoornis, heb ik bereikt door die sterke eigenschappen. 

Het leven is te kort en veel te mooi om 24/7 te gaan malen over dat cijfertje op de weegschaal of dat kleine rolletje te veel! Iedereen mag er zijn en iedereen is mooi van zichzelf, want dat geweldige lichaam krijg je tenslotte al bij je geboorte!

“Als je wat wilt bereiken in je leven moet je goed voor jezelf zorgen, anders blijven je dromen ver weg en zit je altijd gevangen in die nare gedachten”

Veel
            Liefs
                       Ellen

Je moet je vuile was niet buitenhangen

Story of hope geschreven door Marion

Als ik terug kijk waar de anorexia vandaan kwam, heb ik eigenlijk geen idee. Ik kijk terug op een leuke tijd op de lagere school. Wel weet ik nog dat ik toen altijd al mezelf aan het vergelijken was met andere meisjes. Zij konden beter turnen, hadden niet van die dikke benen, zagen er leuker uit, deden leuker enz. En ik ging naar logopedie omdat ik sliste, waar ik vaak op ben gewezen of er werd een grapje over gemaakt. Op de lagere school vond ik dat niet heel erg, maar later des te meer. Op de middelbare school was ik erg gevoelig voor wat leeftijdgenoten deden of zeiden. Sommige dingen voelde als een persoonlijke afwijzing. Ik voelde mij vaak erg onzeker, maar dat is normaal voor een puber toch?

Mijn eetstoornis en perfectionisme

Misschien komt het doordat ik erg perfectionistisch ben. Ik heb last van faalangst, zodoende stel ik erg hoge eisen aan mezelf. Ik vind mezelf niet goed genoeg. Eigenlijk is het een gebrek aan zelfvertrouwen en eigenwaarde. De dingen waar ik mij aan stoor bij mezelf, daar stoor ik mij niet aan bij anderen. Voor anderen toon ik altijd begrip. Ook vind ik het makkelijk om voor anderen te zorgen, maar erg moeilijk om dat voor mezelf te doen. Eigenlijk zou je net zo lief voor jezelf moeten zijn als dat je voor een goede vriendin zou zijn. Tja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan!

Door minder te eten bevestigde ik mezelf dat ik ergens goed in was, eindelijk!!! Het begon met iets minder snoepen, iets minder eten, later een maaltijd overslaan, heel langzaam steeds iets minder. Ik heb maanden ’s avonds een salade gegeten die voornamelijk bestond uit bietjes, heel afwisselend… (daar kon ik makkelijk van naar het toilet…) Ondertussen bleef ik de lat steeds hoger leggen. Dat getalletje op de weegschaal moest lager. Op een gegeven moment at ik echt bijna niets meer. Keek ik in de spiegel dan zag ik schijnbaar totaal geen realistisch beeld, want ik bleef mezelf dik vinden.

De eetstoornis gaf mij zekerheid en controle 

Het was een vlucht om niets te hoeven voelen, om me alleen bezig te houden met eten, wanneer, wat, recepten, enz. Het schijnt dat mensen met een eetstoornis vaak moeite hebben met het uiten van moeilijke emoties zoals woede, boosheid, agressie en verdriet. Deze emoties worden als zeer negatief ervaren, zodoende proberen ze deze te vermijden en te dempen zodat deze niet gevoeld hoeven worden. Dat klinkt niet heel gek in mijn oren. “Het gaat wel over voordat je een jongetje bent” werd er bij ons gezegd. Of “ houd het maar voor jezelf want je hoeft je vuile was niet buiten te hangen”. Dus ja voor mij moeilijk om dan te leren hoe je met emoties en gevoelens om moet gaan. Mijn ouders valt niets te verwijten, zij hebben dat ook nooit geleerd. 

mijn vriendin had een eetstoornis www.isa-power.nl

Gevoelloos door mijn anorexia

Toen bij mij de anorexia op zijn sterkst was, en mijn lichaam zijn laagste gewicht ooit bereikt had, ben ik naar de huisarts gegaan. Mijn vriend Johan (nu mijn man) kreeg regelmatig de vraag wat hij met mij deed, want ik zag er zo mager en slecht uit. Daar schrok ik enorm van. Ik had het idee dat het allemaal wel meeviel. Gevoelloos is het woord wat inmij opkomt als ik terugdenk aan die periode. Toen ik tegen een vriendin vertelde dat ik hulp ging zoeken was zij ook zo opgelucht. Niemand durfde mij te confronteren, niemand durfde iets tegen mij te zeggen over het afvallen. Ze wisten niet wat en hoe ze iets konden zeggen. De huisarts stuurde mij naar een diëtist, dat was alles. Van de diëtiste moest ik bijhouden wat ik at per dag. Mijn diëtiste vond ik echt te dik, en iedere keer dat ik bij haar kwam moest ik wegen en de bedoeling was iedere week iets meer. Ik was als de dood dat zij mij zou gaan vertellen hoe ik moest gaan eten. Ik kom die diëtiste nog af en toe tegen, jarenlang heb ik niets tegen haar gezegd. Ik was boos op haar en ze maakte mij verdrietig. Nu zie ik een mooie dame die mij zo graag wilde helpen en haar werk erg goed deed.

Uiteindelijk werd ik iedere week iets zwaarder, mijn gewicht ging de goede kant weer op. Ik vond normaal eten moeilijk en ging stiekem eten. Jaren heb ik een haat-liefde verhouding gehad met eten en een vooral haat-liefde verhouding met mijn lijf.

Hulp om mijn eetstoornis te overwinnen

In 1999 ben ik met Johan getrouwd, we zijn erg gelukkig. Samen hebben we heel veel moeilijke paden belopen en erg veel meegemaakt. Ik heb veel weggeduwd, maar dat kan ik niet blijven doen. Toen ik een paar jaar geleden niet lekker in mijn vel zat, overstressed was, last van mijn schildklier had en depressieve gevoelens kreeg, heb ik aan mijn huisarts gevraagd of zij mij door kon sturen naar iemand waar ik mee zou kunnen praten. Mijn huisarts pakte het gelukkig heel fijn en begripvol op. Ik werd doorgestuurd naar een psycholoog, daar kon ik mijn verhaal doen zonder dat zij een oordeel had en kreeg ik tips hoe ik met bepaalde gebeurtenissen en mensen om zou kunnen gaan. Ik heb echt veel aan die gesprekken gehad. Jammer dat deze psychologe niet gespecialiseerd was in anorexia. Doordat ik veel informatie opzocht op internet kwam ik Isa Power tegen. Heb een intake gehad met Isabelle (oprichter van Isa Power) en het voelde zo fijn. Door Isabelle zelf ben ik ook gecoacht. Van Isabelle heb ik veel geleerd en daar heb ik nog steeds heel veel houvast aan.

Het herstel van mijn eetstoornis

Ik ben er nog niet, maar ik kan nu wel zeggen dat ik al ver ben, ik kan van mijzelf zeggen dat ik een mooie en sterke dame ben, met een lichaam waar ik heel trots op probeer te zijn. Het lichaam dat mij drie enorme mooie jongens heeft gegeven, het lichaam dat mij een halve marathon heeft laten lopen met een geweldige tijd! Het lichaam dat heel goed voor mij zorgt terwijl ik dat zeker niet altijd voor mijn lichaam doe. Het is best moeilijk om niet in oude gewoontes en gedachten terug te vallen. Ik hou zo van die controle! Ik probeer er tegen te boksen, tegen deze continue strijd.

ook jij kan je eetstoornis overwinnen www.isa-power.nl

Opgeven komt niet bij mij op!

Ik ben al zoveel sterker dan dat ik was!! En als ik terug kijk op het verleden heeft al die ellende mij ook heel veel moois gebracht! Mijn wens voor de toekomst is om andere mensen met eet- of gewichtsproblemen te gaan helpen. Ik heb ondertussen zoveel ervaring en daarbij heb ik de laatste jaren ook een paar mooie diploma’s behaald. Ik heb mijn zwakte omgezet in mijn kracht, dat kan jij ook!!!

Liefs Marion

Ps: Wil jij ook een coach traject starten bij ISA Power of ben je nieuwsgierig wat we voor jou kunnen doen, plan dan een gratis kennismakingsgesprek in. Dan kijken we samen met jou naar de mogelijkheden en jouw behoeftes rondom jou hulpvraag. 

Ik heb het gevoel dat ik 'anders' ben dan anderen...

Story of Hope geschreven door Anita Borro

Anita Borro

Niet genezen maar toch gewonnen

Ik heb ruim 40 jaar ervaring. Mijn naam is Anita Borro en ik ben 55 jaar. Op de een of andere manier is het worstelen met eten er altijd geweest. Net als het gevoel dat ik ‘anders’ ben, niet goed genoeg was en nergens voor deugde. Dat, in combinatie met hoog sensitief zijn, het anderen naar de zin willen maken (lees: perfect willen zijn) en vervelende voorvallen in mijn vroege jeugd, is volgens mij de trigger geweest om tijdens mijn pubertijd anorexia te ontwikkelen. Een web van leugens spon ik om me heen zodat ik zo min mogelijk hoefde te eten. Ik was sterk, want kon heel goed zonder eten. Maar werd er niet gelukkiger door, laat staan dat ik er trots op was. Een complete schijnwereld had ik gecreëerd, maar het was wel mijn wereld. De enige die me veilig en vertrouwd was. In de afgelopen 40 jaar heb ik meerdere uithoeken van anorexia, boulimia en alles wat er tussenin zit gezien. Ik ben niet genezen maar heb zeker gewonnen van mijn eetstoornis! Ik heb namelijk geaccepteerd dat ik ‘eetverstoord’ ben, iets dat gewoon bij mij hoort.

Passende hulp

Pas op mijn 35e kwam ik, na allerlei vormen van hulpverlening, bij de juiste persoon terecht. Samen braken we de muren om me heen af op zoek naar de kern. Ik heb veel baat gehad bij de geboden danstherapie. Alle pijn, angst of welke emotie dan ook danste ik uit mijn lijf. Ik leerde dat het venijnige stemmetje in mijn hoofd, dat me steeds alle moed ontnam en me zo gemakkelijk kleineerde, niet persé de waarheid sprak. Toen was ik nog niet zo ver dat ik afscheid van ‘hem’ kon nemen. Hij mocht op mijn schouder zitten en meekijken. Zolang hij maar niet schreeuwde was ik hem de baas. Er was een begin gemaakt. Ik was zwanger van mijn ‘eigen ik’.

Burn-out

Ongeveer 10 jaar na die intense jaren van therapie kreeg ik een burn-out die me compleet onderuit haalde. Ik was ‘op’. Moegestreden werd ik opgenomen in een kliniek voor psychisch herstel. Daar leerde ik het belang van grenzen stellen en mezelf serieus nemen. Maar ook dat ik mijn gedachten kon ombuigen. Ze ontkrachten en zoeken naar de onderliggende oorzaak. Schilderen hielp me daar enorm bij. Zo begon ik te zoeken naar welk eten op welk tijdstip bij mij paste, wat ik lekker vond en nodig had. Wandelen en psychomotorische therapie lieten me weer mijn lichaamsgrenzen voelen. Mijn eetpatroon volledig doorbreken lukte niet. Het was mijn vertrouwde vluchtroute, al had ik er een hekel aan. Weer een stuk wijzer en bepakt met nieuwe handvatten roeide ik weer verder door mijn leven.

Ommezwaai in Nepal

Net voor mijn 50e verjaardag ging ik pas echt de strijd met mezelf aan, want ik wilde los komen van mijn verleden. Kiezen voor een ‘gewoon’ leven! Ik had het gevoel daarvoor volledig uit mijn comfortzone te moeten stappen. Dat deed ik in Nepal. Niets was er hetzelfde als thuis of in Europa. Tijdens een trektocht in de Himalaya kwam ik mentaal en fysiek mijn grenzen tegen. Op het moment dat ik niet meer verder kon lopen sprak dat venijnige stemmetje weer op luide toon tegen me. Ik besloot niet te luisteren maar te voelen wat ik nu echt wilde. Waarom was ik naar Nepal gegaan? Ik keek wat er op dat moment mogelijk was, wat ik wel kon. Moe en uitgeput bereikte ik de top maar het gevoel van euforie was groot, want ik had mijn angst overwonnen en geen gehoor gegeven aan dat stemmetje! Kracht voelde ik stromen en dat gafme vertrouwen voor de toekomst.

En nu?

Het heeft een aantal jaren geduurd voordat het lukte om 2 sneden brood per maaltijd te kunnen eten. Ik at er 1 maar feitelijk had ik daar niet genoeg aan, maar 2 vond ik 'eng'. De overtuiging dat een tekort ook tot snaaien leidt heeft me uiteindelijk naar het patroon van 2 boterhammen geleid. Snaaibuien compenseer ik niet meer. Ik zie ze als een teken dat er iets niet goed gaat. Ben ik te moe, over mijn grenzen gegaan of zit me een emotie dwars? Misschien heb ik teveel van anderen opgepikt of meer verbruikt dan tot me genomen? Ik ga dan met mezelf in gesprek. Mocht ik me daarbij ook onrustig voelen dan ga ik een flink stuk lopen om zo helderheid te krijgen. Na al die jaren heb ik het vertrouwen dat ik niet terugval als ik eens snaai of te weinig eet. Dat het er gewoon bij hoort, iedereen weleens te veel eet/snoept en dat daar geen schuldgevoel bij hoeft te horen. Mijn gedachten stuur ik hierin dus ook aan.

Ik ben niet meer afhankelijk van mijn eetgedrag. Ik heb een balans gevonden door mijn ‘standaard’ eetpatroon en mijn dagelijkse bezigheden aan te passen aan mijn mogelijkheden. Dat ik dit bereikt heb vervult me met trots en dankbaarheid. In mijn boek ‘Leven met een onzichtbare stoornis’ beschrijf ik de weg die ik de laatste 20 jaar afgelegd heb om dit punt te bereiken. Ik hoop anderen hiermee te inspireren om vooral niet op te geven en te zoeken naar een manier van leven (en eten) die bij ze past.

Wil jij ook jouw eetstoornis overwinnen en wil je daarbij hulp, plan dan een gratis intake gesprek in met een coach van ISA Power. We hebben 19 praktijk locaties in Nederland en Belgie. Zo zijn we altijd dichtbij.

Foto: Anita Borro en haar boek "Leven met een onzichtbare eetstoornis"

Foto: Anita Borro en haar boek "Leven met een onzichtbare eetstoornis"

Anita Borro "Leven met een onzichtbare eetstoornis"

Anita Borro "Leven met een onzichtbare eetstoornis"

Het leven kan soms vies tegenvallen...

Geschreven door Laura
Vrijwilliger bij ISA Power

De middelbare school, een nieuw begin voor iedereen. Zo ook voor mij. Iedereen heeft ideeën over hoe dit nieuwe leven eruit zal zien. Nieuwe vrienden maken, een andere school en veel leuke dingen doen. Ook ik keek uit naar de middelbare school, een nieuwe start voor mezelf! Dit pakte echter anders uit. Ik voelde me niet op mijn gemak. Ik had altijd het gevoel nergens bij te horen, anders en niet goed genoeg te zijn. Het nieuwe leven bleek niet te zijn wat ik ervan had voorgesteld. Ik deed geen leuke dingen met vriendinnen, maar ontwikkelde een eetstoornis waarna een lange, eenzame periode volgde.

www.isa-power.nl

Mijn eetstoornis, mijn geheim...

Mijn eetstoornis heb ik altijd geheim willen houden voor mijn vrienden, familie en leraren. Behalve mijn ouders wist niemand ervan. Natuurlijk was het overduidelijk dat er iets met mij aan de hand was, maar door het taboe rondom eetstoornissen werd mij nooit gevraagd: ‘Hoe is het met je Laura? Hoe voel je je vandaag?’ Deze zinnetjes zouden voor mij zo veel betekend hebben! Er werd om mij en mijn eetstoornis heen geleefd, het mocht er niet zijn. Het stellen van simpele vragen en het erkennen van de eetstoornis kan vaak al een grote steun zijn. Het geeft je het gevoel dat je er mag zijn.

Ik zat vast in het web van mijn eetstoornis

Het zwijgen over mijn eetstoornis werkte averechts. Hierdoor leunde ik nog meer op mijn eetstoornis. Dit gaf mij een gevoel van zekerheid en houvast. Maar dit leidde er ook toe dat ik nog meer contacten verloor. Ik zat vast, vast in het web van mijn eetstoornis. Een eetstoornis isoleert je van de buitenwereld en geeft je het gevoel nergens bij te horen en niet goed genoeg te zijn. Blijf jouw kind, familielid of vriendin bij het ‘normale’ leven betrekken! Dit kan door middel van kleine dingen, zoals samen boodschappen doen of samen een wandeling maken. Door samen dingen te ondernemen trek je jouw geliefde uit het isolement en laat je zien dat het er in het leven meer is dan enkel de eetstoornis.

Je bent niet de eetstoornis, je hebt een eetstoornis

Bij het ondernemen van kleine activiteiten blijkt dat jouw geliefde de eetstoornis niet is, maar dat hij/zij een eetstoornis heeft. Het hebben van een eetstoornis en alle gedragingen die daarmee gepaard gaan kunnen leiden tot conflicten. Maar onder de eetstoornis zit iemand met een persoonlijkheid, iemand van wie je onvoorwaardelijk houdt. Laat de ruzies over het eten de relatie met jouw geliefde niet verpesten en onderneem activiteiten waarbij de focus even op iets anders ligt dan op eten.

Begrip creëer je door niet te oordelen en je oprecht te verdiepen in iemand anders.

Door de onwetendheid van veel mensen en het taboe rondom eetstoornissen is het moeilijk om iemand met een eetstoornis te begrijpen. Door het lezen van boeken en blogs over eetstoornissen is het mogelijk een klein kijkje te nemen in het hoofd van iemand met een eetstoornis. Dit kan worden uitgesproken: ‘Ik weet niet wat er allemaal in je hoofd om gaat, maar weet dat ik er voor je wil zijn.’ Het krijgen van steun zorgt voor een opening in het web. Het geeft je het gevoel dat iemand om je geeft en aan je denkt, in tegenstelling tot jouw overtuiging dat je niets waard bent.

Mijn advies aan ouders en bondgenoten

Erken de eetstoornis en blijf praten! Laat door kleine gebaren zien wat iemand voor je betekent, dat je om je vriendin of kind geeft. Dit geeft een gevoel van steun, een gevoel dat iemand om je geeft, en dat kan van grote waarde zijn om stappen te zetten om de eetstoornis te overwinnen!

Ook ouders en andere naasten bieden we hulp. Kijk hier eens wat we voor jou kunnen betekenen. En worstel jezelf met een eetprobleem en wil je hulp, plan dan een gratis intake gesprek in voor jezelf.  En wil je net als Laura vrijwilliger worden en jouw verhaal graag delen met anderen kijk dan hier en zie hoe jij aan de slag kan als vrijwilliger voor ISA Power

Hoe kan ik mijn geliefde met een eetstoornis het beste helpen?

Een artikel voor ouders, naasten, broers en zussen en andere betrokkenen.

Het feit dat je dit leest en betekent dat je iemand wilt helpen waar je veel om geeft. Als je een kind hebt met een eetstoornis, of samenwoont of getrouwd bent met iemand met een eetstoornis is de eetstoornis niet meer het probleem van één iemand, maar van twee mensen, omdat het jou net zo aan het hart gaat en het zwaar is te zien hoe je geliefde hieronder lijdt.

Het (eet)gedrag beïnvloedt ook jouw gemoedstoestand. Machteloosheid, schuld, schaamte, boosheid, hopeloosheid, uitzichtloosheid en uitputting zijn allemaal dingen waar veel ouders en andere mensen in de omgeving mee te kampen krijgen!

Mensen met eetstoornissen hebben obsessieve gedachten over wel én niet eten. Dit gaat gepaard met een overheersende angst om dik te worden of dik te blijven. Dit is niet alleen voor jouw geliefde maar ook voor jou behoorlijk frustrerend.

Wees voorzichtig in het geven van tips, suggesties of complimenten. Mensen met een eetstoornis zijn zeer gevoelig en bang voor afwijzing, bang om uitgelachen te worden of in de steek gelaten te worden. Bovenal voelen zij zich vaak onbegrepen, ze trekken zich terug en worden steeds introverter. Het kan dan ook zijn dat ze een tikkeltje egoïstisch worden. Het lijkt wel alsof ze jou (on)bewust afstoten, uittesten of manipuleren, uit de angst om verlaten te worden.

Blijf steunen, oordeel niet en vergeet niet aan jezelf te denken. Bewaak je eigen grenzen en verlies deze niet uit het oog. Ga eens samen zitten en vraag eens hoe het écht met hem/haar gaat, en laat ook zien wat dit alles met jou doet. Probeer het probleem niet op te lossen, maar stel de juiste vragen.

"De kwaliteit van jouw vragen, bepaald het kwaliteit van het antwoord."  - Isabelle Plasmeijer

Hoe moeilijk het allemaal ook is. Onthoud één ding; je bent niet schuldig of verantwoordelijk voor de situatie. Veel ouders voelen zich enorm schuldig, machteloos en verruilen hun rol als ouder voor therapeut of hulpverlener. Heb vertrouwen dat de antwoorden in jouw kind (of partner...) zitten. De antwoorden en oplossingen moeten van binnenuit komen, niet van buitenaf.

Goede hulpverlening is uiteraard essentieel en jouw hulp is ongekend belangrijk. Maar onthoud, hoe graag je jouw kind ook wilt helpen, hij/zij zal zelf de stappen moeten nemen om beter te worden.

Jouw geliefde heeft last van ongewenste opdringende gedachten, neigingen, impulsen en herhaaldelijke rituelen die het dagelijkse leven verstoren. Angst, controle, de belemmering in het functioneren en stress als symptomen komen regelmatig in alle heftigheid naar voren.

Het is daarom belangrijk de belemmerende overtuigingen en gedachten die zo moeilijk los te laten zijn, te onderzoeken, zodat deze kunnen worden vervangen door positieve gedachten.

Zoek voor jezelf ook steun!

Mensen met dwanghandelingen en/of gedachten komen sneller in een sociaal isolement terecht, omdat ze minder sociale dingen durven ondernemen. Raak zelf niet in een sociaal isolement, maar zorg ervoor dat jijzelf jouw verhaal wel kwijt kan bij familie, vrienden of andere mensen in jouw omgeving. Zoek zelf steun als het je te veel wordt. Tegenwoordig is er ook voor naasten van iemand met een stoornis ondersteuning in de vorm van praatgroepen voor ouders. Kijk dan ook eens naar www.leontienhuis.nl of www.weet.info of plan een gesprek in met een van de coaches van ISA Power. Voor een coach gesprek voor jezelf kijk hier.

Ik was gehecht aan mijn pijn!

Blog van Stephanie - vrijwilliger bij ISA Power

Het lijkt absurd hoe je een eetstoornis dag in en dag uit kan volhouden. Ik weet nog dat ik voor mijn eetstoornis periode een documentaire zag over eetstoornissen. Destijds begreep ik niet hoe mensen dit konden krijgen en vooral waarom het voor hen zo moeilijk was om er vanaf mee te komen! Nu weet ik maar al te goed wat het hebben van een eetstoornis is omdat ik het zelf heb mogen ondervinden.

Ik was bang om te leven, bang voor het leven 

Ik had angst voor de ‘gevaarlijke’ wereld en wilde verdwijnen. Ik was bang om te leven, bang om iets verkeerd te doen, ik was ervan overtuigd dat ik niets kon en ik in alles zou falen. Ik wilde weg van deze wereld en verborg mijzelf in mijn ‘veilige’ eetstoornis wereld waar ik niets verkeerd kon doen. Mijn eetstoornis gaf mij een gevoel van veiligheid en bescherming tegen de enge wereld. Ik dacht dat mensen er enkel voor mij zouden zijn wanneer ik het moeilijk had, en dat ze mij enkel zouden willen beschermen uit medelijden. Ik was bang dat wanneer ik mijn eetstoornis zou loslaten, dat ik dan naakt in een gevaarlijke wereld zou terechtkomen waarbij iedereen op mij kon schieten. Dit zorgde ervoor dat ik mijn eetstoornis, mijn enige veiligheid, niet durfde loslaten.

Ik wilde uitblinken. Is dun zijn dé oplossing?

Ik focuste op mijn gewicht: hoe lager mijn gewicht was, hoe meer veiligheidsmarge ik had. Door dikker te zijn kon ik gekwetst worden door anderen, het gaf me ook een gevoel van zwakte en ik linkte het aan personen zonder zelfdiscipline. Inmiddels denk ik daar heel anders over. 

Destijds wilde ik ook geen "normaal" gewicht, want dan was ik ‘normaal’. Ik moest en zou uitblinken. Ik wilde een uitzondering zijn op anderen en ik wilde dat mensen mij als een sterk persoon zagen. Maar eigenlijk wilde ik gewoon verdwijnen. Hoe minder ik woog, hoe minder zichtbaar ik was en hoe minder ik een probleem zou vormen voor anderen. Ik was erg smal, had geen kracht en kon zo in een klein hoekje kruipen waar ik niemand zijn zicht moest verstoren. Ik voelde me overal teveel, dus ik moest verdwijnen.

Het hongergevoel gaf me een sterk en krachtig gevoel

Eten was daardoor voor mij een straf, het maakte me dik en lelijk en ik linkte het aan gulzigheid. Eten gaf mij een vol gevoel terwijl ik gewoon leeg wilde zijn en wou verdwijnen. Vermageren gaf mij voldoening, dan had ik het gevoel dat ik sterk was en ik iets betekende. Deze gedachten zorgden ervoor dat ik mijn hongergevoel kon manipuleren en mijn lichaam op die manier kon controleren. Tegelijkertijd was niet eten ook een straf, want ik at zeer graag. Dit zorgde ervoor dat ik tussen de anorexia en boulimia bleef hangen en dat wat ik ook deed (eten/niet eten), dat ik spijt ging hebben.

Zelfhaat en gehecht aan pijn

Ik vond mijzelf nooit goed genoeg, ik haatte mijzelf, kon niet begrijpen waarom mensen belang aan mij hechtten en voelde me niets waard. Want wat stelde mijn karakter nu voor, ik vond mijzelf een minderwaardig en lelijk misbaksel die zich schuldig moest voelen voor haar bestaan. Ik mocht van mijzelf niet gelukkig zijn, want dat verdiende ik niet. Pijn was het enige dat toegelaten was en dat ik kon aanvaarden.

Ik genoot van ongelukkig zijn

Ik was zo ongelukkig en ik genoot er stiekem van. Hoe slechter het met mij ging, hoe meer voldoening ik kreeg. Ik maakte mezelf kapot en ik voelde me erdoor sterk. Door de pijn kon ik in mijn zwarte wereld kruipen. In deze wereld was ik afgezonderd van alles en iedereen.

eetstoornis loslaten is moeilijk www.isapower.nl

Naast het enkel toelaten van pijn, had ik het gewoon ook moeilijk om gelukkig te zijn. Het was een gevoel dat ik niet kende en ik wist niet hoe ik met deze gevoelens moest omgaan. Ik was bang om gelukkig te zijn, het voelde onwennig aan en daardoor onveilig.

Ook zag ik geluk als een teken van dat het goed met mij ging, terwijl ik niet wilde dat mensen dit dachten. Ik wilde hen enkel tonen hoe slecht het ging en dat ik hulp nodig had. Ik dacht dat als het beter met mij ging, dat ze niet meer voor mij zouden zorgen en ik er alleen voor stond. Ook kreeg ik voldoening door andere mensen te choqueren door hen te zeggen wat ik allemaal mezelf aandeed. Dit deed mij sterk voelen omdat zij zichzelf dat niet konden aandoen en omdat ik doorheen alle moeilijkheden toch in leven bleef. Doen alsof het goed ging, terwijl iedereen wist dat ik vanbinnen stuk ging, gaf mij een sterk gevoel. Ik dacht dat mensen dit bewonderden en dat dit het enigste mooie kenmerk aan mij was.

Schaamte

Tijdens mijn eetstoornis en mijn herstel ervan heb ik vaak schaamte gevoeld. Ik was beschaamd voor alle zaken die ik deed en die ik dacht. Hierdoor loog ik tegen mijn omgeving uit angst dat ze mij zot zouden verklaren of dat ze mij zouden berispen. Een eetstoornis laat je allerlei vreemde dingen doen, dingen waarvan je liever hebt dat niemand het weet. Uit de vuilnisbak eten, bevroren zaken eten, je nachtkastje vernielen doordat het weggestoken voedsel er ligt te rotten, eten stelen… Het zijn allemaal zaken die je het liefst voor iedereen verbergt en die je het gevoel geeft dat je psychisch niet in orde bent.

Ook tijdens mijn herstel was schaamte een struikelblok. Ik verwachtte van mijzelf dat ik mijn eetstoornis op één seconde achter mij kon laten, want ik wilde tonen dat ik sterk was. Ik wou niet tonen dat ik nog steeds last had van mijn eetstoornis, waardoor ik loog tegen mijn omgeving omdat ik wilde dat ze trots op mij waren, ik wilde niet falen. Ik had geen geduld met mijzelf en wanneer ik terug toegaf aan mijn eetstoornis, brak ik mezelf volledig af. Ook loog ik daardoor tegen mijzelf zodat ik niet ten volle mijn eetstoornis moest aanpakken en ik op die manier mijn ‘veilige’ wereld bleef behouden.

Dit alles versterkte enkel mijn eetstoornis. Het was pas toen ik de schaamte doorbrak, dat ik geholpen kon worden en stappen vooruit kon zetten.

een eetstoornis kun je verslaan www.isapower.nl

Vasthangen in schijngevoelens

Zoals je misschien al gemerkt hebt, lees je dat wat ik ook doe, dat het nooit goed is. Sterk voelen door te tonen dat het slecht gaat, maar ook door te doen alsof het goed gaat; je slecht voelen door te eten, maar ook door niet te eten; je slecht voelen door ongelukkig te zijn, maar ook door gelukkig te zijn… Wat ik ook doe, het is gewoon nooit goed en het eindigt in een ongelukkig gevoel. Door toe te geven aan de schijngevoelens, belandde ik enkel in de vicieuze cirkel van ongelukkig zijn. Een typisch voorbeeld uit mijn eetstoornisperiode is de volgende. Iedere ochtend werd ik wakker met eetdrang. Ik hoopte dat ik alleen kon zijn in de keuken zodat niemand mij moest tegenhouden en ik mijzelf kon laten gaan. Dit terwijl ik ook hoopte dat er iemand aanwezig zou zijn zodat ik niet kon toegeven aan de eetdrang en ik dus geen spijt zou hebben van mijn acties. Ik was dus volledig afhankelijk van mijn omgeving, want ikzelf had mijzelf niet in de hand en was bang voor mezelf. Maar geen enkele optie maakte mij gelukkig. Bij het alleen zijn, had ik een eetbui, had ik nadien superveel spijt/zelfhaat en sportte en/of kotste ik om het ongedaan te maken zodat ik terug ‘gelukkig’ kon zijn. Wanneer er wel iemand in de keuken was, dan groeide enkel mijn eetdrang, werd ik erg gefrustreerd en werd ik op iedereen kwaad, probeerde ik hen weg te krijgen en zocht ik allerlei manieren om stiekem te eten. Wat uiteindelijk ook weer resulteerde in spijt en ongelukkig zijn.

Ik zat vast in een vicieuze cirkel van schijngevoelens, en telkens zocht ik naar een oplossing voor het schijngevoel. Maar wat ik ook deed of dacht, ik belandde steeds bij spijt en een ongelukkig gevoel. Ik voelde me een mislukking en ik was overtuigd dat ik er nooit van af zou geraken. Dit laatste voedde enkel maar meer mijn eetstoornis.

Mijn doorbraak

Angst, schijngevoelens, schaamte, perfectionisme, verkeerde overtuigingen… het zijn allemaal dingen die mij in mijn eetstoorniswereld hielden. Je kunt de eetstoornismuren niet doorbreken door middel van symptoombestrijding: je kunt een eetbui niet oplossen door niet te gaan eten of door te braken/sporten. Van een eetstoornis herstellen lukt enkel wanneer je de wortel aanpakt en je jezelf uitdaagt om het tegenovergestelde van je eetstoornis te gaan doen. Het kan enkel door de angst, schaamte en perfectionisme te doorbreken en door de schijngevoelens en verkeerde overtuigingen te ontkrachten. Bewustzijn en zelfanalyse is hierbij de belangrijkste stap, doorbreek de cirkel en in plaats van de symptomen op te lossen, blijf zoeken naar de oorzaken die de eetstoornis in stand houden. 

Plan ook een gratis intake gesprek in als jij je herkent in mijn verhaal of als jij er ook schoon genoeg van hebt. Het leven is zoveel mooier zonder eetstoornis. 

Niemand had nog vertrouwen in mijn herstel...

Blog geschreven door Lieke - vrijwilliger bij ISA Power

Overwin jouw eetstoornis www.isapower.nl

Anorexia? Ik?

Ik geloofde het niet. Ook mijn omgeving en zelfs de huisarts konden het niet geloven. Lieke, altijd vrolijk en gek, altijd snoepen en genieten, anorexia? Onmogelijk! Het feit dat de ziekte zowel door mij als door anderen niet direct erkend werd maakte het wel extra lastig. Enerzijds door de reacties die ik kreeg en het gevoel wat ik hieraan koppelde: “Jij? Anorexia? Dat had ik nou nóóit verwacht!”. Dit voelde als falen en was een breuk in mijn zelfvertrouwen. Anderzijds had de ziekte zich op het moment van de diagnose en de erkenning al dusdanig gemanifesteerd dat ik ver weg was. Er was niet veel meer over van Lieke, zowel letterlijk als figuurlijk. Ik leek al verloren te hebben.

De klinische opname die volgde was zwaar. Na een periode ging ik met ontslag. Ik was voldoende aangekomen, dus het ging goed met me. Ik mocht naar huis en moest het voor het overgrote deel zelf maar uitzoeken. Maar dat kon ik niet. Want het ging niet goed met me. Het enige wat ik tijdens mijn opname gedaan had was me blind staren op het eten, op de weegschaal en op mijn gewicht. Ik ben echter veel meer dan een getalletje op de weegschaal, een eetstoornis is veel meer dan dat, of het nu gaat om een GETAL of een getalletje.

Dit resulteerde in een enorme terugval, voordat ik het wist was ik terug bij af en nog een paar stappen verder. Het ging enorm slecht met me en ik moest van mijn ouders een keuze maken. Óf ik werd direct weer opgenomen, óf ik moest als de wiedeweerga weer gaan eten. De verwachting was dat de keuze gemakkelijk zou zijn en ik voor de eerste optie zou gaan, want het tweede zou ik echt niet zomaar ineens kunnen.

Ik was tijdens mijn opname niet veel verder gekomen, maar ik had wel geleerd dat een (vervolg)opname niet hetgeen was wat mij zou helpen. De gedachte aan een nieuwe opname maakte me bang, boos en verdrietig tegelijk. Ik maakte daarom, tegen alle verwachtingen in, de keuze om te stoppen met alle vormen van hulp en er zelf voor te gaan. Ik werd geconfronteerd met veel afkeur en wantrouwen, maar toch stond ik achter mijn eigen keuze.   

Ik was teleurgesteld. Niemand had vertrouwen in MIJ...

Dit betekende een ommekeer voor me. Enerzijds was ik enorm teleurgesteld in het (ontbrekende) vertrouwen van de mensen om me heen, anderzijds maakte dit me sterk. Het gaf me de kracht om, tegen alle verwachtingen in, het tegendeel te gaan bewijzen.

Natuurlijk was het nog steeds hartstikke moeilijk en eng. Het lukte me echter om de kracht die ik had om in de anorexia te blijven hangen, op een andere manier te gaan gebruiken. Ik wist intussen dat ik een kei was geworden in afvallen en controle houden, ik zou zo Olympisch kampioen kunnen zijn. Stel dat ik zou proberen om de eetstoornis los te laten en stel dat ik me aan de andere kant van die eetstoornis vreselijk zou voelen, dan zou het me gegarandeerd lukken om weer terug te stappen. Dit gaf mijn een soort van rust; ik zou gaan ervaren hoe het is om zonder eetstoornis te leven, maar ik zou altijd nog terug kunnen.

Kun jij lachen om jezelf?

Met deze gedachte in mijn achterhoofd ben ik ervoor gegaan en heb ik beetje bij beetje mogen ervaren hoe mooi het leven aan de andere kant van de eetstoornis eigenlijk is! Hoe prachtig het is om dingen aan het toeval over te laten en hoe fijn het kan zijn om alle vormen van emoties toe te laten en te delen! Ook heb ik ervaren hoe ik mijn gevoel voor humor, welk tijdens mijn ziekte volledig verstopt zat, in te zetten om verder te komen. Natuurlijk was het van belang om mijn ziekte nog steeds serieus te nemen en niet te onderschatten, maar moeilijke momenten kon ik steeds beter relativeren door een grapje te maken. Ik vergeet nooit meer dat ik tijdens het eten van een lastige maaltijd keihard door mijn stoel zakte. “Zie je wel dat ik te dik ben?”, en door er heel hard om te lachen was de zwaarte van de maaltijd verdwenen.

Het gaat niet snel, helaas. Je kunt niet van de ene op de andere dag genezen van een eetstoornis en, eerlijk is eerlijk, dat wilde ik ook helemaal niet. Ik wilde niet in één dag alle (schijn)controle loslaten, dat was veel te eng! Stapje voor stapje ervaren hoe het is om een klein stukje eetstoornis los te laten en een klein stukje Lieke toe te laten. Doodeng, maar met kleine stapjes wel haalbaar. Én dubbel en dwars de moeite waard. Soms leidt het allerkleinste stapje in de juiste richting tot de grootste stap in je leven. Dus hoe klein het stapje ook is, neem het!

Misschien ben jij ook wel hoogsensitief?

Tijdens het proces ben ik erachter gekomen dat ik mezelf nog nooit goed genoeg had gevonden. Ik wilde mezelf altijd veranderen, altijd zijn zoals een ander, dan zou ik een beter mens zijn. Maar waar kwam die wil om te veranderen dan vandaan? Ik ben me erin gaan verdiepen en kwam tot de conclusie dat ik hoogsensitief ben. Ik wilde mezelf veranderen omdat ik niet kon omgaan met mijn gevoeligheid. Ik ben echter gaan beseffen dat dit een eigenschap is die bij mij hoort en die ik moet gaan accepteren. Daardoor ben ik ook gaan beseffen dat deze gevoeligheid naast verschillende nadelen ook heel veel mooie dingen oplevert. Ik kan intens genieten en houden van de mensen om me heen. Ik ervaar bepaalde dingen heftiger dan een ander, maar dus ook de mooie dingen. Ik word geraakt door de kleinste dingen, maar dus ook door mooie dingen, zoals een glimlach of een konijntje in de berm. Het is intens, maar het is er wel en het is een prachtige eigenschap. Ik heb geleerd om deze eigenschap gezellig mee op pad te nemen en te gebruiken als een kracht in plaats van een zwakte.

Ik kies nu voor mezelf

De start van mijn genezing was een gevolg van een keuze die ik, ondanks vele afkeurende reacties, heb gemaakt. Ook na mijn genezing heb ik nog vele keuzes gemaakt en nog steeds resulteert dit vaak in afkeurende blikken. Maar dit boeit me niet. Ik wil erop vertrouwen dat Ikzelf, voor MIJzelf, de juiste keuze kan maken. Mensen zullen altijd een mening hebben en een oordeel over jouw keuze. Vaak is dat allesbehalve leuk en helpend. Probeer echter toch je eigen keuzes te (blijven) maken, keuzes vanuit je hart, ondanks alle afkeurende reacties. Dit maakt je een sterker mens! ♥

Is mijn leven nu perfect?

Nee. Maar ik heb een eetstoornis overwonnen, hoe vet is dat? Samen met genoeg  lieve mensen om mij heen kan ik alles aan, vallen en opstaan, ik red me wel! Ja, het gaat goed!! Wil jij je eetstoornis ook overwinnen kies voor een van de gave events van ISA Power of plan een gratis intake gesprek in.

Jarenlang dacht ik dat ik niet goed genoeg was!

"Als je niet meer weet hoe je je staande moet houden, als je denkt dat je niet leuk genoeg bent, dan kun je er maar beter niet meer zijn."

Dit was hoe ik over mezelf dacht toen ik 17 jaar oud was. Als ik nu aan deze periode terugdenk, wilde ik alleen maar weg uit deze wereld.

Ik was altijd al mager en daar werd ik door mijn omgeving nadrukkelijk op gewezen. Ook bleek het een reden te zijn voor mijn klasgenoten om mij te pesten. Het populairste meisje van de klas had mij uitgekozen als pest-slachtoffer. Ik week af, in haar ogen, van de rest van de klas en met gemak nam zij de hele klas erin mee. Op mijn vorige school was ik ook al gepest, om mijn uiterlijk. Ik herinner me dat ik het altijd afschuwelijk vond op school. Na schooltijd wist ik niet hoe snel ik weer naar huis moest gaan. Helaas kon ik er met niemand thuis met mijn ouders niet over praten. Ook met de mensen in mijn omgeving sprak ik nauwelijks, dus ik hield het allemaal voor mezelf.

Ik wist niet meer wat ik met mijn leven aan moest

Door niet meer te gaan eten had ik eindelijk controle over iets (het niet eten) en ten tweede deed ik iets waardoor ik niet in leven hoefde te blijven. Eten was voor mij gekoppeld aan leven. Maar ik had geen reden om te leven en zo begon mijn eetstoornis zich te ontwikkelen.

Mijn moeder gaf mij brood mee naar school. Het eerste wat ik deed ik als op school aankwam was mijn brood weggooien. Het gaf mij een heerlijk en trots gevoel! Controle! Voor het eerst in m’n leven had ik controle! Maar was het wel échte controle wat ik had?

Wilde ik wel echt dood?

Eigenlijk wilde ik niet dood, maar ik wilde die nare gevoelens kwijt. Ik wilde af van het gevoel van buitengesloten en afgewezen te worden, het gevoel van er niet bij horen, het gevoel van niet gelukkig zijn met mezelf en niet van mezelf kunnen houden. Ik kon nergens mijn gevoelens kwijt en ik zag geen andere oplossing meer. Het niet eten, breidde zich steeds meer uit. Ik probeerde onder alle eet-momenten uit te komen. Ik loog dat ik al gegeten had, misselijk was of even geen tijd had. Ik maakte mijn eetstoornis groter en sterker. Ik werd beter en beter om eten-momenten te ontwijken. En als ik echt niet onder een eet-moment uit kwam, dan kotste ik het er daarna gewoon weer uit.

Mijn ouders bleven maar op m’n nek zitten en met goedbedoelde adviezen komen. Omdat ik het thuis niet meer uithield, ben ik een tijdje bij mijn zus gaan wonen. Ik had het koud en af en toe viel ik flauw. Mijn menstruatie bleef in die tijd ook uit. Ik zat veel binnen en was alleen maar bezig met niet eten. Heel soms had ik een eetbui en dan spuugde ik er later alles weer uit. Meestal at ik zo weinig mogelijk. Als ik weinig had gegeten en ik ’s avonds in bed lag voelde ik me trots!!!

Ik weet dat ik een middag, voor de zoveelste keer, alleen thuis was en nadacht over zelfmoord. Het waren geen concrete plannen, maar het spookte wel door mijn hoofd. Ik was verdrietig en eenzaam. Ik voelde me ongelukkig en onbegrepen. Op dat moment kwam een vriendin langs. We kenden elkaar van de basisschool en zij wilde weer contact. Voor mij was dit de ommekeer van mijn leven! Ik had een vriendin en weer iets gevonden om voor te leven. Heel lang had ik alleen haar als vriendin, maar het was genoeg om weer echt te gaan leven! Bij haar kon ik mezelf zijn. Wat ben ik eeuwig dankbaar dat ze bij me gebleven is, mijn verhaal heeft aan gehoord en zonder oordeel luisterde. Zij heeft mijn leven gered!

Een goede vriendin is goud waard!

De gesprekken met mijn vriendin zorgden ervoor dat ik niet meer dood wilde. Door haar leerde ik weer een arm om me heen te accepteren, weer mezelf te zijn, m’n emoties te delen en weer zin te krijgen om te leven! Het was het begin van het definitief afscheid willen nemen van mijn eetstoornis! Dat eetmonster zou nooit meer terugkomen! Althans, dat dacht ik.

De overgang en een eetstoornis

Tijdens mijn overgang kwam mijn eetstoornis weer de kop op steken. Tijdens de overgang begon mijn lichaam te veranderen. Ik het vreselijk als mensen me vertelden dat ik dikker aan het worden was. Het maakte mij onzeker. Ook de hormoonwisselingen waren geen pretje.

Gezond leven, sporten, mijn figuur en weinig eten begonnen weer een plaats in mijn leven te krijgen. Ik wilde weer controle hebben. Ik begon weer te liegen, toen wist ik dat mijn eetstoornis terug was. Maar nu kon ik mij zelf helpen. Ik was immers al ervaringsdeskundige. Ik ging zelf op zoek naar de onderliggende problemen en leerde tijdens mijn studie voor psychosociaal medewerker dat ik mijn eetstoornis gebruikte als overlevingsstrategieën.

Definitief afscheid nemen van mijn eetstoornis was een weg van vallen en opstaan. Het allerbelangrijkste was dat ik er niet alleen voor stond. Nu kan ik oprecht zeggen dat ik mijn eetstoornis overwonnen heb. 

Alle levenslessen, pijn en inzichten die ik heb verworven hebben me geholpen om een krachtige vrouw te worden. Het heeft me ook gebracht bij Isa Power! Wil je ook samen aan de slag om afscheid te nemen van jouw eetstoornis? Of je nu jong bent of jezelf in de overgang bevindt, ga dit gevecht aan! Gun jezelf een gratis intake gesprek en ontdek wat wij voor jou kunnen beteken!

Liefs, 
Mieke

Als ik er goed uitzie, dan hoor ik er bij!

Het begin van mijn eetstoornis

Uiterlijk was voor mij heel belangrijk. Ik dacht dat als ik er goed uit zie dan hoor ik er bij, dan ben ik belangrijk en zien ze mij.

Ik heet Esther en ik ben moeder van een dochter van 18 jaar. Op die leeftijd van 18 jaar ben ik een eetstoornis gaan ontwikkelen. Op de sportschool van mijn toenmalige vriend die bodybuilder was werd mijn vetpercentage gemeten. Te hoog voor wedstrijdniveau, was wat er uit kwam. Ze lachten en zeiden: “nou, dat wordt helemaal niks met jou.” Wauw, die kwam binnen. Dit trok ik mij heel erg aan. Ik dacht, ze vinden mij niet leuk nu ik “te dik” ben. Ik besloot te gaan afvallen!

Afvallen gaf mij een goed gevoel

Nadat ik een paar kilo kwijt was, merkte ik dat ik positieve aandacht kreeg van mensen. Ik voelde me gezien, had het gevoel dat mensen me leuk vonden. Ik viel behoorlijk af en daardoor had ik het gevoel dat ik ergens goed in was alsof ik ergens de controle over had. Maar als ik in de spiegel keek, vond ik mezelf nog te dik. Ik ging gestaag door met afvallen, totdat ik bijna niets meer at. Maar ik voelde me leeg van binnen, en ging eten. Nee, ik ging vreten. Dat was op dat moment heerlijk, het voelde als troost, rust, als een warme deken. Totdat de angst kwam om dik te worden en over wat anderen dan weer van me zouden denken. Oh, wat schaamde ik mij ervoor. Alles deed ik stiekem

Ik heb anorexia, wat nu?

Op een moment durfde ik te erkennen ik dat ik ziek was en ik vroeg om hulp. Ik werd immers knettergek van die stemmetjes in mijn hoofd. Constant die strijd tussen het duiveltje en het engeltje. Wel eten, niet eten, ik ben niet goed genoeg, ik doe alles fout, trut doe toch eens normaal, als je dit eet ben je nog lelijker, ah nee joh, je moet toch eten, ze vinden mij niet aardig als ik dik ben, ga zo maar door. Ik belde mijn zus en zei: ”Ik heb anorexia, wat nu?’

Opgenomen voor mijn eetstoornis

Het ging echt slecht met mij en ik moest opgenomen worden in het ziekenhuis anders zou ik dood gaan. Drie maanden aan de sondevoeding. Het beleid voelde als een strafprotocol. Vreselijk! Daarna besloot ik mij aan te melden voor een interne opname. Ik wilde echt beter worden. Ik kwam een jaar later terecht bij de Ursula kliniek. In het begin vond ik het echt een hel, maar later was het zo fijn om met mensen te praten die hetzelfde hadden. Ik heb daar mijn masker leren afzetten, geleerd “gewoon” te eten, te leren praten en wat meer te voelen.

Verbinding met mijzelf

Ik pakte mijn leven weer op, maar ik voelde mij niet gelukkig, alsof ik iets miste. Ik had ook zo nu en dan nog eetbuien. Ik bleef zoeken naar goede hulp en zo kwam ik jaren geleden terecht bij een energetisch hypnotherapeut. Samen gingen we stap voor stap op onderzoek uit, om te ontdekken waar mijn pijnpunten lagen en om deze pijn te helen. Ik maakte echt contact met mijzelf en het kind in mij. De therapie was soms confronterend, maar zo ongelooflijk helend! Ik heb de liefde in mijzelf gevonden. Ik heb geleerd te luisteren naar wat ik nodig had en heb. Angsten die ik had zijn opgelost met hypnotherapie, door terug te gaan naar het moment waarop die angst is ontstaan. Mijn zelfbeeld is enorm positief veranderd. De verbinding met mijzelf heeft er voor gezorgd dat ik die eetstoornis niet meer nodig heb. Ik leef weer en ik ben dankbaar!

“Jouw” eetprobleem vertelt jou iets

Ik vind het fijn dat ik de liefde in mijzelf heb gevonden. Dit gun ik jou ook zo! Het is écht mogelijk die eetstoornis te overwinnen! Durf te kiezen voor jezelf, hou vol en zet stappen. Jij bent het waard! Plan gerust een gratis intake gesprek in of mail naar info@isapower.nl voor een intake gesprek met een ervaringsdeskundige coach. 

Wees trouw aan jezelf

Geschreven door Carly: volgt (B)EAT IT bij ISA Power

Screen Shot 2017-05-09 at 19.06.18.png

Als er iets is wat ik dit jaar heb geleerd, dan is het om trouw te zijn aan jezelf. Toch is het iets wat veel mensen niet doen. Doorgaan met je werk terwijl je moe bent, eigenlijk geen zin hebben om te sporten maar toch gaan omdat je persé dat ‘perfecte’ lichaam wilt. De ene ‘verplichting’ na de andere afgaat omdat je denkt dat het van je verwacht wordt.

De sleur van het leven

Mijn naam is Carly en ik ben 23 jaar. Ik ben uit de sleur van het dagelijks leven gestapt. School staat op een laag pitje en mijn bijbaantjes staan op pauze. Ik ben van origine doktersassistente en doe de docentopleiding in Gezondheidszorg en Welzijn. Ik ben iemand die klaar staat voor iedereen, alles perfect wilt hebben en vooral niemand teleur wilt stellen. Kortom ik heb niet goed geluisterd naar mijn eigen lichaam en geest. De enige wie ik op dit moment teleurgesteld heb ben ik zelf.

Het gevolg 

Als gevolg heb ik een eetstoornis N.A.O. (niet anders omschreven) ontwikkeld. Door niet goed naar mijzelf te luisteren, en mezelf niet serieus te nemen, ben ik hier veel te lang mee rond blijven lopen. Ik zou mezelf NOOIT iets aandoen maar ik dacht bij mezelf “als mij nu iets overkomt zou ik het niet erg vinden”. Ik kreeg gedachten en gevoelens waar ik zelf van schrok. Daarom heb ik in november 2016 besloten het roer compleet om te gooien. Sindsdien heb ik stappen gezet in de goede richting.

“We know what we are, but not what we may be.”
- William Shakespeare

Overwin je eetstoornis met ISA POWER www.isa-power.nl

Hulp bij mijn eetstoornis

We leven in een wereld die niet altijd makkelijk is. Mensen hebben altijd wel wat te zeuren. We leven in een prestatiemaatschappij waardoor ik niet altijd naar mezelf luisterde. In november 2016 heb ik op eigen kracht hulp gezocht, namelijk: een afspraak gemaakt bij de huisarts. Dit vond ik verschrikkelijk, want om hulp vragen vind ik moeilijk. De huisarts heeft mij toen doorverwezen naar de GGZ, waar de behandeling voor mijn eetstoornis pas maanden later zou starten. Omdat het zo lang zou gaan duren ben ik zelf opzoek gegaan naar iets anders. En zo kwam ik uit bij ISA power. Samen met mijn coach heb ik al flinke stappen gemaakt, maar ik ben er nog lang niet. 

Ik merk dat ik snel in oude gewoontes en gedachten terugval. Mijn eetstoornis probeert te controle te behouden. Maar ik laat dat niet meer toe. Het kost energie en uithoudingsvermogen, het is een continue strijd. Maar ik geef niet op, want ik ben al zoveel sterker dan dat ik was.

Ga samen met mij de strijd aan en zoek ook hulp om jouw eetstoornis te overwinnen. 

Liefs,
Carly

P.s.; Plan ook een intake gesprek in met een ervaringsdeskundige coach, en begin vandaag nog met het creëren van het leven van jouw dromen. 

Weg met die dwaze bikini-diëten!

Geschreven door Mona: vrijwilliger bij ISA Power

Screen Shot 2017-05-05 at 05.09.21.png

Ben jij klaar voor de zomer? 

Kale bomen versieren hun takken met groene blaadjes, de dagen blijven langer licht en temperaturen worden zachter. Wat voor veel mensen iets is om naar uit te kijken, is voor even veel mensen met een eetstoornis een reden tot paniek. Want, terwijl het kwik beetje bij beetje stijgt, gaat ook het aantal diëten voor een “bikini ready” lijf op covers van bekende tijdschriften en op alle mogelijke sociale media, de lucht in.

Met de intrede van het lente-seizoen vliegen dikke warme truien, verhullende broekkousen en lange jassen weer de kast in. Met het komen van de lente is het opnieuw tijd om dat 3 maanden lang comfy ingestopte lichaam te onthullen en zo ook al je onzekerheden van onder het stof te halen. Weldra loop je terug met blote benen over straat en beschijnt de zon elk putje, elke oneffenheid, elk rolletje vet dat er volgens jou te veel aan is. Wanneer de media je dan ook nog eens van alle kanten overlaadt met de boodschap dat “je lichaam niet klaar is voor een bikini”, wordt je onzekerheid alleen maar bevestigd. En zo gebeurt het dat we met z'n allen opeens massaal aan het sporten slaan, restrictief op ons eten gaan letten en de weegschaal te voorschijn toveren. En dit alles om in de zomer te kunnen paraderen met een lichaam dat volgens deze maatschappij klaar is voor een bikini.

Maar toch, ondanks het feit dat de woorden “summerbody” en “bikini ready” me zo stilaan mateloos gaan irriteren, blijft de lente één van mijn favoriete seizoenen. Wat ik ongetwijfeld het allerleukste vind aan dit seizoen zijn de bloemen, en hoe ze voorheen lege grasvelden en bloemperkjes veranderen in vrolijke kleurpaletten.

Sommige bloemen hebben blaadjes zo groot als je handpalm, andere hebben blaadjes kleiner dan je vingertop. Sommige bloemen hebben stengels van wel een meter lang, andere komen nauwelijks boven het gras uit. Sommige bloemen zijn eenkleurig, andere hebben wel 3 tinten. En toch vinden we ze allemaal mooi, stellen we boeketjes samen met oneindige variaties van al dat natuurlijk schoon.

Wie is er beter?

Nooit zouden we op het idee komen dat één soort bloemen beter is dan alle andere soorten en dat we daarom alle andere soorten moeten vernietigen of zo goed mogelijk moeten omvormen tot deze ene soort, dat klinkt gewoon te gek voor woorden. En toch is dat exact wat we doen met onze lichamen. Ik vraag me af waarom.

Waarom is het dat, net wanneer de hele natuur in bloei staat, wij mensen beslissen dat het tijd is ons lichaam af te breken? Hoe komt het dat wanneer tientallen kleurrijke bloemen in alle vormen en maten de grond ontspruiten en trots in de wind staan wapperen, wij mensen beslissen dat één lichaamsbeeld mooi is en alle andere bedekt moeten worden?

Stuk voor stuk zijn wij mooi

Net zoals bloemen bestaan ook wij in alle kleuren, vormen en maten. Net zoals bloemen zijn wij stuk voor stuk mooi. We hoeven onze lichamen niet te boetseren naar één of ander ideaalbeeld om te bloeien. Van maatje XXS tot XXL, laten we met z’n allen inzien dat wij NU op dit moment, met al onze vermeende imperfecties, trots mogen zijn en dat op het dragen van een bikini of eender welk ander kledingstuk geen maat staat. Genieten van lente en zomer is geen privilege weggelegd voor mensen wiens lichaam voldoet aan een leeg ideaal. Gooi die dwaze bikini-diëten dus overboord en besef dat, wat die heersende dieetcultuur je ook wijs maakt, stijgende temperaturen geen enkel argument vormen om naast kledij ook gewicht te verliezen.

Geniet van de lente. Geniet van de warmte. En gooi samen met je warme truien ook dat rigide ideaal in een donkere hoek van je kast, om het liefst voor altijd te vergeten. Laten we allemaal tezamen onze lichamen appreciëren als deel van onze uniciteit. Laten we allemaal samen hetallermooiste boeket op aarde vormen. Ontdek hoe je dat kan doen met een coach van ISA Power. Plan meteen een gratis intake gesprek in als je aan de slag wilt om jouw eetstoornis ook te overwinnen. 

“Je moet het verleden niet loslaten, maar anders vastpakken”

Geschreven door Judith: vrijwilliger bij ISA Power.

Vorige week werd ik weer even hard geconfronteerd met een pijnlijk stuk uit mijn verleden. Een tijd waar ik liever nooit meer aan terug denk. Een deel tijdens mijn gevecht tegen mijn eetstoornis. Een tijd die ik gelukkig achter me heb gelaten. Een tijd die ik ver weg heb gestopt. Een tijd waarvan ik me steeds minder kan voorstellen dat die geweest is. En een tijd waarvan ik dacht dat ik hem verwerkt had. Maar is dat wel zo? Of heb ik het gewoon zover weg gestopt zodat het lijkt dat het nooit geweest is? Maar mijn eetstoornis was écht!

Na een jarenlange strijd ben ik gelukkig genezen van mijn eetstoornis. Nu leef ik het leven van een typische student. Toch had ik dit een jaar geleden niet durven dromen. Ik hoopte er zelfs niet eens meer op. Hopen dat het anders zou kunnen zijn zou in mijn ogen alleen maar zorgen voor weer een nieuwe teleurstelling. 

Dwang en mijn eetstoornis

Mijn eetstoornis heb ik altijd ingezet en dwangmatig vastgehouden, om maar niet te voelen wat er allemaal was gebeurd in mijn verleden. Door mezelf letterlijk onzichtbaar te maken en te isoleren hoefde ik niet aan de 'harde' wereld deel te nemen. Ik zorgde ervoor dat ik geen fouten kon maken en niemand kon teleurstellen. En zo kon er ook niemand last van me hebben. Ik was er namelijk van overtuigd dat ik teveel was voor iedereen. Dat iedereen me liever kwijt dan rijk was. Door deze overtuigingen heb ik nooit mezelf kunnen zijn en ontzegde ik me alles om anderen tevreden te stellen. Mijn eetstoornis periode, wat bestond uit vele ziekenhuisopnames en opnames in verschillende klinieken, heeft voor de nodige emotionele schade gezorgd. Voor mijn gevoel werd ik daar niet gezien als de persoon die ik nog steeds diep van binnen was, maar als één van de zoveel mensen met anorexia. Ik werd als een klein kind behandeld en raakte volledig mijn autonomie kwijt toen er dwang werd ingezet.

Symptoombestrijding werkte niet!

Overal werd gewerkt aan symptoombestrijding. Eten, aankomen, meer eten, nog meer aankomen. En er werd niet gekeken naar mijn onmacht en noodkreet van zie mij dan, help mij dan! Ik wil wel genezen, maar ik durf niet, ik mag niet, ik verdien het niet. Niemand onderzocht waarom ik deed wat ik deed. Niemand hielp mij om de onderliggende pijn op te lossen. Het werd zelfs niet bespreekbaar gemaakt.

Doordat ik mijn leven nu helemaal op de rit heb kan ik het me steeds moeilijker voorstellen hoe ik lange tijd geleefd heb. Misschien wil ik het me ook wel niet meer voorstellen. Omdat het niet de persoon is die ik nu ben geworden. Het is ook niet de persoon waar ik zelf aan herinnerd wil worden of door andere mensen.  Het liefst zou ik vergeten dat die tijd bij mijn leven hoort. Ik wil mijn verleden loslaten, vergeten. Doen alsof het nooit geweest is. Niet meer voelen hoe verdrietig, angstig en eenzaam ik me al die jaren gevoeld heb. Maar kan je zoiets loslaten? En gaat het je verder helpen het volledig los te laten? Of kom ik het dan juist op onverwachte momenten weer keihard tegen? Want het heeft mij ook gevormd in de jonge vrouw die ik nu ben. 

Na het zien van een documentaire over de dood kwamen de nare herinneringen van vroeger weer boven drijven. Gelukkig heb ik fijne mensen om mij heen die voor me klaar staan. Zo ook op school. Een van mijn leraressen op school zei tegen mij: “Je moet het verleden niet loslaten, maar anders vastpakken.” Dit vond ik zo'n mooie bijzondere uitspraak. Want zo is het wel. 
Ik kan mijn verleden veel beter een mooi plekje geven in mijn hart dan verstoppen. Wie weet kan ik het in een hoekje van mijn hart bewaren in plaats van diep te verstoppen in mijn grote teen? Want als ik het blijf verstoppen dan zal ik nooit leren het te accepteren. Het zal mij op onverwachte momenten gaan tegenwerken. Maar als ik het in het hoekje van mijn hart bewaar dan draag ik mijn verleden op een goede manier met me mee. De kunst is om dit zonder oordeel te kunnen doen. Dan zou ik het meedragen als een wijze les, een positief onderdeel van mijn leven. Want, ik ben er immers wel bovenop gekomen! Ik heb mijn angsten overwonnen. Ik heb mijn eetstoornis overwonnen die door de dingen in mijn verleden is ontstaan.

Ik ben een sterker persoon geworden. Iemand die er steeds meer mag zijn van zichzelf. Iemand die geniet van het leven. Iemand die haar dromen nastreeft en doelen heeft die ze wil bereiken. Iemand die voor zichzelf opkomt. Deze persoon ben ik geworden door alles wat ik geleerd heb. En ik ben er van overtuigd dat ik nooit zo'n jonge vrouw was geworden als mijn leven alleen maar rozengeur en maneschijn was geweest. Nee, want mijn leven liep lange tijd niet op rolletjes.  

Dus moet ik blijven proberen mijn verleden te vergeten? Nee, want als ik dat zou doen dan zou ik meer energie moeten steken in het verstoppen van de pijn dan het accepteren ervan. Ik denk overigens ook dat dit helemaal niet kan, hoe graag ik het op sommige momenten ook zou willen. Nee, ik moet het verleden op een andere manier gaan vastpakken, precies zoals mijn docent mij meegaf.

Vanaf nu ga ik me focussen op wat het verleden me geleerd heeft. Ik ga trots zijn op mezelf hoe goed ik eruit gekomen ben. Ik wil mijn levenservaringen inzetten om andere mensen te helpen. Ik ga accepteren dat dit (pijnlijke) verleden bij mij hoort. Ik besef me dat ik me niet hoef te schamen als het verleden weer even naar boven komt. Ik besef me ook dat ik me kwetsbaar op mag stellen, omdat het logisch is dat ik soms nog geconfronteerd zal worden met deze moeilijke, eenzame en angstige tijd. Maar, ik realiseer me dat ik niet meer leef in die periode en dat ik het daardoor alleen nog maar in mijn hart met me meedraag als een wijze levenservaring, waardoor ik een completer mens ben geworden.

 

Jou gun ik het zelfde. Laat je niet langer leiden door angst. En plan ook een gratis intake gesprek in als je net als ik jouw eetstoornis wilt overwinnen, en het verleden een plekje wilt gaan geven in je hart?

Leven in de arena

Geschreven door Lianne: Coach bij ISA Power

'Het is niet de criticus die ertoe doet; niet degene die ons erop wijst waarom de sterke man struikelt, of wat de man van de daad beter had kunnen doen. De eer komt toe aan de man die daadwerkelijk in de arena staat, wiens gezicht besmeurd is met stof, zweet en bloed; die zich kranig weert;..die, als het meezit, uiteindelijk de triomf van een grootse prestatie kent, en als het tegenzit en hij faalt, in elk geval faalt terwijl hij grote moed heeft getoond'. – Theodore Roosevelt, uit zijn 'Man in de arena' – toespraak uit 1910.

Photo: Judhi Prasetyo 2008

Photo: Judhi Prasetyo 2008

Ik kwam dit citaat tegen in het boek: 'Sterker dan ooit', van Brené Brown. Dit boek en de voorgaande boeken zoals: 'De moed van imperfectie' en 'De kracht van kwetsbaarheid', zetten mij altijd erg aan het denken en maken het er naar dat ik onderzoek doe naar mijzelf, mijn manier van denken, leven en handelen.

Brené Brown vertelt in het boek dat zij echt probeert te leven naar dit citaat. Zij focust zich het meeste op dit gedeelte en ik neem dit over uit haar boek: 'De eer komt toe aan de man die daadwerkelijk in de arena staat, wiens gezicht besmeurd is met stof, zweet en bloed' – punt.

We gaan allemaal wel eens op ons gezicht. We maken allemaal wel eens een keuze die niet helemaal goed uitpakt. We maken fouten en hebben spijt. We worden soms teleurgesteld en hebben verdriet.

Brené Brown vertelt dat elk moment waarop, of elke plek waar we het risico hebben genomen om er voor te gaan en onszelf te laten zien wij in die arena staan.

Elk moment en elke plek waar jij een risico neemt, sta jij in die arena. Wanneer je verliefd bent, een team op je werk leidt of er voor besluit om jouw dromen na te jagen. Jij bevindt je op dat moment in de arena.

Ik heb vaak genoeg in die arena gestaan en sta hier nog regelmatig. Die arena is niet altijd leuk, want op je bek gaan doet vaak pijn. Maar toch kies ik er elke keer weer voor om daar te staan. Om mijzelf uit te dagen. Om te vechten voor wat IK wil en er voor te gaan.

Waarom?

Omdat ik geloof dat zodra jij in die arena staat, jezelf laat zien en durft te vechten voor wat jij wilt, jij er dan alleen maar sterker uit zal komen. Ik geloof dat dit jou veel gelukkiger kan maken dan wanneer jij slechts een toeschouwer van een ander zijn arena moment bent.

'Met wie indentificeer jij je op dit moment? Ben jij diegene die in de arena staat en vecht voor wat jij wilt? Of ben jij de toeschouwer die besluiteloos en lusteloos toekijkt naar de personen die in die arena staan te vechten?' 

Hoe zie jij de toeschouwer?

Ik zie de toeschouwer als iemand die bang is om te leven. Die zijn eigen keuzes niet durft te maken en bang is om te falen. De toeschouwer is in mijn ogen iemand die stil staat. Iemand die niet groeit en geen idee heeft hoe die zijn kracht moet gebruiken om te doen wat hij/zij wilt.

Mijn laatste vragen aan jou zijn: 'wie wil jij zijn? Wil jij degene zijn die in de arena staat? Die de kans heeft om keihard op zijn bek te gaan, maar hierdoor sterker weer op staat en vecht voor wat hij/zij wilt?

Of wil jij degene zijn die toekijkt? Die niet durft? Geen eigen keuzes en eigen leven, maar meegaat in de menigte?

Ik voelde me een loser...

Laura coach uit Eindhoven www.isapower.nl

Gezond eten en eetbuien lopen als een rode draad door mijn leven. Ik ben Laura, moeder van 4 tieners. Ik kan het me nog goed herinneren, ik was elf jaar oud en de juf in de 6e klas complimenteerde mij omdat ik was afgevallen. Ik kreeg een compliment! Wow! Ik kon iets. Ik zat niet lekker in mijn vel. Ik werd op school veel gepest en hoorde er niet echt bij. Ik voelde me altijd minder dan een ander. En nu kreeg ik zomaar een compliment. Terugkijkend is daar mijn eetstoornis begonnen.

Als ik me rot voelde kocht ik eten

Om de hoek van mijn school zat een snoepwinkeltje en daar ging ik regelmatig naar toe. Eten was mijn troost, mijn vriend, en zorgde ervoor dat ik even niets voelde. Als ik teveel was aangekomen dan ging ik lijnen. En niet een beetje opletten. Nee, dan leefde ik wekenlang op rauwkost en yoghurt. Thuis verzon ik smoezen zodat ik ’s avonds niet mee hoefde te eten. In zo’n dieet-fase viel ik kilo’s af, en had ik het gevoel helemaal in control te zijn. Het voelde geweldig. Natuurlijk hield ik dat niet vol. Mijn periodes van streng lijnen mondde steevast uit in periodes van teveel eten en eetbuien. Zo’n periode duurde weken en 10 kilo afvallen werd 15 of 20 kilo aankomen.

Wat voelde ik me een loser!

De periodes van streng lijnen en teveel eten duurde tot enkele jaren geleden. Toen wilde ik ervan af. Ik was veel te zwaar en met eten had ik inmiddels een haat- liefdeverhouding ontwikkelt. Ik had een eetstoornis welke deed alsof hij mijn vriend was, maar hij dreef me tot wanhoop. Ik werd gek van het stemmetje in mijn hoofd ‘eet maar iets, je hebt het verdiend‘, en even later hoorde ik een ander stemmetje ‘je bent een varken, stop met eten‘,en weer even later hoorde ik een ander stemmetje wat zei ‘je dag is nu toch al verpest dus begin morgen maar weer‘.

Dit wilde ik niet langer!

Ik ben me gaan verdiepen in gezonde ‘normale’ voeding, volgde een coach opleiding en deed de opleiding gewichtsconsulent. Ik at bewuster en gezonder, maar de eetbuiten staken toch nog regelmatig de kop op. Dit maakte me onzeker en ik voelde me vaak slecht. Ik wist alles van gezonde voeding en toch overvielen die eetbuien me soms.

Uiteindelijk moest er een flinke crisis aan te pas komen om het roer definitief om te gooien. Ik kreeg een zware burn-out, voelde me niks meer waard en was depressief. Ik heb hulp gezocht en heb ervaren dat ik niet alles alleen hoef te doen. Ik heb leren voelen, leren praten en ben niet meer bang voor mijn emoties.

Ik vertrouw nu op mezelf

Ik ben een completer en gelukkiger mens geworden. Ik heb weer zin in het leven en die eetstoornis die hoor ik soms nog ergens in de verte een wanhoopskreet uitslaan. Maar ik luister er niet naar en ik ben er niet meer bang voor. Wat mij vooral geholpen heeft is leren en vooral durven voelen. En mijn emoties niet meer verdoven met eten. Ik verwarde het vervelende gevoel, die nare kriebel in mijn buik, met honger. Nu neem ik mijn gevoelens serieus en neem ik de tijd om te voelen wat er aan de hand is. Ik eet nu ‘normaal’ en heb rust. Die eet rust, dat is het belangrijkste voor mij.

“Een vervelend gevoel schreeuwt om liefdevolle aandacht! Geef het alle aandacht en liefde en het gevoel verdwijnt als sneeuw voor de zon."

Nu ben ik als coach werkzaam bij Isa Power, want ook jou gun ik deze rust, en een eetstoornis-vrij leven. Zullen we ook jouw eetstoornis samen gaan verslaan? Plan een gratis intake gesprek in met een coach in jouw regio.

"Je hebt echt de dikste benen van de groep”

Mona - vrijwilliger bij ISA Power

Mona - vrijwilliger bij ISA Power

Als kind groeide ik te snel: mijn puberteit deed zijn intrede veel te vroeg. Zelf had ik hier vreemd genoeg geen last van, ik lette niet op de verschillen tussen mijn eigen, veel te vroeg vrouw wordende lichaam, en de kinderlijke lichamen van mijn vriendinnen. Wie hier wel extreem de nadruk op legde, was mijn mama.

Opmerkingen als “je hebt echt de dikste benen van de groep” en “is die broek nu weeral te klein geworden?” waren me verre van vreemd. Dit wreekte zich natuurlijk op mijn lichaamsbeeld. Ik was van nature al een heel onzeker en verlegen meisje, zeker als kind. Ik voelde me nooit cool genoeg, nooit populair genoeg. Ik wou oh zo graag conformeren aan de “cool kids”, maar dat lukte me niet. 

Mijn benen moesten dunner

Mijn benen waren te dik. Et voilà, het complex was geboren. “Mijn benen zijn te dik” - een gedachte die 1396 keer per dag in me opkwam. Jammer genoeg waren mijn ouders op dat moment ook nét gescheiden. Mijn mama was de strengste, mijn papa liet veel toe. Zo ging dat ook met eten. Bij mama alles heel gezond, weinig vet, veel groenten, veel water, etc. Bij papa ging het net iets anders: pizza als we dat wilden, opwarm lasagnes wanneer er geen tijd was om te koken, frietjes als we dat voorstelden, alle koekjes die mijn broer en ik maar wilden, snoepjes...... Enerzijds de hemel, aangezien ik enorm graag eet, anderzijds een ware hel… Elke keer ik toekwam bij mijn mama, na een week bij mijn papa gewoond te hebben, moest ik me door een ware aanvalslinie van opmerkingen over mijn lichaam heen zien te worstelen.

“Zijn je benen verdikt?!”

“Wat heb je nu weer allemaal gegeten?”

“Als je niet oplet word je dik he?”

Dik Dik Dik Dik Dik - het was alles dat ik kon horen.

Het complex groeide.

Getallen, getallen, en nog eens getallen

Ik moest dit aanpakken, ik moest afvallen.

Want als ik zou afvallen, zou ik mooi zijn, als ik zou afvallen, zouden mensen mij zien staan, als ik zou afvallen, zouden mensen naar mij opkijken. Nu was ik een slechte versie van mijzelf. Ik was een minderwaardige persoon, want mijn benen waren dik. Mijn leven zou pas echt beginnen, wanneer mijn benen dunner werden. Als mijn dijen elkaar niet meer raakten bij het stappen, dan pas zou ik gelukkig mogen en kunnen zijn.

Ik koppelde mijn gevoel van competentie en zelfwaarde, aan mijn gewicht en de breedte van mijn bovenbenen. Meer thigh gap betekende meer discipline, meer schoonheid, meer respect voor mezelf. Minder thigh gap betekende dat ik gefaald was, betekende dat ik lui en dom was, betekende dat ik niets kon en geen wilskracht had.

Getallen namen de macht over

Calorieën hield ik nauwkeurig bij. De weegschaal was mijn beste vriend en tegelijk mijn aartsvijand. Het maatje in mijn broek bepaalde hoe goed ik was als persoon. Er waren weken dat ik geen 1000 calorieën per dag at, en 4 keer per week sportte. Er waren weken dat ik dagelijks eetbuien had en 2000, 3000, of zelfs 4000 calorieën consumeerde.

Ironisch genoeg was ik, net nu de weegschaal zo centraal stond in mijn leven, de balans volledig kwijt. Een hoogtepunt voor mijn eetstoornis, een dieptepunt voor mijn zelfbeeld. Toen ik 17 jaar was, escaleerde het pas echt. Eetbuien, complete loss of control, en overgeven. Meer en meer werd het een gewoonte, een vaste waarde in mijn eetgedrag. Ik at dagen extreem gezond en weinig, maar dan kwam de weerslag. Eetbui na eetbui viel mijn zelfbeeld in meer stukjes uiteen. De enige manier om mijn eigenwaarde op te krikken, was de calorieën waarmee ik me zonet had volgepropt, kwijt raken. Ik gaf ze over, ik liep ze eraf… Als ze maar weg waren, weg uit mijn lichaam dat dun moest blijven, weg van mijn benen die elkaar niet meer mochten aanraken bij het stappen.

Ik viel heel veel af, maar was ongelukkiger en onzekerder dan ooit.

Mijn oplossing was: nog meer proberen afvallen, maar dat wou mijn lichaam niet. Afvallen werd steeds moeilijker, hoe weinig ik ook at. Ik kon de controle niet meer aanhouden en at een maand aan een stuk veel meer dan normaal. Ik kwam het grootste deel van de verloren kilo’s, terug bij.  Mijn zelfbeeld werd nog slechter, mijn lichaamsbeeld was meer dan ooit verstoord.

In mijn achttiende levensjaar was mijn eetstoornis nog steeds heel erg aanwezig. Gelukkig groeide het besef dat, in plaats van iets kwijt te moeten raken, ik iets moest bij krijgen: liefde voor mezelf en mijn lichaam in welke staat ook.

Zo opende ik de deur naar body positivity. Mijn beeld van schoonheid, mijn beeld van het ideale lichaam, veranderde met elke foto die ik bekeek. Er was niet zoiets als één ideaal. Iedereen moest zijn eigen ideaal worden. Er was niet zoiets als hét vrouwelijk figuur.

Über-slank is niet langer mijn doel!

Hoe simpel dit ook moge lijken, het was oh zo veel gemakkelijker om mezelf te verliezen in zelfhaat, in een eetstoornis. Het was zoveel gemakkelijker te focussen op afvallen, dan om mezelf een compleet nieuwe manier van denken over, en kijken naar, mezelf aan te leren. Maar ik zette door. Met heel erg veel vallen, en even veel keer opstaan, begon ik mijn lichaam realistischer te zien, en zelfs - hou je vast - mooi te vinden.

Ik weet niet waar ik had gestaan, noch wie ik was geweest, als ik niet de vrijheid en warmte van body positivity had gevonden. Ik wikkelde deze nieuwe manier van denken als een warme deken rond me, dronk het als warme thee met honing bij een keelontsteking, nam er warme ontnuchterende douches in…

Jammer genoeg zijn er nog steeds dagen waarop ik me niets waard en te dik voel. Jammer genoeg is er soms nog een deel van mezelf dat gelooft in het “als ik gewoon een paar kilootjes afval zal ik mooier zijn en word ik gelukkiger”-dogma. Nog altijd kijk ik soms in de spiegel om mezelf vervolgens giftige commentaar te geven. Ook dit is deel van beter worden. Van jezelf en je lichaam leren houden is niet zoals een roltrap opstappen en automatisch in één rechte lijn omhoog gaan. Allesbehalve. Het is een lange lastige bergwandeling, waaraan op het eerste zicht geen einde lijkt te komen.

Een wandeling waarbij body positivity, lieve vrienden, familie, partners… fungeren als stevige stap-schoenen, onmisbare steun voor je tocht. Een bergwandeling waarbij je zal struikelen over je eigen voeten, waarbij je zal vloeken op jezelf, waarbij je sneller zal willen gaan dan je lichaam en geest je toelaten en waarbij je duizenden bleinen en heel veel spierpijn zal oplopen. En ook al lijkt de top van de berg, je doel, aanvankelijk onvindbaar te zijn, onzichtbaar achter duizenden wolken en heel veel mist, op een dag zal je achter je om kijken en zien welke enorm lange weg je hebt afgelegd, hoe ver je bent gekomen. Op een dag zal je het topje van de berg zien, overgoten met zonlicht, en beseffen dat je stap voor stap dichterbij bent gekomen.

Mijn punt is, geef nooit op. Hervallen in je oude manier van denken gebeurt, is deel van het proces, en kan je alleen maar helpen nog sterker te worden in je nieuwe manier van denken. Aanvankelijk het gevoel hebben dat je nooit je oude manier van denken, de manier van denken die je eetstoornis je opdringt, zal kunnen loslaten, is meer dan normaal.

Weet gewoon dat het kan, en dat het zal gebeuren. Weet dat je ooit bovenaan die berg kan staan, om je vlag te planten, en daar vervolgens glimlachend te beseffen dat je jezelf graag ziet.

Veel knuffels,
Mona

 

 

 

 

 

Wie moet jou wakker schudden?

Henriette Smit www.isapower.nl

Stap voor stap herstellen

Mijn naam is Henriëtte Smit en ik ben coach bij Isa Power. Ik heb ongeveer vanaf mijn 12e een eetstoornis gehad. Pas toen ik 19 jaar was heb ik definitief afscheid kunnen nemen van mijn eetstoornis.

Ik vergat voor mezelf te zorgen

In de periode van mijn eetstoornis wist ik al zeker dat ik er iets mee wilde doen, alleen was ik er nog niet klaar voor. Ik stond klaar om iedereen te helpen die ergens mee worstelde, vooral op het gebied van eetproblemen, maar zocht daarmee enorme triggers op, en vergat voor mijzelf te zorgen. Het was mijn studie loopbaan begeleider die me flink wakker heeft geschud. Ik besloot aan mijzelf te gaan werken en automatisch volgde het herstel met eten.
Stapje voor stapje leerde ik weer van mijzelf te houden en kreeg ik meer zelfvertrouwen. Ik heb geluk met mijn moeder, die ondanks dat ik weinig deelde, altijd onvoorwaardelijk achter mij stond. Zonder haar was ik nooit geweest waar ik nu ben.

Mijn eetstoornis was eventjes "nuttig"

Ik heb geleerd dat mijn eetstoornis een hele nuttige functie heeft gehad, het heeft mij een hele moeilijke periode helpen overleven, maar toen ik hem niet meer nodig had, zat hij al te diep, was ik verweven met mijn eetgestoorde gedachtegang. Pas toen ik leerde om mijn eetstoornis te bedanken kon ik het echt los gaan laten, toen ik mijzelf erkenning gaf voor pijn uit mijn verleden en mijn onzekerheid minder werd kon ik gaan groeien. Kon ik mijzelf krachtiger neerzetten, durfde ik mijn dromen achterna te gaan.

Uiteindelijk heb ik mijn droom om mensen die lijden aan het leven en vaak dus ook een eetstoornis nagejaagd en coach ik nu vanuit ervaringsdeskundigheid. Ik heb dus geleerd om mijn eigen ervaring op een professionele manier in te zetten en bied mijzelf aan als inspiratiebron, motivator en wil ik onvoorwaardelijke liefde geven. Ik ben dankbaar voor alle kansen en leermomenten die ik heb gehad en ben benieuwd wat de rest van mijn leven voor mij in petto heeft!

Jou gun ik dit ook. Schroom niet en plan een gratis intakegesprek in. 

Het geheim van succes is vastberadenheid

bewust onbewust www.isapower.nl

Om te leren van je fouten moet je wel weten dat je ze maakt, zo sprak Plato (filosoof) honderden jaren geleden. En wie een fout begaat en deze niet herstelt, begaat er nog een. Dat vind ik ik.

De fouten die je maakt, bepalen wie je bent. Hoe interessanter je fouten, hoe interessanter je leven kan zijn. Om te kunnen leren van je fouten moet je de volgende dingen doen:
* Je moet bereid zijn om jezelf in de positie te brengen waarin je interessante fouten mag maken.
* Je moet genoeg zelfvertrouwen hebben om deze fouten ook toe te kunnen geven.
* En je moet moedig genoeg zijn om te willen veranderen.

Geen fouten maken is misschien wel de grootste fout die je kan maken. Dus maak ze, elke dag opnieuw, leer ervan en groei. Op het moment dat je je bewust bent van je eigen fouten en valkuilen, en als je snapt waarom je dingen doet zoals je ze doet, pas dan kun je veranderen.

Maar wat als jij je al bewust bent, en het je dan alsnog niet lukt? Angst is voor velen een blokkade om door te zetten. Soms doen we dingen tegen beter weten in. Soms blijven we roken, terwijl we onze longen uit ons lijf hoesten. Soms blijven we overgeven, terwijl onze tanden en keel er pijn van doen. 

Laat deze tips je helpen, om de stap van 'weten' naar 'doen' te gaan maken.

1. Als je niet meer weet wat je moet doen, vertel de waarheid.

2. Als je verdrietig en teleurgesteld bent, vertel de waarheid.

3. Als je kwaad, boos en gefrustreerd bent, vertel de waarheid.

4. Bij angst en onzekerheid, vertel de waarheid.

5. Ga voor de spiegel staan en vertel jezelf de waarheid.

Vanaf het moment dat je beslist dat je iets wilt veranderen, dan kun je datgene wat je eerst geloofde gaan loslaten. Verandering en succes komt van binnenuit, niet van buitenaf. Het is belangrijk om te weten waar je heen wilt. Want als je geen doel hebt, kun je niet scoren.

Je hebt er vast al van alles over gelezen. En je hebt Google gebruikt, en alles opgezocht. Misschien heb je al 1000 boeken gelezen, maar nog steeds heb je niet het resultaat wat je eigenlijk diep van binnen wilt. Dat komt waarschijnlijk omdat angst je tegenhoudt en je nog niet in ACTIE bent gestapt. Het verschil tussen kennis en wijsheid is het verschil tussen ‘weten’ en ‘doen’.

Het geheim van een succesvolle verandering is vastberadenheid. Ben jij vastberaden in hetgeen wat je wilt? Wil je echt? Echt?

Plan een gratis intake gesprek in met een ervaringsdeskundige coach. Doe het nu!

Zwanger en een eetstoornis. Hoe doe je dat?

Ben je zwanger, of wil je zwanger worden met een eetstoornis? Hoe doe je dat? www.isapower.nl

"Mijn eerste zwangerschap was dé ultieme test voor mij. Het was toch eigenlijk best wel spannend. Hoe zou ik gaan reageren? Het aankomen en voller worden was echter een prachtige ervaring. Gelukkig had ik mijn eetstoornis al overwonnen voordat mijn kleine mannetje ter wereld kwam. Dat mijn lichaam dit kon was bijzonder, zeker nadat de artsen in het ziekenhuis mij ooit hadden gezegd dat het voor mij waarschijnlijk niet meer mogelijk zou zijn. Ik menstrueerde al jaren niet meer. Maar mijn lichaam is sterk, net zoals mijn geest. Nu ben ik 5 maanden zwanger van een meisje en wederom vind ik het een prachtige ervaring. Herstel is mogelijk, zowel lichamelijk als geestelijk. En dit gun ik jou ook!" - Isabelle Plasmeijer (Directrice ISA Power)

Hoe bereid je je voor op deze periode?

Eigenlijk is het simpel. Waarom wil je een kindje? Hoe belangrijk is dit voor jou en je partner? Wat heb je ervoor over? En wat voor moeder wil je zijn voor je kind? Wat voor voorbeeld moet hij of zij later hebben? Het overwinnen van je eetstoornis voorafgaand je zwangerschap heeft zo zijn voordelen. Je kunt schulden-vrij genieten van je eten. Je eet immers voor twee mensen. Dat betekent niet dat je twee keer zoveel moet eten. Het voedingscentrum adviseert om zeker WEL iets extra's te nemen. Dat doe je voor jezelf en je kindje wat volop in ontwikkeling is. 

Waar komen de zwangerschapskilo's vandaan?

Jij bent niet dik als je zwanger bent. Je bent ZWANGER! Sommige vrouwen komen 10 kilo aan en sommige 20 kilo. Dat komt doordat iedereen op een andere manier zwanger is: sommige vrouwen houden bijvoorbeeld meer vocht vast dan andere vrouwen. Maar over het algemeen kunnen we stellen dat wanneer je bijna 9 maanden zwanger bent dat jouw kindje dan ongeveer 3,0/3,5 kilo is, je zo'n 2 kilo vruchtwater meedraagt, 1,5 kilo placenta en baarmoeder, en 2 kilo extra bloed en 0,5 kilo extra borstweefsel en slechts 3 kilo extra vetweefsel. Dit extra vet weefsel dient als reserve om borstvoeding te kunnen geven. Dus alles wat je aankomt heeft een functie. (Bron: voedingscentrum).

Hoe kun je nu leren genieten van deze tijd?

Probeer te vertrouwen op je lichaam. Miljoenen vrouwen zijn jou voorgegaan en na hun bevalling verliezen zij die overtollige kilo's ook weer. Je bent nu (dadelijk) moeder, je hebt zojuist een kind ter wereld gebracht, een ander mensje, én dat is belangrijker dan mooi zijn. Je lichaam is misschien verandert. En je buik en je buikspieren zijn slapjes en hebben tijd nodig om te herstellen en weer strak te worden. Gun jezelf en je lichaam deze tijd ook. Probeer je focus niet op je uiterlijk maar op je gezondheid te leggen. Tijdens je zwangerschap verbruik je veel energie, voor de bevalling, na de bevalling, en ook tijdens het opvoeden van jouw kindje. Waarom zou je jezelf niet goed verzorgen? Stop met diëten, jezelf uithongeren of overeten. Wees het voorbeeld wat je diep van binnen graag wilt zijn.   

Vind je het lastig?

Wil je zwanger worden of ben je zwanger? Je wilt natuurlijk heel graag een gezond kindje, maar tegelijkertijd heb je moeite met de kilo's die eraan (zullen gaan) vliegen tijdens jouw zwangerschap. Jouw partner maakt zich misschien ook wel zorgen. Wil je eens praten voorafgaand of tijdens je zwangerschap? 

Neem contact met ons op via: info@isapower.nl of bel op telefoonnummer: +31 (0)614638935. Je kan natuurlijk ook meteen een gratis intake gesprek inplannen. We hebben speciale trainingsprogramma's voor vrouwen die hulp nodig hebben in deze mooie en tegelijkertijd moeilijke periode. Schaam je niet. Neem hulp voor jezelf en je (toekomstige) kindje. Jouw zoon of dochter zal je dankbaar zijn!

De paradox van perfectie

Deze Story of Hope is geschreven door: Eliza, 20 jaar

De puberteit was voor mij een turbulente periode van stemmingswisselingen, identiteitsvorming, onzekerheden en een eetstoornis. Als mensen zouden vragen wanneer mijn obsessie met (niet) eten begon, zou ik antwoorden: op mijn veertiende. Dan belanden we echter middenin het verhaal. Om echt bij de kern te komen, moeten we terug naar mijn jeugd. Daar waar de meeste mensen warme herinneringen koesteren aan hun kindertijd, compleet met wilde verhalen over vakanties en vriendschappen, bevond ik mij in een andere wereld. Een donkere schaduw is over mijn jeugd gevallen, ik kan mij dan ook niets anders herinneren dan geschonden vertrouwensbanden en gebroken harten.

www.isapower.nl storires of hope voor mensen met eetstoornissen

 Als kind geloof je blindelings in de goedheid van een ander. Je naasten zijn goedhartig, slechteriken zijn de gemeen grijnzende schurken in lange jassen en onrecht bestaat niet. Blijkt een naast familielid de wolf in schaapskleren, dan wordt het prompt een stuk complexer.

Achter gesloten deuren

Ik groeide snel op. Te snel. Ik kon geen kind zijn, niet voluit genieten van alle bewonderenswaardigheden van het leven of zorgeloos op avontuur gaan. In plaats van leren knikkeren, leerde ik op mijn achtste de last van de wereld op mijn schouders te dragen. Ik werd meegenomen in een achtbaan van emoties. Onvrijwillig werd ik blootgesteld aan angst, geheimen, schaamte en paniek. Ik droeg jarenlang de benauwende schuld van iemand, die zelf zijn verantwoordelijkheid niet kon of wou dragen, op mijn schouders mee. Ik dacht dat het zo hoorde, dat iedereen in het leven kreeg wat hij of zij verdiende. Dus blijkbaar had ik de straf die ik kreeg verdiend?

Het werkte voor even…

Ik worstelde mezelf door de jaren heen. Een onzichtbare strijd, op al mijn kinderfoto’s lach ik immers alsof ik mijn geluk niet op kan, maar niets was minder waar. Over emoties werd thuis niet gepraat en een uitlaatklep had ik niet, dus stopte ik al mijn gevoelens diep weg en hoopte ik dat deze nooit terug zouden komen. En dat werkte, voor even. Het was simpelweg een overlevingstechniek, om niet geconfronteerd te hoeven worden met de pijn die ik ervoer en het gevoel van verraad dat in mij leefde. De emoties en gevoelens waren echter te overweldigend en vonden hun weg terug naar buiten via andere wegen. Mijn familie was uiteengevallen en ik zag hoe ongelukkig mijn naasten waren en ik voelde mij daar aansprakelijk voor. De woede die ik mij leefde, reageerde ik af op mijzelf. Ik wilde mijzelf straffen voor het pijnigen van anderen. Bovendien wilde ik de regie over mijn lichaam en mijn leven terug – ik had niet om het ontnemen van mijn kinderlijke onschuld gevraagd, van mij hoefden de hulpverleningsinstanties geen gedwongen sessies met mij te voeren en anderen ongelukkig zien hoefde van mij al helemaal niet. Toch gebeurde het. En ik diende er maar mee te moeten leven.

Trots versus twijfel

Omringd door breeduit lachende en levensgenietende leeftijdsgenoten voelde ik mij alleen maar meer een buitenstaander. Iedereen leek blij met zichzelf en met het leven – behalve ik. Ik kon niets aan mezelf waarderen en stortte mij volledig in de wereld van afvallen. Want als ik dunner was, werd ik misschien mooier gevonden en werd ik daarmee gelukkiger. Ik was op zoek naar regie over mijn leven, maar verloor uiteindelijk ook de controle over mijn eetgedrag compleet. Elke keer als ik mijn hongergevoel wist te onderdrukken, werd ik overladen met trots en euforie. Ik was krachtig, ik was sterk, tegelijkertijd voelde ik me echter ontzettend zwak. De blijdschap van het vasten en afvallen hield maar even aan en maakte daarna direct plaats voor ongelukkigheid en eenzaamheid. Ik zakte steeds dieper weg in een isolement. Ik raakte in paniek als er een plek voor mij aan de eettafel gedekt was en probeerde met leugens onder alle eetgelegenheden uit te komen. Het geluk waar ik op hoopte, bleef uit. Ik was nooit tevreden. Mijn dieet bestond uit een cracker per dag, werden het er twee, dan werd ik direct overspoeld met gevoelens van zelfwalging en mislukking. Mijn streefgewicht werd steeds lager, ik ging steeds verder en voelde mij eveneens steeds verder wegdrijven van mijzelf.

Geluk komt niet in getallen

Ik geloofde dat ik kon streven naar perfectie, waarbij perfectie voor mij een strak, volmaakt lichaam betekende. In de praktijk gebeurde precies het tegenovergestelde: ik werd inderdaad dunner, maar daarmee ook vele malen ongelukkiger. Het keerpunt kwam voor mij toen ik mij realiseerde dat ik nooit genoegen zou nemen met mijzelf, hoe weinig ik ook zou wegen. Het was een droom, een illusie. Geluk komt niet in getallen, en dat was een pijnlijk besef. Ik wilde leven. Genieten. Mijn eetproblemen brachten mij slechts het omgekeerde: een neerwaartse spiraal van depressie, eenzaamheid en wanhoop. Een strijd als deze kan je niet winnen door het alleen voor anderen te doen – je moet zelf vechten, voor jezelf.

Er komt een moment en dan…

Het wordt oprecht beter, al voelt dat op het moment zelf misschien niet zo, maar iedereen kan dit overwinnen. Ik had jaren geleden nooit gedacht dat ik hardop zou kunnen lachen als een spijkerbroek bij mijn bovenbenen zou blijven steken tijdens het passen. In het verleden had ik dat als teken gezien dat maatje 36 nog teveel was, tegenwoordig kan ik het naast me neerleggen. Er komt een moment dat je jezelf toe zal staan om te snoepen tijdens het koken, en er zelfs van kunt genieten. Er komt een moment dat je content kunt zijn met bankhangen, zonder knagend schuldgevoel. Er komt een moment dat je in de spiegel zal kijken en in plaats van vet te zien, denkt: ‘toch best een goeie kont’. Er is hoop – je moet er alleen wel voor willen vechten!

Laat je niet ontmoedigen

Het is normaal om bang te zijn om zoiets vertrouwds los te laten, het is normaal om te twijfelen en om overweldigd te worden door alle gevoelens die er in je leven. Laat je je er echter niet door afschrikken, het brandende lichtje aan het einde van de tunnel misleid je niet. Er is zoveel moois in het leven om je over te verwonderen en ik ben dankbaar voor zoveel. Elke tegenslag is een levensles en elke overwinning een geluksmomentje. Oogst je potentie: je krijgt er geen spijt van.

Wil je ook een gratis intake gesprek inplannen met een ervaringsdeskundige en samen aan de slag om jouw eetprobleem of eetstoornis te overwinnen? Wacht niet langer en maak vandaag de keuze om de beste versie van jezelf te worden!

Hoe vind je goud in alles wat je ziet?

Wauw! Ik voel dus ik besta!
En tegelijk OMG!

Het leven overkomt me en de jarenlange onderdrukking hiervan, hebben me onkundig gemaakt. Intens, heftig, soms meer dan ik kan dragen. De laatste tijd lig ik dan ook met regelmaat een dagje per week op de houten vloer in mijn huis. De gordijnen gaan pas open wanneer ik er aan toe ben om de wereld toe te laten. Tot die tijd is mijn lichaam, zowel mijn fysieke als mijn emotionele lichaam, een wereld op zich! Zoveel te beleven, zoveel te voelen en zoveel te ontdekken. Inmiddels een tomeloze compassie voor alles wat zich aandient in mij...zelfs als het onhoudbaar voelt, moeilijk voelt, ingewikkeld voelt, verdrietig voelt...of "niet van mij"...

Ik heb ontdekt dat ik een enorme gevoeligheid in me meedraag.

Ik voel de energie van anderen, en dit kan me soms energie doen verliezen of "onverklaarbare" gevoelens geven. Jarenlange was er verwarring tot gevolg. Maar ik heb nog een ontdekking gedaan! Er bestaat een wereld waarin ik naar mijn grenzen mag luisteren, mezelf serieus mag nemen, mijn hart mag volgen. Ook wanneer andere mensen hier last van hebben. De verantwoordelijkheid voor de gevoelens van een ander liggen niet bij mij. Het laat me niet koud, dat hoeft ook niet. Compassie, dat is wat ik gevonden heb! 

www.isapower.nl verbeter je zelfbeeld

Het leven heeft me hierin keer op keer kansen gegeven om te groeien. De lessen die me aangeboden werden waren onophoudelijk en ze hadden naar mijn inziens iets minder heftig gemogen ;) Maar wellicht dat ik dan niet had geweten wat ik nu weet! De lesjes blijven zich aandienen, een soort nascholingscursus, om na te gaan of ik de geleerde stof in praktijk kan brengen.

Een vriendin zei laatst tegen mij: "Jij vindt het goud in alles".

Ik was ontroerd, geraakt...wat een cadeau!

Dankbaar.....dat ben ik.

Nienke